Uitgelicht

Zelfliefde – een interview

Nathalie Doganay, 30 jaar en woonachtig in Haarlem, werkzaam als ambulant hulpverlener bij HVO Querido, geeft in februari samen met Peter Smith een seminar over Zelfliefde. Getriggerd door haar verschijning en haar verhaal ben ik in december op bezoek gegaan met de vraag: ‘Wie is Nathalie en wat betekent Zelfliefde voor haar?’

Nathalie woont in een aangepaste woning en als ik bij haar aankom liggen de spullen klaar voor de kerstpakketten voor de daklozen Haarlem. Ze is er al dagen druk mee en gelukkig doneren mensen volop zodat ze meer dan 50 dakloze mannen en vrouwen een hart onder de riem kan steken met de feestdagen. Ze rolt in haar rolstoel makkelijk heen en weer als we samen gaan eten en kletst honderduit.

Door haar handicap, Nathalie is met een open rug geboren en zit in een rolstoel, heeft ze geregeld voor uitdagingen gestaan. Ze is vaak gevallen en is nog vaker weer opgestaan. Ze is een doorzetter die de wereld mooier wil maken en wil de boodschap ‘dat zelfliefde al in je zit, het is er al ook al voelt dat niet altijd zo’, aan iedereen doorgeven. ‘Je kan het niet eens zijn met elkaar maar als we respect voor elkaar blijven houden, elkaar de vrijheid geven in de keuzes die we maken en naar elkaar kunnen luisteren, dan kan de liefde groeien en verbeteren we de wereld. Iedereen staat met elkaar in verbinding.’ Vanuit deze visie wil Nathalie mensen informeren over wat Zelfliefde voor iedereen kan betekenen.

Juist omdat we anders zijn kunnen we samen werken aan het verbeteren van de wereld

We kennen elkaar een klein beetje dus is het ijs snel gebroken als we na de maaltijd op de bank ploffen voor het gesprek over Zelfliefde.

Wat is Zelfliefde voor jou?

‘Zelfliefde is voor mij jezelf accepteren zoals je bent met al je minder mooie punten, je littekens, je chagrijnigheid, je bad-hair day etc. en kunnen zien dat er shit in jouw leven is geweest maar dat je die shit kunt omzetten naar mest voor de toekomst.’

Dat heeft wel wat voeten in aarde gehad bij Nathalie. Nathalie heeft naast haar handicap een flinke depressie gehad in 2010/2011 en valt op vrouwen, iets wat in haar orthodoxe christelijke familie niet zomaar geaccepteerd wordt. Ze heeft jaren getwijfeld of ze dit wel moest delen met haar omgeving en heeft lange tijd een deel van zichzelf genegeerd en zelfs verwaarloosd.

‘Het was vroeger voor mij wel anders. Alles moest perfect zijn, mijn haar, mijn kleding, mijn innerlijk en absoluut mijn lijf. Het litteken op mijn rug, die wilde ik niet. En ik vroeg me af of ik geen zondaar was op het moment dat ik gevoelens kreeg voor een andere vrouw. Het werd zo erg dat ik het leven niet meer zag zitten’. Gelukkig overwon de liefde voor zichzelf. ‘Ik wist dat ik voor mezelf moest gaan zorgen om te blijven leven, mezelf moest accepteren en liefdevoller moest worden naar mijzelf.’

Ze is op zoek gegaan naar manieren waarop zij meer liefde voor zichzelf ging ervaren. Ze bekeek zichzelf vaker in de spiegel. En dan niet om haar make-up te doen maar om haar lichaam te ontdekken en haar litteken te omarmen. Het litteken is kwetsbaar maar verder is Nathalie oersterk. En waar ze haar kwetsbare deel heel lang heeft genegeerd, heeft ze nu geleerd deze te omarmen. Haar omgeving heeft lang bepaald hoe Nathalie eruit moest zien. Uiteindelijk heeft ze stapje voor stapje het heft in eigen handen genomen en gekozen om haar eigen keuzes te maken, met roze haar en al.

‘Ik merk dat bepaalde mensen moeite hebben met zelfliefde, wat is het dan, wat is zelfliefde en gelukkig met jezelf zijn? Het is voor iedereen anders. En iedereen ervaart of ontwikkelt het gevoel van zelfliefde op een andere manier. Bijvoorbeeld in de kerk van mijn ouders waar mijn vader een grote rol speelt. Daar levert die gemeenschap, het er aanwezig zijn en het functioneren binnen die kerk, meer zelfliefde bij mijn ouders op. Het gevoel van gezien worden en er mogen zijn geeft hem een gelukkig gevoel. Mijn ouders voelen de liefde van de kerk en koppelen dat aan Zelfliefde.

Wat is er in jouw leven verandert nu je veel meer van jezelf bent gaan houden?

‘Ik ben me bewust geworden van het feit dat je je niet altijd bewust hoeft te zijn van Zelfliefde, en dat dat ook oké is. Die bewustwording komt wel weer. Het programma van 365dagensuccesvol heeft er voor gezorgd dat mij helder werd wat Zelfliefde eigenlijk is. Dat dingen anders kunnen gaan dan je had verwacht maar dat dit niet perse slecht hoeft te zijn’.

Wat doe je nu anders, nu je Zelfliefde hebt ervaren en dit onderdeel is van jouw dagelijkse leven?

‘Naast het feit dat ik mezelf niet meer verwaarloos weet ik nu waar ik naar toe wil. Ik ben beter voor mezelf gaan zorgen, zowel innerlijk als uiterlijk. Het is oké als het even niet lukt en dat mag ik voelen, ik mag er van balen. Ik accepteer mezelf en ik houd van mezelf als mooie zelfstandige vrouw, ook als het zo even niet voelt. Met het vertrouwen dat het wel weer komt. Het hoeft niet meer perfect.’

‘De definitie die jij er zelf aan geeft, bepaalt wat er moet in je leven. Als het je stress oplevert dan zit het niet goed. Dan klopt jouw definitie van Zelfliefde niet’.

Het leven is zo zwaar als je het zelf maakt

‘Na mijn depressie ben ik gaan kijken wat er wel is, en er dankbaar voor zijn. Ik kan niet anders dan genieten, ik kan niet meer terug. Wat ik in 2019 vooral heb geleerd; humor. Voorheen mocht dat niet zo van mezelf omdat ik dacht dat mijn toekomstige partner mijn humor vast niet leuk zou vinden. En dat dat de reden zou zijn dat ik nog geen partner heb gevonden. Dit jaar dacht ik bij mezelf, ze is er nu ook nog niet dus kan ik mijn humor er maar beter laten zijn, dan ben ik in ieder geval 100% mezelf en gelukkig! Die humor heeft er voor gezorgd dat ik alles veel luchtiger kan benaderen en nu kan zeggen f*ck it, ik wil er in volle glorie zijn, met alles wat ik heb. Ik zie wel wie er op mijn pad komt. Ik mag er gewoon helemaal zijn en hoe fijn is dat!?’

Waarom geef je geen seminar over vrijheid?

‘Omdat ik denk dat vrijheid begint bij Zelfliefde, die heb je nodig om voor je vrijheid te kunnen vechten. Bovendien bepaald de buitenwereld niet of jij vrij bent maar dat bepaal je zelf. En zonder Zelfliefde kan je niet altijd de juiste keuze voor jezelf maken.Vanuit Zelfliefde kan je jouw kernwaarden ervaren en kan je de keuzes maken die voor jouw leven en jouw geluk belangrijk zijn.’ Zo is Zelfliefde de paraplu waar puurheid, vrijheid, verbinding, grootsheid, creativiteit en humor (de 6 kernwaarden van Nathalie) onder vallen.

Heb je een tip voor mensen die worstelen met hun Zelfliefde?

‘Accepteer dat je het nog niet gevonden of gevoeld heb. Benoem steeds de woorden nog niet, want je bent er naartoe onderweg. Het is oké als je het nog niet gevonden hebt. En vind je eigen definitie van Zelfliefde, wat goed bij jou voelt en waar je geen stress van krijgt. Een positieve en krachtgerichte definitie die je vertrouwen geeft. “Fake it until you make it”. Omdat er een dag komt dat je bij ‘make it’ komt. Maak het zo concreet mogelijk en houd het luchtig. Dat geeft je richting, het moet je steun geven en maakt het niet zo zwaar. Op die manier is het leuk om het te ontdekken en ga je het uiteindelijk voelen.’

Zijn er nog wel eens momenten dat je niet van jezelf houdt?

‘Ja hoor, als ik weer eens verliefd wordt op iemand waarvan ik weet dat het met haar niet gaat lukken. Of wanneer ik me realiseer dat ik mensen op afstand houd omdat de verbinding voor mij niet fijn voelt. Als ik oude wonden openrijt en mensen niet kan vergeven ondanks de moeite die zij doen. Dan vind ik mezelf niet leuk en baal ik van mezelf. Ik kan me dan niet volledig verbinden, met de ander. Dan vind ik mezelf een naar persoon. Het aangeven van mijn grenzen, helder zijn in mijn keuzes is voor mij nog een aandachtspunt en hier wil ik verder in groeien. Zodat ik me niet meer schuldig hoef te voelen en mijn Zelfliefde alle dagen van het jaar kan voelen.’

