Hello Sunshine!!

zon

 

De eerste zonnestralen schijnen naar binnen, de zon komt op naast de Engel, er is roering beneden op de straat, de markt wordt opgebouwd, de duiven hebben me gewekt en ik zet mijn kopje thee. Kijkend naar buiten hoop ik dat de winter echt wegblijft vanaf nu, geen nachtvorst meer om de planten op het dakterras te doen bevriezen en geen sneeuw meer zodat ik fatsoenlijk naar mijn werk kan fietsen. We kijken er allemaal naar uit, kruipen uit onze grotten en zoeken elkaar op de terrassen weer op, genietend van de warmte en het licht ontdooien we.

Toen ik naar de grote stad verhuisde vroegen mensen mij of ik de grote stad niet te koud en afstandelijk vond. Mensen in een dorp kennen elkaar beter, ons kent ons, en juist in de stad is het allemaal wat individueler kreeg ik te horen. De slager in mijn dorp weet wat ik lekker vind, waar ik woon en wie mijn familie is. In de stad ziet de beste man zoveel mensen dat hij echt niet kan onthouden of meneer Jansen nou alweer een slavink eet dit weekend of niet. Eerlijk gezegd weet ik de slager in Amsterdam nog niet te vinden….

In de stad zit je in een bepaalde snelheid, de fietsers ’s ochtends vroeg sjezen rijen dik als maniakken naar hun werk, en als je niet mee sjeest dan is de kans groot dat je een keer met je gezicht op het asfalt ligt. Wat mij dus ook al eens is overkomen. Je zult er voor moeten kiezen om in de flow mee te gaan, of niet…  Ik betrap mezelf erop dat ik ook mee sjees, op de fiets en in het leven. De rust vinden in een stad kan wel maar je moet heel bewust op de rem trappen of een versnelling lager gaan.

Het is een kunst om de kleine rustpunten in de drukte te ontdekken en er van te genieten. Tijdens het fietsen onverwacht contact maken, elkaar vriendelijk groeten, een glimlach geven om vervolgens weer ieder zijn weg te gaan. Een zwerver vriendelijk gedag zeggen, me niet beseffend dat bijna niemand dat doet, en van hem een liefdevol dankjewel mogen ontvangen. Even op het dakterras zitten, met een drankje en hapje, luisteren naar de geluiden op de markt en de vogels in de lucht, en me beseffen dat ik enorm veel geluk heb.

Nee, de stad is niet koud, afstandelijk of individueel, iedereen is juist meer dan welkom. Het hele leven wordt over het algemeen wat individualistischer. We communiceren via andere middelen dan voorheen, een persoonlijke kaart is steeds vaker een unicum en we zijn wat meer gericht op ons persoonlijk geluk dan op het geluk van de medemens. Natuurlijk is het prachtig als je persoonlijke aandacht krijgt van iemand, of het nou van de slager of de groenteman is, ook dat kan in de grote stad. Want Amsterdam is gewoon een paar dorpen bij elkaar, waar iedere buurt zijn eigen kroeg, restaurant, supermarkt, slager, bakker, groenteman en bloemist heeft. En als je als mens begaan en geïnteresseerd bent in de ander, krijg je dat uiteindelijk ook terug, stad of dorp, druk of rust, dat maakt helemaal niets uit. Die bal ligt bij jezelf, wat je geeft krijg je uiteindelijk weer terug.

De zon schijnt, heb mijn zomerjurken uit mijn dorp opgehaald en ga ze van het weekend maar eens wassen om die mottenballenlucht eruit te krijgen. Ja de tijd heeft stilgestaan, want wie gebruikt er in hemelsnaam nog mottenballen (!), en ik ga in mijn snelheid de rust even opzoeken. Dit weekend wordt het minstens achttien graden, ik ga genieten van de rust én de hectiek in de stad. Bye bye Winter en Hello Spring!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s