Gelukkig is niemand perfect en blijven we ons ontwikkelen!

Je hebt in 2019 het Jaarprogramma van 365dagensuccesvol gevolgd en daarin zoveel geleerd, met name over Zelfliefde, dat je in februari samen met Peter Smith een seminar over Zelfliefde gaat geven. Wat wil jij/willen jullie de mensen vertellen?

‘Ik wil de mensen de verwondering geven die ik ook heb ervaren. En ze laten weten dat je zoveel van jezelf kunt houden dat het je écht gelukkig maakt. Nadat mijn depressie voorbij was wist ik wat ‘geluk’ was en hoe dat voelt. Dat het bestaat en dat je het zelf kunt ontwikkelen. Wanneer mensen overtuigd zijn dat ze niet van zichzelf kunnen houden, wil ik ze handvatten geven om dat om te draaien. Ze meegeven dat ze dat wél kunnen ervaren, het echt kunnen voelen.  Zelfliefde is de basis van een gelukkig leven, waarin je echt niet iedere dag gelukkig bent maar wel over het algemeen de meeste dagen. Zonder Zelfliefde ga je niet volop voor die grootse dromen, ga je niet voor jouw ambities, dan doe je misschien werk dat je helemaal niet leuk vindt, zit je in een scheve relatie en cijfer je jezelf weg. Het is de basis in alles wat je aangaat.’

‘Hoe mooi is het dat ik samen met Peter dat seminar kan geven om iedereen mee te geven dat ze het zelf kunnen ontdekken? Als ik dat kan realiseren dan creëren we puurheid in de samenleving. Mijn Zelfliefde heeft invloed hoe ik met andere mensen omga. De Zelfliefde zorgt er voor dat ik mag streven voor mijn vrijheid en tegelijk de ander zijn vrijheid ook gun. Dat wil ik iedereen geven!’

Afgelopen jaar heeft Nathalie het Jaarprogramma van 365dagensuccesvol gevolgd en ontdekt dat ze zichzelf mag zijn, met haar mooie en minder mooie eigenschappen. Dat ze zelf verantwoordelijk is voor haar leven en haar groei, dat ze Zelfliefde kan ervaren, dat alles oké is en dat zij er mag zijn. En dát gevoel wil ze aan iedereen meegeven!

Het seminar over Zelfliefde dat Nathalie samen met Peter geeft is op 22 februari van 10 uur ’s ochtends tot 16 uur ’s middags. Het wordt gehouden in de Doopgezinde Kerk in Haarlem (Frankestraat 24). Naast Nathalie en Peter spreken ook Jeanette Akse van de Free Your Mind Academy, specialist in de methode van Byron Katie, en Leendert de Jong, gespecialiseerd in genealogie. Er worden verschillende thema’s behandeld rondom Zelfliefde. Je gaat op zoek naar wat Zelfliefde voor jou betekent en hoe dat dan voelt. En je gaat naar huis met handvatten waarmee je jezelf verder kunt ontwikkelen.

Meer informatie kun je opvragen bij Nathalie : nathaliedoganay@gmail.com of meld je aan bij de Facebook groep Warm Bad :

https://www.facebook.com/groups/485301639009641/ zodat je het evenement op de voet kan volgen.

Met (zelf)liefde,

MooiRood

Uitgelicht

Ouder worden

Het alternatief van niet oud worden is jong sterven en dat is niet iets waar de meesten van ons naar uit kijken. Dus gaan we met zijn allen op zoek naar middelen om er in ieder geval nog jong uit te zien, ook al zijn we ouder dan we ons eigenlijk voelen. Want afscheid nemen van onze jeugd en de herinneringen van vroeger willen we liever niet…. tenminste ik niet….

.

De oude foto’s die altijd binnen handbereik lagen, bekeken moesten worden als ik er was, de verhalen die erbij kwamen, ik genoot er volop van. De enige schoonmama die ik écht heb mogen kennen liet mij altijd vol trots de foto’s zien. En waar ik een paar jaar geleden afscheid nam van die momenten, nemen we vandaag afscheid van haar.

.

Ze was een vrijgevige, open-minded vrouw met een duidelijke eigen mening, met haar trots, haar humor en haar eigenwijsheid die me soms verwonderde. Hoe sterk zij in het leven stond, met haar geloof als steun, is voor mij altijd een voorbeeld geweest. En ik heb haar kracht niet gehad op de momenten dat ik het nodig had… of juist wel…

.

We konden lachen om de gekste dingen, zelfs als ik haar voor de achtste keer het adres van mijn ouders moest doorgeven voor de kerstkaart, hét boekje was altijd zoek en dus kocht ze weer een nieuwe, om die weer kwijt te raken. En toen we niet meer actief in elkaars leven waren, wist ze mijn adres gelukkig wel vaak te vinden.

.

De brieven die ik van haar heb mogen ontvangen bewaar ik met liefde en ook de herinneringen. Die van de appeltaart, de soep, het breien, de rommeltjes, de kleine kunstkerstboom die ergens in een hoekje stond, de krulspelden, het geschuifel en haar oneindige liefde voor haar kinderen en kleinkinderen.

.

Je ziet haar terug in deze kinderen en kleinkinderen. Haar humor, kracht en liefde, doorzettingsvermogen en veerkracht als ook haar eigenwijsheid komen terug in hun. Stuk voor stuk prachtige mensen met elk hun eigen verhaal, eigen leven, eigen successen en eigen verdriet. Voor de helft hun vader en voor de helft hun moeder en helemaal zichzelf.

.

We nemen afscheid vandaag. Een leven met pieken en zeker ook vele dalen, oud ben je geworden, en nu mag je gaan. Voor mij weer een periode verder afgesloten. Rust zacht lieve Schoonmama.

Uitgelicht

Supervrouwen en -mannen bestaan wél!

Photo by Duangphorn Wiriya on Unsplash

We hebben het maar druk tegenwoordig; we moeten carrière maken, kinderen opvoeden, huishouden runnen, een goede vriend(in) en de perfecte partner in bed zijn, oog hebben voor de familie en altijd klaar staan voor een ander, kunnen luisteren maar ook zeker voor onszelf op kunnen komen, op de hoogte zijn van het nieuws, alle berichten op social media hebben gezien en geliket, sporten om het figuur goed te houden, leuke vakanties hebben, onszelf blijven ontwikkelen en op de scholen/sportverenigingen van de kinderen ook nog een handje helpen. Alles kan en alles is mogelijk. Herken je bovenstaand? En? Word jij al moe als je dit leest? Of krijg je juist energie van zo’n druk leven? Ben jíj dan die supervrouw/man?

Als ik in mijn omgeving kijk, zie ik zowel mannen als vrouwen die zóveel ballen in de lucht proberen te houden, dat ik me weleens afvraag hoe lang ze dit nog gaan volhouden. Wanneer gaan ze één bal of meerdere ballen laten vallen? En welke bal gaat dat dan zijn? We zijn veerkrachtig en heel sterk maar er komt ook een moment dat we moeten rusten, fysiek en zeker ook in ons hoofd.. En als er uiteindelijk ballen vallen, zijn deze mensen dan ineens geen supervrouw/man meer? Of juist wel?

‘Nee, zelf doen….!’ Ik hoor het de puberpeuter nog zeggen en ja, hoe blij waren de ouders dat het kind in kwestie het zelf kon doen en zij niet meer hoefden te helpen? Als kind leer je dat dingen zelf doen een positief iets is en dat je het altijd éérst zelf moet proberen voordat je om hulp vraagt. Als je het mij vraagt slaan we als volwassene hierin door en denken we dat we ALLES moeten doen EN dat we alles ALLEEN moeten doen. En waarom doen we dat? Omdat om hulp vragen ‘not-done’ is, omdat ‘het niet weten’ of ‘het niet op de hoogte zijn’ zwak is en omdat we dan minder zijn dan de ander, of kleiner, of dommer, of simpelweg ‘Niet die supervrouw/man die we graag willen zijn, want ja je hangt de vuile was niet buiten en we moeten op social media wel kunnen laten zien hoe ontzettend tof het allemaal is wat we doen…..?’

Terwijl we ondertussen met volle hoofden in ons bed liggen te malen hoe we de volgende dag gaan doorkomen, of we nog wel gelukkig zijn, hoe we de kinderen gaan helpen met hun huiswerk of andere sores, hoeveel die reparatie van de auto gaat kosten, wanneer we voor het laatst gepassioneerde seks hebben gehad en wat we morgen in godsnaam gaan eten (want de een lust dit niet en de ander dat niet!), durven we niet toe te geven aan die vermoeidheid. Hebben we niet de moed of de tijd om een paar ballen te laten vallen en ons alleen te richten op die ene bal, of misschien twee…. En gaan we door in de mallemolen die het leven heet…. totdat er iets gebeurt wat de boel op zijn kop zet.

Dan barst de bom, knalt de veilige omgeving uit elkaar of stort de hele mooie bubbel in. En dan….? Wat doe jij dan? Durf je dan tegen je partner te zeggen dat je het niet alleen kan? Durf jij om hulp te vragen bij een vriend(in)? Bespreek je het makkelijk met anderen om je heen? Of wil je juist niemand tot last zijn? Hoe doe jij dat?

Ik hoor steeds vaker mensen mopperen dat ze die ballen ook nog eens allemaal alleen omhoog moeten houden. In sommige gevallen omdat ze geen relatie hebben maar een heleboel mensen houden die 999 ballen in hun eentje omhoog terwijl ze wél een partner thuis hebben zitten. Wat weerhoud je om die wederheel in te zetten? Waarom vraag je die persoon niet om hulp, deel je niet jouw angsten of zorgen en regel je alle zaken ‘gewoon zonder de ander‘. En hoe doet jouw partner dat? Doet hij/zij het anders of (waarschijnlijk?) op dezelfde manier? Hebben we het uiteindelijk zo geleerd… ‘We regelen alles wel zelf, dan weet ik tenminste dat het gebeurt’, en kunnen of willen we dat nog veranderen?

Ik herken het ook bij mezelf hoor, ik ben af en toe net zo, en pas op het moment dat mijn lief ziet dat de stress me teveel wordt en van mijn gezicht af te lezen is, trekt hij aan de bel. Soms kan hij me helpen en soms ook niet. Maar veel vaker is het gewoon fijn om het te bespreken, even te delen (ja, dat kan ook zonder die oplossing), even te leunen en niet de hele wereld alleen te moeten dragen.

Juist op die momenten zijn we samen superman en supervrouw. Want we luisteren naar elkaar, helpen elkaar en zijn er voor elkaar. We nemen dan kleine stapjes samen, hakken de grote problemen in kleinere hapklare brokken en pakken die stuk voor stuk aan. Kan jij af en toe een bal laten vallen, expres, heel bewust even aangeven/zeggen dat je het niet meer trekt? En neem je dan dat moment om adem te halen, te genieten van de zon, even stil te zijn, een wandeling te maken, te leunen op iemand anders en eventueel ook de bal even bij een ander neer te leggen?

Mocht je hier moeite mee hebben, je bent niet de enige, je bent niet alleen! En weet wel dat niemand het alleen hoeft te doen! Je bent écht niet alleen! Iedereen heeft zijn zorgen en deze zijn vaak universeel en heel herkenbaar voor velen. Niemand is perfect en toch is alles perfect. Kruip niet in je schulp en houd je niet groot maar trek aan de bel en deel je verhaal. Zet kleine ieniemini stapjes, die er voor zorgen dat je in beweging komt.

Want juist als je het kan delen, als je jouw kwetsbaarheid, angsten en twijfel durft te tonen, aan kan geven dat je hulp nodig hebt, dan komt die supervrouw of -man naar boven, dat is namelijk precies wat het is; ook kwetsbaar durven zijn. En ja, dat vergt soms moed en drie keer slikken maar maakt het leven voor jou (en voor de ander die zich even héérlijk nuttig kan voelen) veel leuker!

Dus, welke bal geef jij door?

Uitgelicht

Zussen

Het hebben van een zus is echt speciaal. Sommigen van ons snappen wat ik bedoel. Elkaar aan kijken en weten hoe de ander zich voelt. Kunnen lachen om dezelfde kleine dingen. Ruzie kunnen maken maar het ook altijd weer goed maken met een knuffel en kus.

Een springende aardappel op ons bord, doet ons terug denken aan onze kindertijd. Sommige vriendinnen kennen we alle twee al meer dan 30 jaar en we weten welke kleine teen er bijna af lag, hoe vaak de amandelen gepeld moesten worden, wie onze liefdes waren (en nog zijn!) en met welke muziek we het hardst in de auto mee blèren .

In de loop van de jaren neemt het leven je mee, ben je druk met gezin, werk, familie, vriendinnen en andere zaken en spreek je elkaar niet meer dagelijks…. maar de liefde wordt niet minder. We plannen nog steeds jaarlijks een weekend weg, zoeken samen de muziek op, doen leuke dingen en we delen de meest gênante, gekke, liefdevolle en verdrietige dingen met elkaar. En als de nood aan de zus is, staan we voor elkaar klaar.

Daarnaast zijn wij voortgekomen uit onze vader en moeder. En zijn wij de enigen die mogen mopperen op deze liefste ouders. Lijken we beiden op hun en toch ook weer niet. Gaan we verder waar zij zijn gebleven en genieten we van ieder moment met hun. Kunnen zij ons af en toe nog steeds achter het behang plakken…. en wij hun inmiddels ook.

Vandaag, vrijdag 13 september is mijn nieuwe zussendag. Ik voeg alle zussen toe aan mijn leven. De levende zussen en de zussen die er niet meer zijn. Opdat een ieder de zus die zij heeft, of heeft gehad, niet vergeet en even extra koestert omdat het zo bijzonder is.

Als je ook een zus hebt, dan zou je vandaag een kaartje of appje kunnen sturen, of kunnen bellen en haar even laten weten dat je dankbaar bent dat ze je zus is? Of wil je juist vandaag dat kaarsje aansteken om even contact te maken en haar kunnen bedanken voor wat er is geweest? Want ook al is ze er niet meer, ze heeft nog steeds invloed op jouw bestaan. Koester je zus, ze blijft voor altijd in je leven….

Heb een mooie zussendag!

Uitgelicht

Liefdestaal

Inmiddels genieten mijn lief en ik al vier jaar van ons samenzijn. Nooit gedacht dat we dit zo leuk zouden vinden en dat de jaren zo snel voorbij zouden vliegen. Time flies when you’re having fun!

Gedurende de vier jaren is er niets veranderd en is alles veranderd. In het begin is alles roze en vliegen de vlinders je om de oren, zo erg dat sommigen er kotsmisselijk van werden! En uiteindelijk trouw je en kom je in rustiger vaarwater, dan begint het echte leven zeg maar…..

En zo beland ik soms in die mallemolen die het leven heet. We werken alletwee vaak meer dan fulltime en hebben daarnaast ook nog interesses voor studie, carriere, sporten, reizen en vrienden. Dan zitten de dagen en weken snel vol en dus kijken we elkaar op zondag eens aan en stellen we ons weer even voor.

Gelukkig zijn liefde en ik nuchter en communicatief zeer vaardig. Dus als er wat is dan weet de ander dat vrij snel en kunnen we het eventueel uitvechten en weer goedmaken. Maar bovenal hebben we heel veel lol samen en kunnen we prima bedenken hoe we ons leven samen EN alleen in willen richten. Heerlijk!

Onlangs zijn we met een kleine cursus van 365dagensuccesvol gestart, gewoon om weer eens even goed in te checken bij elkaar. Na een paar maanden 7000 kilometer van elkaar gescheiden te zijn geweest vonden we het fijn om weer goed te bespreken waar we naar toe willen en hoe blij we met elkaar zijn.

Want welke liefdestaal je ook spreekt, en mijn lief en ik spreken niet dezelfde liefdestaal (volgens de 5 liefdestalen van Chapman), het is altijd goed om bij de ander te checken of het nog steeds voldoende is, of de liefdestank nog gevuld is en of de ander zich nog steeds geliefd voelt. En als dat dan niet zo is, om te bedenken wat je daar dan aan kan doen. Hoe kan je er voor zorgen dat jouw lief zich weer gewild en geliefd voelt? De een wil mooie, liefdevolle woorden, de ander wil dat dingen geregeld worden, weer een ander wil cadeaus vanuit liefde ontvangen of juist lichamelijk contact en sommigen willen vooral quality time en dingen samen doen.

En zo plannen we een date, om even echt samen te zijn, zonder werk, telefoons, studie, Max, familie en vrienden. Dus vanavond wordt het lekker eten, kletsen en uiteindelijk even heerlijk in de bioscoop hand in hand een film kijken.

Heb een mooie liefdevolle dag!

Uitgelicht

Lagom

Afgelopen week heb ik mijn eerste training gegeven en oh boy was dat een uitdaging. Hoe houd je mensen geïnteresseerd in het onderwerp wat je ze wilt uitleggen? En hoe zorg je er voor dat de snelheid van een training hoog genoeg is maar niet té hoog? Hoe kan je er voor zorgen dat de aandacht niet verslapt maar dat je wel alle deelnemers meekrijgt en dat ze snappen wat je vertelt? Wanneer vertel je de theorie en wanneer laat je juist dat voor wat het is? Hoe actief wil je de training maken zonder dat ze drijvend nat van het zweet naar huis gaan?

Pffff, ik heb het gedaan en wat was dat een overwinning op mijzelf. Hoeveel bewondering heb ik nu voor die trainers, mensen die workshops geven of spreken voor een groot publiek! Want het is niet zo makkelijk als sommigen het doen lijken. Goed voorbereid zijn, weten wat je wilt overbrengen, de tijd in de gaten houden, de deelnemers goed informeren, structuur blijven houden en tegelijk flexibel kunnen zijn. Ik heb me in tijden niet zo zenuwachtig en onzeker gevoeld.

Als groei een van mijn kernwaarden is, dan zou je denken dat ik groei juist fijn zou vinden, dat ik me wil blijven ontwikkelen. Ik twijfel en merk aan mezelf dat het er aan ligt hoe ik groei, of ik er zelf voor kies en hoeveel ik er voor moet doen of juist moet laten. En heel eerlijk? Ik vind het nu gewoon ff ruk! Want hoe makkelijk is het wanneer ik tegen de ander zeg dat hij/zij moet groeien, wat hij/zij zou moeten doen en welke richting ik op zou gaan als ik hem/haar was? Hoe fijn is het om te kunnen coachen, mensen dingen mee te kunnen geven, te luisteren en te kunnen adviseren zonder dat je zelf in die spiegel hoeft te kijken. Zonder dat je zelf hoeft te GROEIEN? Lekker in die comfort zone kunt blijven en jezelf niet op dat podium te zetten zodat mensen er iets van kunnen vinden?

Terwijl ik dit schrijf heb ik weer de kriebels in mijn buik. Mensen nieuwe dingen leren vind ik leuk om te doen. Maar waarom vind ik dat eigenlijk zo leuk? En waarom heb ik dan nu kriebels als ik de feedback terug lees? Omdat ik iets nieuws doe, echt iets compleet nieuws. Ondanks dat mensen zeggen dat ze mij écht als trainer zien en het zeker zien doen, ben ik het nu dus ook gaan doen. EN dan sta ik ineens op dat podium, waar mijn deelnemers van alles van mij vinden, met alle positieve en negatieve feedback. En juist die negatieve feedback blijft hangen…..

Want als mens wil ik altijd voor het beste, mooiste en hoogste gaan. Ik wil geen voldoende op mijn rapport, ik wil minstens een goed. Dus als je dan terug krijgt dat de training te langzaam is….. ben ik meteen in twijfel, is dit echt wat ik wil? Trainingen geven en mezelf dus ook blootgeven, mijn talent laten zien met als risico dat mensen het maar niets vinden………? En relax! Relativeren is ook een kunst. Want wat is negatieve feedback? Ik kan er weer van leren en dat is ook wat ik ze heb gevraagd; wees eerlijk, ik wil leren.  Dus ja, dit is wat ik wil!

Deze week zag ik meerdere berichten op Facebook over uit die comfort zone stappen, uit het donker en juist vol in dat licht gaan staan. Laat jezelf maar zien want jij mag er zijn. Zo dubbel voelt het nu voor mij, dat op het moment dat ik dat doe het meteen zó spannend voelt dat ik begin te twijfelen. Ik twijfel aan mijzelf, mijn kennis en kunnen, mijn ervaring en alles wat ik tot nu toe geleerd heb. Mijn hoofd maakt overuren en terwijl ik een lekkere cappuccino voor mijzelf maak zie ik wat ik heb ‘geplakt’ aan het begin van het jaar en zie ik de powervrouw, mijn rondje wereld die ik nu al gemaakt hebt, de tattoo die ik ga zetten, het aanraken van de ander, de stappen die ik ga zetten, de zon die schijnt, dat ik volmondig JA zeg en dat het ‘lagom’ mag zijn, precies goed dus!

Ondanks dat het zo makkelijk is om te blijven doen wat ik altijd deed, want dan weet ik in ieder geval wat ik zal krijgen, blijf ik stappen zetten richting mijn doel, mijn uitdaging en mijn wens: groei, voor iedereen…. Inclusief mijzelf!

Uitgelicht

Vrijheid

Komende donderdag is het zo ver, dan haal ik mijn echtgenoot weer op van Schiphol en kunnen we elkaar eindelijk weer eens diep in de ogen kijken na 8 weken ‘gescheiden’ te zijn geweest. Ik ging immers alleen op vakantie en hij vertrok vrijwel direct daarna naar Nigeria voor zijn werk. En ondanks dat we het niet erg vinden om alleen te zijn is het wel een ‘dingetje’ om zonder partner te zijn. Ik zeg zonder partner want we zijn zeker niet zonder liefde, facetime is tegenwoordig prima en je kan elkaar, als je niet al in slaap gevallen bent, iedere dag even spreken en zeggen dat je van de ander houdt.

Vrijheid, een van mijn grootste kernwaarden ben ik achter gekomen de afgelopen paar maanden. Ik zat alleen in Denemarken en Zweden en had daar alle vrijheid om te kiezen wat ik wilde doen. Hoefde niet te bespreken wat de dag zou brengen en kon ieder moment bepalen dat ik het roer helemaal om zou gooien. Een gevoel dat ik niet kan omschrijven maar wat ik heel grappig ook heb ervaren toen ik afgelopen week in de koele Doppio zat te werken. Omdat ik niet zwetend op kantoor of thuis wilde werken besloot ik een airco te zoeken en daar mijn mails te sturen en te genieten van de koffie en tosti. Omdat het kon. En zeker ook omdat ik besloot dat het kon en dat ik het ging doen!

Wat betekent vrijheid voor mij? Niet vast zitten aan werk? Niet vastzitten aan een partner? Niet vastzitten aan je huis of je bankrekening? Kunnen doen wat ik wil zonder rekening te moeten houden met anderen?

Afgelopen week werd het me duidelijk. Het waren niet zo zeer de restricties waar ik niet aan vast wil zitten maar ik wil de mogelijkheden kunnen blijven zien. Dus de mogelijkheid creëren om alleen op vakantie te gaan, om ergens anders te kunnen werken, om zonder mijn partner dingen te kunnen doen, en ook om morgen eventueel te kunnen besluiten niet meer in Nederland te willen wonen. Omdat die mogelijkheid er gewoon is.

Ik zie het anderen om mij heen doen. Ze zeggen hun baan op, verkopen hun huis en nemen hun kat of liefde of rugzak mee naar waar ze willen zijn. Kijken niet naar de beperkingen maar juist naar de mogelijkheden die het ze biedt. Ze verbranden niet hun schepen achter zich maar kijken juist vooruit naar hoe ze meer kunnen bouwen, vertrouwen op hun gevoel en volgen hun hart.

Wat niet wil zeggen dat iedereen zijn huis moet verkopen en hun baan op moet zeggen. Absoluut niet! Als jij tevreden bent met het leven dat je leidt, met de baan die je hebt omdat deze jou nou eenmaal de zekerheid en tegelijk dus de vrijheid geeft te kiezen voor een leuk thuis, lekker eten en drinken en je geen zorgen hoeft te maken over welke stappen je zou moeten zetten, dan is dat toch helemaal prima? Er zijn mensen die zoeken steeds meer, mooier, beter, groter en verder maar er zijn ook mensen die tevreden zijn en ultiem geluk ervaren bij een eengezinswoning met de kinderen die lekker in de zandbak spelen en manlief die in de schuur een beetje knutselt.

Vrijheid. Voor mij heel belangrijk en tegelijk zo gewoon. Ik heb het binnen handbereik terwijl er veel mensen op deze wereld zijn voor wie dat niet geldt. Er zijn momenten dat ik me beperkt voel omdat ik nou eenmaal rekening moet houden met anderen en de regels die er gelden. Maar laat ik mij daar zó door beïnvloeden dat ik het leven niet meer leuk vind? Nee. Ik wil blijven kijken naar de mogelijkheden die binnen mijn bereik zijn en de vrijheden die ik wel heb. Omdat mijn wieg nou eenmaal hier in Nederland heeft gestaan, omdat ik de mogelijkheden heb. Omdat ik me niet wil beperken en benauwd wil voelen en ik weiger me over te geven aan dat monster Frankenstein in mijn hoofd die mij de belemmeringen opdringt. En omdat het voor míj gewoon goed voelt!

Ik kan ‘gebonden’ zijn aan werk, huis, liefde en veel andere zaken en mij tegelijk enorm vrij voelen. Hoe ik dat doe? IK bepaal wat vrijheid voor mij betekent. En dat kan dus heel simpel zijn door in mijn auto rond te rijden en de mogelijkheid te hebben om door te rijden tot aan Nice maar ook heel blij te zijn met onze plek in Vinkecity. Waar ik vanaf deze week weer heerlijk met mijn echtgenoot mag vertoeven. Samen kunnen zijn in volledige vrijheid, met alle mogelijkheden die het leven ons biedt, dat is een ultiem geluksgevoel!

En dat is voor mij vrijheid. Ik hoef mijn baan niet meteen op te zeggen, mijn huis niet te verkopen en halsoverkop te emigreren naar weet ik waar… hoewel die opties altijd open blijven… Nee het gevoel van vrijheid zit voor mij van binnen, hoe ik met mijn leven omga, hoe ik dat voel, in mijn lijf en in mijn hart en dat kan ik niet omschrijven, alleen maar voelen…!

“Between stimulus and response, there is a space. In that space is our power to choose our response. In our response lies our growth and our freedom.”

Victor E. Frankl

Uitgelicht

The Times They Are A-Changin’

Een week alleen op vakantie? Helemaal alleen? Zonder je lief? Ja liefde zou in eerste instantie ook weg zijn voor zijn werk en deze reis kwam op mijn pad door mijn eigen werk. Hoe vaak krijg je de mogelijkheid om alleen op reis te gaan terwijl je in een relatie zit? Natuurlijk kan je dat ieder moment besluiten maar hoe vaak doe je dat? Ik heb dat nog nooit gedaan in ieder geval..

Een beetje onwennig stapte ik in het vliegtuig, tranen wegvegend en met kriebels in mijn buik liet ik voor mijn gevoel alles achter en ging alleen op avontuur. En ik kan je na een week zeggen: DOEN! Ook al ben je verliefd, heb je een goede relatie, of ben je single maar ga je altijd met vrienden weg. Alleen de hort op gaan is echt niet hetzelfde, je doet andere dingen, gaat een andere weg in en kletst met mensen waar je anders aan voorbij zou lopen. Ik heb weer een hele nieuwe kant van mezelf leren kennen… and I LOVE IT!

Waar ik als ik met mijn lief op vakantie ga alles van tevoren uitzoek, waar we moeten zijn, welke tram/bus/boot we kunnen nemen, wat we allemaal kunnen doen op die vakantieplek, waar we lekker kunnen eten etcetera, etcetera, had ik nu alleen de hotels gepland. Verder niets. In eerste instantie dacht ik: ‘Dat is niets voor mij, normaal heb ik alles uitgedacht, en nu….?’ Maar toen ik verder ging denken is dit juist hoe ik het wil. Niets plannen en gewoon maar zien wat er op mijn pad komt. Waarom doe ik dat dan niet altijd? Onder andere omstandigheden plan ik veel (lees ALLES!) en dat doe ik vooral om het geregeld te hebben, en om voor anderen te zorgen, te voldoen aan verwachtingen, als het geregeld is dan is het duidelijk en weet iedereen wat hij/zij kan verwachten. Dus dat geeft mij minder stress.

In het Jaarprogramma van 365dagensuccesvol zijn we nu begonnen aan de stap Dromen. En ik heb heerlijk kunnen dromen de afgelopen week. Dingen worden steeds helderder en ik kom erachter dat ik meer van dit wil. Nieuwe avonturen, andere omgevingen en me verwonderen over mijn wereld. Met Frank Sinatra op de achtergrond wil ik inderdaad over 45 jaar kunnen zeggen ‘I did it my way’!

Wat de toekomst me exact gaat brengen weet ik natuurlijk niet. Ik weet alleen dat ik de persoon ben die er verandering in kan aanbrengen. Dat ik bepaal wat ik wil doen of hoe ik er mee om zal gaan. Ik kan er mooi over schrijven, jullie leuk op de hoogte houden van mijn gedachten, mijn dromen en fantasieën maar uiteindelijk zal ik stappen moeten zetten. Een aantal jaren geleden vroeg ik jullie of ik wel of niet in het diepe zou springen, ik wilde toen al maar iets hield mij tegen. En het houd me nog steeds tegen, bang om te falen, op mijn bek te gaan, dat jullie het stom vinden wat ik ga doen (terwijl jullie niet eens weten wat hahaha!).

The Times Are A-Changing’ is zoals het voelt. Mijn ’40-year itch’ heb ik achter de rug en ik heb een paar jaar na mogen denken en fantaseren over: ‘wat als ik….’ Nu is de tijd om echt stappen te gaan zetten. Want als je doet wat je altijd deed…..

Voor het einde van de zomer weten jullie wat ik ga doen en hoe ik dat ga doen. En nu ga ik genieten van de laatste uurtjes in mijn eigen bubbel voordat ik mijn werk oppak en de mallemolen weer instap. Nog even anoniem dromen over mijn leven over 5 jaren….!

<3The Times Are A-Changing’ is zoals het voelt. Mijn ’40-year itch’ heb ik achter de rug en ik heb een paar jaar na mogen denken en fantaseren over: ‘wat als ik….’ Nu is de tijd om echt stappen te gaan zetten. Want als je doet wat je altijd deed…..

Uitgelicht

Beschuitje hagelslag

Dat is wat ze altijd at tijdens het ontbijt. Tenminste, voor zover ik het me kan herinneren en in ieder geval de keren dat mijn zus en ik bij haar en onze oom bleven logeren. In de keuken op de barkruk zittend, met een kopje thee. Keuvelend in de badjas en  zorgend voor ons. We waren nog jong, mijn zus en ik en logeren bij tante en oom was als een tweede thuis.

Het zijn de kleine dingen die mij zijn bijgebleven; het logeren als papa en mama samen op vakantie gingen, de Bouquet reeks boekjes die ergens lagen en die ik op enig moment verslond, Quinta die we samen uitlieten en werd aangevallen door de buurhonden en die zij dan weer verjaagde door heel hard met haar paraplu op de honden te slaan.

Het is altijd achteraf dat we denken; had ik maar vaker aangewaaid, meer gebeld of vaker een kop koffie gedaan. Waren we maar ingegaan op de laatste uitnodiging die ze deden, dan hadden we nog samen kunnen babbelen over de dingen die haar bezig hielden.

In 1988 logeren we weer, Olympische Spelen worden gekeken, met het Olympisch Ontbijt van Koos Postema, verschillende mensen schuiven aan en ook Theo en Thea plus hond, die de boterhammen van de tafel vrat. We kijken elke ochtend, tv aan bij het ontbijt, sport volgen, meejuichen bij goud en lachen om de gasten. Zo huiselijk, zo thuis en tegelijk zo anders.

Veel later het moment dat ze opgenomen werd in het ziekenhuis met kanker, inmiddels 20 jaar geleden en ze tegen mij zei: ‘Dit gevecht ga ik aan, ik ga hier niet aan onderdoor hoor!’ Het was een gevecht, we wisten niet waar het toe zou leiden maar dat moment dat ze genezen verklaard werd, weer ging tennissen en ze inderdaad de kanker overwonnen had, ik weet het nog zo… Ze knokte zich terug en ging ‘gewoon door’.

En toen ik wonende in Hilversum, op de woensdag niet werkend mijn moeder met haar zus wel eens opzocht, samen koffie drinkend bij V&D en ik hun kwebbelend aantrof. Om daarna de markt nog even over te gaan, stofjes te voelen en plantjes te halen. Ze wilde altijd stofjes voelen…

Natuurlijk werd ze ouder, ging het autorijden niet meer zo goed en toen ze de auto bij de voetbalvereniging in de bosschage parkeerde is ze er volgens mij mee gestopt. Hilarisch verhaal, tussen twee bomen eindigend en er niet meer uit kunnen en tegelijk de trieste bevestiging dat sommige dingen niet meer gaan naarmate men ouder wordt.

De keren dat ik haar zag, bij mijn ouders of bij hun thuis was er altijd aandacht. Ongeacht met welke man ik was, welk werk ik deed of waar ik woonde, er was altijd een lief woord, een dubbele kus en oprechte interesse waar ik mee bezig was. De stiefkinderen ontvingen altijd een verjaardagskaart en ik werd steevast gebeld met mijn verjaardag. Soms wel nadat ze eerst een paar jaar achter elkaar steeds mijn oude mobiele nummer belde en zo keer op keer een oud-collega sprak. Die, toen ik hem weer een keer trof ontroerd was dat ze me altijd belde, en me zo ook kon feliciteren voor mijn verjaardag.

Hun aanwezigheid op ons huwelijk was een cadeautje, smullend alle gamba’s met kop en staart en al in haar mond stoppend genoot zij en ik genoot weer van haar. Hoe ouder ze werd, hoe kleiner ze werd, hoe fragieler ze werd en hoe duidelijk het werd dat ze heel langzaam aftakelde. Om vervolgens als een pittige tante zittend op de bank ons terecht te wijzen ‘dat kan ik écht nog wel zelf hoor!’.

De beschuitjes hagelslag, het wrijven over mijn buik als ik buikpijn had, haar luchtje, de aandacht, het kaatje knobbel wat ze kon zijn, de boerenkool met worst met Kerst, het lachje, haar gebit die exact de mijne is, het er altijd goed verzorgd uit willen zien, haar gestifte lippen, het trots zijn op haar kinderen en kleinkinderen, de liefde voor haar man en familie en ook haar heerlijke koppigheid…. Ik ga het missen.

Ze is niet meer. Woensdagochtend 10 april is mijn liefste tante overleden. Blij dat we nog afscheid hebben kunnen nemen en dat ik haar veel dubbele kusjes heb kunnen geven. Een deel van haar zit in mij en alle mooie herinneringen zal ik koesteren.

Rust zacht liefste Riek… Vanaf nu zal ik met extra veel liefde de beschuitjes hagelslag eten, denkend aan die ene engel die óók daarboven precies weet wat ze wil…!

Uitgelicht

Contact

Langeafstand relatie, ik merk dat het niet aan mij besteed is. Ja, we ‘zien’ elkaar bijna iedere dag, spreken elkaar en weten beiden dat er binnenkort een eind aan komt aan deze scheiding. En hoe dichterbij het moment komt dat ik hem weer mag omarmen, hoe moeilijker ik het vind. Hoe meer ik erachter kom dat ik het niet leuk vind zonder hem en dat hij dit soort buitenlands werk, wat mij betreft niet te vaak hoeft te doen.

De gesprekken hebben niet veel inhoud. Verder dan ‘Wat heb je vandaag gedaan?’ Gewerkt. ‘Wat heb je gegeten?’ Rijst. ‘Hoe is het weer?’ Warm 35 graden, komen we niet. En ik doe mijn dingen, heb met veel vrienden en vriendinnen gezellige avonden, ga bij mijn ouders eten en slaap nog steeds overdwars in ons bed. Dus ik verveel me zeer zeker niet. Maar jeetje, wat mis ik die grote vent……..!

Wat ik wel heb gemerkt is dat mensen me toch wel zielig vinden. Oké, toegeven ik ben natuurlijk ook best een beetje zielig…! Onbestorven weduwe heb ik vaak voorbij horen komen. Ik heb best veel berichten ontvangen, telefoontjes, uitnodigingen om te komen eten et cetera. Mensen maakten echt tijd voor me. En dat heb ik als super lief ervaren want ja, als mensen mij vroegen hoe het ging dan antwoorde ik met: ‘Nog 26 nachtjes!’ Zegt genoeg lijkt me….

Alleen ik bedacht me deze week wel dat ik nooit zoveel aandacht kreeg toen ik nog alleen was. Single, vrijgezel, zonder relatie en dus ook alleen. Wat natuurlijk alweer vier jaar geleden is maar ik kan me nog goed herinneren dat ik me soms erg eenzaam voelde, ’s avonds bij het avondeten, of op zondag in mijn uppie tijdens pyjama/joggingbroek dag… Tuurlijk had ik toen ook al lieverds om me heen die me een prakkie voorschotelden en af en toe appte om te horen of ik nog leefde. Maar toch……

Als onbestorven weduwe ben je zielig en heb je extra aandacht nodig. En als single vrouw kun je je prima rooien? Vind het maar vreemd. Ik snap dat stellen makkelijker stellen uitnodigen maar wat heb ik een gezellige avonden gehad met vrienden en vriendinnen de afgelopen zes weken. En ik was écht niet het vijfde wiel aan de wagen. Dus zielig? Nee hoor, dat was ik niet. Maar ik kan me voorstellen dat het als vrijgezel soms wel anders is. Niet dat je dan wel zielig bent, maar mensen gaan er vaker vanuit dat je je wel redt. Dat het jouw eigen keuze is om alleen te zijn. En als het dan een keuze is, want dat kan, dat je je dan waarschijnlijk ook niet eenzaam kan voelen…? Ofzo?

Geen idee maar ik denk dat ik mijn vrijgezelle vrienden en vriendinnen eens vaker de aandacht ga geven die ze nodig hebben. Het kan maar zo zijn dat ze eenzaam boven hun prakkie boerenkool hangen en graag hun verhaal kwijt willen. En tegen hun zeg ik:

Je bent niet alleen, er zijn mensen om je heen die van je houden. Ook als je zonder relatie bent. Reik uit en soms gebeuren er de leukste dingen. En daarnaast zal ik beter luisteren zodat je met mij een (h)eerlijk gesprek kunt hebben, lekker kan eten of die knuffel kan ontvangen.

Omdat écht contact er nou eenmaal toe doet!

P.S. is het al donderdag??

Photo by Joshua Oluwagbemiga on Unsplash

Uitgelicht

Ik hou van mij

Morgen is het Valentijnsdag en dan vieren we de liefde! Met een partner, met vrienden want daar kan je ook zielsveel van houden, met je kinderen, je kat of hond want die houden onvoorwaardelijk van je, of gewoon alleen, zoals ik.

Het heeft mij minstens 40 jaar gekost maar inmiddels kan ik volmondig JA tegen mijzelf zeggen. Ik kan echt zeggen dat ik van mijzelf houd, dat ik mooi ben zoals ik ben (zowel heel positief als minder fraai) en dat ik me ook zo mag voelen! En oh boy, wat was dat een opluchting, er viel een last van mijn schouders: ik mag er gewoon zijn!

Als je niet geleerd hebt dat je mag zijn wie je bent en wie je wilt zijn omdat je moet voldoen aan de wensen en eisen van ouders, docenten, partners, vrienden en uiteindelijk jezelf, dan kun je waarschijnlijk goed toneelspelen. Want wat als je jouw hele leven steeds maar schikt naar wat jouw omgeving wil? Dat je bijvoorbeeld die partner kiest die je ouders in gedachten hebben, vervolgens de kleding draagt die je partner mooi vindt en een witte bruidsjurk draagt op je bruiloft (omdat dat zo hoort) waar jullie mensen hebben uitgenodigd die volgens anderen uitgenodigd moesten worden. Of dat je kinderen krijgt omdat dat maatschappelijk gezien van je verwacht wordt en dat je deze kinderen naar een school brengt waar de hele respectabele buurt hun kinderen ook naartoe brengt? Of dat je een opleiding hebt gekozen omdat je beste vriend die ook koos en je niet durfde te zeggen dat je eigenlijk heel wat anders wilde doen? En nu ook het werk blijft doen wat daar bijhoort terwijl je het eigenlijk maar saai vindt. Heb je dan keuzes gemaakt waar je gelukkig van wordt? En leef je dan jouw leven of dat van iemand anders? Leef je dan zeg maar, die hoofdrol in een slechte B-film?

Niemand kijkt graag naar die slechte B-film, daar worden we niet gelukkig van, laat staan dat we dat aantrekkelijk vinden…. Dus goed bekeken is het wel belangrijk dat je jezelf ook leuk vindt, dat je zelf kan kiezen en ook zelf op je gezicht kan gaan. Een mooie manier om jezelf te leren kennen, te groeien en van jezelf en jouw keuzes te leren houden. Als je jezelf eigenlijk maar zo-zo vindt, wie en wat trek je dan aan? ‘Wat je aandacht geeft groeit’. En een slechte acteur trekt een bepaald publiek aan, daar zit niemand op te wachten. Dus hoe ga jij dan iemand vinden die ook graag bij jou wil zijn?

Kun jij zeggen dat je van jezelf houdt? Ben je tevreden als je in de spiegel kijkt? Wil je dingen veranderen maar weet je niet hoe? Kun jij kleine stappen zetten, iets anders ondernemen, dit keer juist dat ene doen dat je niet gewend bent of wat jouw omgeving echt niet van je zou verwachten, om zo dichterbij jezelf te komen? Om zo andere keuzes te maken, keuzes die JIJ WILT maken? En kan je zo leren jezelf iedere keer een beetje leuker of liever te vinden?

Geef jezelf op Valentijnsdag wat extra aandacht! Ik weet het, je wacht met smart op die liefdesbrief of boeket rode rozen maar wat als je nou voor jezelf iets liefs doet? En als een liefdesbrief schrijven of rozen voor jezelf kopen te ‘ackward’ is (niemand weet het behalve jij maar goed..), kan je dan beginnen met iets aardigs tegen jezelf zeggen als je opstaat? Kan je ’s ochtends, hardop in de spiegel of zachtjes als je op de fiets zit, tegen jezelf zeggen dat je er mag zijn, dat jij uniek en mooi bent, ook als je het soms niet altijd zo ziet of voelt? Morgen is het Valentijsdag, probeer het eens uit, wees lief voor jezelf, doe wat jij wilt en geef jezelf die liefdesboost die je nodig hebt.

Mijn liefde zit 7000 kilometer verderop, met 15 andere mannen, werkt hard om straks lekker op vakantie te kunnen en ons Valentijnsdiner op een ander tijdstip nog een dunnetjes over te kunnen doen. Hij moet het met deze mannen doen. En ik? Ik heb zojuist een enorme bos mooie bloemen van mijn liefde ontvangen waar ik enorm van ga genieten! En daarnaast heb ik een leuke dag gepland staan met als slagroom op de taart een opening van een expositie van een bijzondere fotograaf. Mijn dag zal een bijzondere zijn!

Ik hou van mezelf en juist daarom ook van jou. Maak er een mooie Valentijnsdag van!

Uitgelicht

Wil je mijn Valentijn zijn?

Volgende week is het Valentijsdag. Een leuk fenomeen, overgevlogen uit Amerika en de meeste Hollanders vinden het maar flauwekul. Echt zo’n Amerikaans ding, typisch vrouwen, echt commercieel, niets aan want waarom moet er een speciale dag voor zijn? Je houdt toch alle dagen van iemand? Tenminste… dat zegt de meerderheid in je gezicht… En ondertussen….. Het is aangetoond dat meer dan 75% van de Nederlanders iets aan Valentijnsdag doet…

Dus ondanks het ‘commerciële Amerikaanse ding’, alle winkels zijn roze gekleurd, blijf het leuk om iemand wat extra aandacht te geven. Of wat extra aandacht te krijgen…. Want laten we eerlijk zijn, zijn er meerdere dagen in het jaar waar jij juist die extra dingen voor je liefde (of de mensen die je heel dierbaar zijn) doet? Ben je je er van bewust dat dat beetje extra aandacht jullie relatie weer wat nieuw leven inblaast? Nee? Grijp deze dag dan met beide handen aan…! En doe het dan ook met aandacht, zoek iets persoonlijks uit of kies een persoonlijke kaart.

En als je heimelijk verliefd bent dan kun je het juist op een dag als deze bekend maken. Je weet maar nooit waar het toe leidt…. Het kan klein of heerlijk groot zijn, doe iets wat het beste bij jou past. Op Valentijnsdag kan het eigenlijk nooit mis gaan.

Je hebt nog een week om de recepten te oefenen die je voor je lief gaat maken, na te denken over hoe je jouw liefde voor haar/hem kenbaar gaat maken, of hoe je jou man/vrouw waar je al minstens 25 jaar naast op de bank zit eens kunt verrassen.

L I E F D E is zo belangrijk, niet zozeer op een dag als Valentijnsdag, maar juist op die andere dagen. Maar omdat we het vaak zo gewoon vinden is het misschien juist leuk om deze dag net dat beetje extra te doen. Gewoon…. uit liefde…… omdat het leuk is….

https://www.24kitchen.nl/populair/kook-met-liefde-een-valentijnsmenu
simpele recepten die het hart van de vrouw doen smelten… Maar ja, is koken voor haar op zich al niet voldoende…..?

Recepten voor de mannen, immers liefde van de man gaat door de maag…?
Uitgelicht

Verlaten


Photo by Mantas Hesthaven on Unsplash

Mijn echtgenoot gaat me verlaten…. Ik blijf alleen achter op de boot, slaap alleen in ons bed, eet alleen aan onze tafel de maaltijden die ik met tegenzin voor mezelf ga klaarmaken; koken voor twee of meer is toch altijd leuker dan voor één….. Wees gerust: manlief heeft een opdracht in het buitenland aangenomen, dus heb ik het rijk voor mezelf de komende vijf tot zes weken.

Voor ons is dat weer een nieuwe ontwikkeling in onze relatie. Want hoe gaan we dit ervaren? Ik ben alleen op de boot, houd mijn dagelijkse routine aan en hij is 7000 kilometer verderop druk aan het werk. Via de telefoon, WhatsApp en skype zulen we contact houden en overbrengen waar we mee bezig zijn. Het is een andere dimensie zeg maar. Dat denk ik tenminste want ik heb geen idee hoe het is om je geliefde voor meer dan één week te moeten missen.

Aan de ene kant zijn het natuurlijk máár 5 weken en aan de andere kant zijn het wel 5 héle weken! En de week dat hij weer thuis zal zijn is ook van korte duur want snel daarna gaat hij ergens anders weer aan het werk, iets dichterbij maar toch nog 1500 kilometer verderop….  Al met al moet ik dus even wennen aan het vooruitzicht een tijdje alleen te zijn.

Voordelen genoeg: geen discussies meer over wie de meeste dekens in bed heeft, geen oordoppen (lees gesnurk) meer, gewoon de programma’s op tv kijken die ik wil kijken zonder de gefronste wenkbrauwen bij het zien van wéér een tenniswedstrijd, op ieder tijdstip van de dag kunnen eten zonder te overleggen, een volle koelkast die gevuld blijft met de dingen die ik haal (tenzij ik ze zelf opeet), zonder gêne alle ‘365’ dingen gewoon thuis kunnen doen, de hele tijd mijn eigen muziek keihard kunnen luisteren en zonder schuldgevoel met vrienden en vriendinnen de hort op kunnen…

Maar ja…. Ook geen lijf waar ik me aan kan opwarmen, geen glimlach als ik thuiskom, geen luisterend oor als ik mijn verhaal kwijt wil, niet samen koken en kletsen, plezier maken en samen lachen, geen knuffels wanneer ik het nodig heb (en ook wanneer ik het niet nodig heb maar wanneer we het gewoon fijn vinden), geen onverwachte kusjes, geen goede adviezen of opbeurende woorden als ik het ook even niet meer weet, niet dezelfde dingen tegelijk zeggen of denken, niet lopen geiten samen om niets, of mopperen op elkaar om niets en geen sterke man in de buurt waar ik even lekker tegenaan kan leunen omdat het kan en het mijn echtgenoot is…

Ik ben niet bang dat hij niet terug komt. Natuurlijk ken ik het Afrikaanse land waar hij naar toe gaat een klein beetje en weet ik dat het er niet altijd veilig is maar ik verwacht dat ik hem gewoon weer heelhuids in mijn armen kan nemen ergens in maart… En nee, mooie vrouwen en andere wilde dingen daar heeft hij geen tijd voor, zegt hij 😉 en ben ik ook niet ongerust over. Ons vertrouwen in elkaar is sterk en je hoeft niet van elkaar verwijderd te zijn om iemand anders te ontmoeten, als het goed voelt hoef je daar geen angsten over te hebben. Dat is mijn vertrouwen in hem en in mijzelf.

Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. Er zijn nou eenmaal mensen (JA, mannen ÉN vrouwen) die tijdens hun reis zonder partner de bloemetjes lekker buiten zetten. Dingen doen die ze anders nooit zouden doen of toch met een ander het bed induiken omdat het na jaren relatie wat saai is geworden tussen de lakens… Een ‘vakantieliefde’ zeg maar. Ineens weer de volle aandacht krijgen van iemand in plaats van de kinderen naar school brengen, de rekeningen betalen, koken en de vaatwasser uitruimen en al die andere dingen die je doet als je in de mallemolen zit die het leven heet. En ja, daar hoef je natuurlijk niet voor naar het buitenland te gaan, menigeen vind een andere liefde gewoon in hetzelfde dorp. Maar een vluchtige liefde ver weg maakt het wel wat makkelijker om thuis even te vergeten om uiteindelijk weer je vertrouwde (en misschien saaie) leven weer in te stappen.

Hoe zit dat bij jou? Zou jij het spannend vinden als je ineens een paar weken alleen zou zijn, zonder je partner in de buurt? Heb je er nachtmerries over, zie je allerlei ongelukken gebeuren of ben je juist blij dat hij/zij even weg is? Vertrouw jij je partner zodanig dat je hem/haar alleen op reis zou laten gaan? Of krijg je het stiekem toch een beetje benauwd bij het idee? Ben jij juist de persoon die de bloemetjes buiten zou zetten als je even uit je ‘normale’ leven zou stappen? Of heb je dat al een keer gedaan? En heeft dat de relatie verbeterd of juist niet? Ben je bang dat er iets ergs gaat gebeuren of heb je een rotsvast vertrouwen in je partner?

Vertrouwen, een basiswaarde voor een relatie. Voor sommigen een kernwaarde in hun leven waar ze niet zonder kunnen. Voor ons essentieel om helemaal onszelf te kunnen zijn in de relatie. Dus vertrouw ik mijn echtgenoot als hij me aankijkt en zegt dat ik zijn grote liefde ben, lekker gaat werken in Verweggistan en mij natuurlijk gaat missen. En weet ik dat we elkaar tijdelijk kunnen verlaten, elkaar binnen no-time weer gaan zien en uiteindelijk na een paar weken weer in de armen kunnen sluiten.

Het is nu nog even aan het idee wennen, we kunnen beiden slecht tegen afscheid nemen en vinden het toch best wel spannend dus de emoties vliegen thuis soms alle kanten op. Wat zijn zes weken op een mensenleven? Niet veel toch? Nee niet veel, maar ik tel de dagen af en hoop dat we het goed doorkomen, zonder heimwee en teveel gemis, om over een paar weken weer heerlijk op elkaar te mopperen, ik op zijn gesnurk en hij op mijn dekens-jatterij…

Photo by Mantas Hesthaven on Unsplash

Uitgelicht

Pindakaas

Vandaag is geen normale dag, echt niet…..! Toen ik de planning doornam kwam ik er achter dat het een hele bijzondere dag is: Pindakaasdag! Dus wat eten we vandaag? Pindakaas!

Zolang ik me herinneren ben ik al dol op pindakaas. Als kleuter at ik het geregeld op mijn boterham. En toen de versie met stukjes pinda eindelijk ergens in onze buurt verkocht werd, en een moeder van een vriendinnetje van de kleuterschool het op tafel had staan tijdens de lunch, wist ik mijn slag te slaan: ik zorgde ervoor dat ik daar kon overblijven en at vervolgens zes boterhammen met pindakaas MET stukjes pinda. ZES! En das best veel voor een vijfjarige… Dus ja… diezelfde boterhammen met pindakaas spuugde ik vervolgens op school weer over de gangvloer uit… Ik weet nog precies wat ik die dag aanhad… 😀

Het heeft er niet voor gezorgd dat ik minder pindakaas ging eten, integendeel ik kan er nog steeds enorm van genieten. Op een verse boterham, klein beetje roomboter en dan een goede laag pindakaas MET stukjes pinda.

Inmiddels heeft de fabrikant wel tien varianten bedacht op de reguliere pindakaas en weten we allemaal ‘Dat we er groot mee zijn geworden’ en kennen we de reclames die zo treffend zijn (deze kennen de meesten van ons vast wel: https://youtu.be/iy6AhWkSKo8)

Welke pindakaas eet jij graag? En eet je die dan met jam of suiker er op? Heb je alle soorten (met zout en caramel of met pecannoten?) uitgeprobeerd? Of houd je helemaal niet van pindakaas en vind je het gewoon goor?

Wat je ook op je boterham eet vandaag, pindakaas of juist heel iets anders, zorg er voor dat je er van geniet. Dat je je bewust bent van de keuzes die je hebt, misschien eet je helemaal geen boterham maar een lekkere salade, en kies iets waar jij gelukkig van wordt.

Ik houd het bij de pindakaas met stukjes noot vandaag en wens iedereen vandaag een hele mooie Happy Peanut Butter Day!!



Zwanger

Afbeelding: Shutterstock 735409000

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Oké, ik heb zeker overgewicht en als ik mijn buik uitzet dan lijk ik zwanger maar vannacht voelde het ook echt zo. Denk ik. Want ik ben nog nooit in mijn leven zwanger geweest.

Ik denk dat het komt omdat er de laatste tijd veel vrouwen om mij heen zijn die heel graag een kindje willen. Zij hebben geen vaste relatie en hebben wel een kinderwens.

Mijn man en ik hebben geen kinderen samen. We hebben het op latere leeftijd nog geprobeerd maar de lichamen lieten ons daarin in de steek. Geen drama, geen man overboord want we zijn enorm gelukkig samen en ons leven is best wel compleet. Maar er zal nooit een kleine rooie dondersteen van ons op deze aarde rond hobbelen en dat vind ik bij nader inzien soms best wel jammer.

Ik begrijp de vrouwen die graag een kindje willen én het niet alleen willen doen bijzonder goed. Ook ik wilde geen kinderen alleen. Het is alleen wel de vraag hoe groot is jouw wens? Hoe groot is dat verlangen om nieuw leven te creëren versus het complete plaatje van huisje boompje beestje met die partner? Ik ken vrouwen die het dus wél alleen hebben gedaan. Op zoek zijn gegaan naar een donor en een prachtig kind hebben gekregen. Zij voeden het bewust alleen op, zorgen er alleen voor en genieten er enorm van. Wel zonder een partner. Maar hun verlangen naar een kindje was groter dan hun verlangen naar het complete plaatje met een vader erbij. Tenminste, een vader die ook onderdeel van het gezin zou zijn.

Zouden er ook mannen zijn bedenk ik me ineens, die heel graag een kind zouden willen en geen relatie hebben? Ik ken ze niet maar ze zullen er ongetwijfeld zijn. Hun voordeel is natuurlijk dat er geen tikkende klok in hun buik zit maar hun nadeel is dat zij niet ‘zomaar’ zonder partner vader kunnen worden.

Ik ken ook vrouwen die een man uitgezocht hebben, in de kroeg, en daar binnen no time zwanger van zijn geworden. Zij hebben heel duidelijk hun wens uitgesproken en zijn nu gelukkig met kind én ja, ook die man uit de kroeg. Dus dat kan. Soms plan je een zwangerschap niet, ben je nog jong en carrièregericht en heeft het leven andere plannen met je. Raak je onverwacht zwanger en laat je het wonder maar gebeuren. Ook dat gebeurt.

Ik werd wakker met een wonderlijk gevoel. Ik aaide mijzelf eens over mijn dikke buik en wist dat het een mooie plek had kunnen zijn voor nieuw leven. Een kind van mijzelf heeft er niet in gezeten maar de liefde voor mijn bonuskinderen is zeker deels ontstaan vanuit mijn vrouw-zijn.

Dus koester ik de kinderen in mijn leven, zijn ze altijd welkom bij ons thuis en plak ik ze gewoon af en toe achter het behang als ik ze zat ben.

Ik wens alle mooie vrouwen en mannen van de wereld dat hun wens uitkomt en zeg ze tegelijk: ‘Spreek je uit, zeg wat jij wilt, gooi het in het universum, volg je hart en gebruik je verstand’. Alleen als jij er 100% voor openstaat kunnen er bijzondere dingen gebeuren. Ik was nooit 100% zeker en heb dus precies gekregen wat ik wilde: een heerlijke relatie, een paar bonuskinderen en af en toe een mooie droom.

Zorg er voor dat jij jouw droom waar gaat maken!

DIK

Photo by Tim De Pauw on Unsplash

Het is dé vraag die je als vrouw met overgewicht nooit wilt horen…. ‘Ben je soms zwanger?’ Het is alweer een tijdje geleden dat ik die vraag gekregen heb en oké, als ik mezelf naakt in de spiegel zie en mijn buik uitzet, ja dan ben ik toch zeker al 7 maanden in blijde verwachting. Twee jaar geleden werd ‘ie gesteld en afgelopen weekend was het weer raak. Blijkbaar zie ik er nog jong genoeg uit om deze vraag te stellen want met mijn leeftijd is het verre van logisch dat je er nog een kleine uit zou poepen maar goed, dat even terzijde.

Inmiddels ben ik er op voorbereid en haal ik de gêne eraf door meteen schaamteloos hardop in de volle supermarkt te zeggen: ‘Nee hoor, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik!’ Begin dan meteen over de plannen die ik heb gemaakt om wat af te vallen en wijs op de wortels en sla in mijn winkelwagen. Ja zeg ik dan, liefde maakt dik….. en gelukkig dat we zijn! Wat kan mij het schelen, ik heb toch al een man? Ach ja, d’r zit een leuke kop op en als je lekker in je vel zit is het toch geen punt?

Ik zit écht wel lekker in mijn vel, dat is waar. Bovendien zit dat vel lekker strak, zijn de rimpels minder aanwezig, heb ik megagrote borsten (voor mijn doen dan) en laat ik me niet uit het veld slaan door dit soort opmerkingen. En toch….. ondanks dat alles merk ik dat mijn lichaam inmiddels steeds meer gaat tegensputteren… want de kilo’s blijven eraan groeien…en dan voel ik me soms een dik nijlpaard…..!

Dus is het nieuwe jaar voor mij een nieuwe start wat mijn lichaam en gewicht betreft en ben ik me gaan inlezen. Wat is het beste dieet, hoe vaak moet ik sporten om op een goede manier af te vallen, welke voeding moet ik laten staan, wordt het eiwitrijk en koolhydraatarm, of vegetarisch en alcoholvrij? Ga ik me opgeven bij een personal trainer, die me voedingsadviezen geeft en me een maand lang op bleekselderij en groentesappen zet? Kan ik het beste alleen maar zakjes met poedertjes eten of is het misschien toch het beste om vooral géén dieet te volgen?

Op alle nieuwjaarsborrels met vrienden en vriendinnen is het een veelbesproken onderwerp, die extra kilo’s die er het liefst voor de zomer allemaal af moeten. De vriendinnen die ook ieder jaar wel een keer of drie soort van ‘op dieet zijn’ snappen wat mijn frustratie is. Het is allemaal zo gezellig, zo lekker en tegelijk een gewoonte geworden waarvan ik op een gegeven moment niet meer in de gaten had hoeveel ik in mijn mond stopte.

Natuurlijk kun je lekker in je vel zitten met een maatje meer, daar hoor je mij niet over. Als jij blij bent met jezelf en je lichaam, die zelfverzekerdheid uitstraalt en schijt hebt aan wat anderen van je vinden, ben je een prachtig mens en mag je trots zijn op jezelf. Ik ben ook trots op mijzelf en ben tevreden en blij met wie ik ben. Alleen wil ik die leuke kleding weer aan kunnen die in de kast hangt. Wil ik niet moe en uitgeput zijn als ik de trap op mijn werk neem, wil ik geen pijnlijke gewrichten als ik een uurtje getennist heb en wil ik zonder schaamte voor mijn spekrollen in de sauna kunnen lopen. Want met die extra kilo’s ben ík misschien wel gelukkig maar mijn lichaam niet. Ja serieus, mijn lichaam geeft me allerlei signalen dat ik er wat aan moet doen. Ik heb daar echt naar te luisteren en dat ga ik nu doen!

Dus nee, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik! En daar gaan we aan werken het komend jaar. Net zolang totdat die kilo’s eraf zijn en ik met trots in mijn blote niksje het dompelbad in kan stappen. Doe ik nu al, want ik heb schijt aan wat anderen er van vinden maar ik wil die trots in mijzelf voelen, de liefde voor mijn lijf in iedere put van mij dij kunnen voelen, blij kunnen zijn met een fit lichaam die nog járen mee kan. Want daar doe ik het voor, gezond oud worden. Ik houd van het leven! En met een fit en gezond lichaam en natuurlijk die goede kop erop, kan ik voorlopig nog een paar decennia mee!

Happy New Year lieve mensen, maak er een mooi, plezierig, liefdevol, fit en gezond 2020 van!

P.S. Iedereen is prachtig natuurlijk, ook als je niet helemaal blij bent met jezelf. Wil je weten hoe ik van een onzekere rooie die ab-so-luut niet zeker was van zichzelf en haar lichaam naar een mooie rooie die schijt heeft aan wat anderen van haar vinden en trots is op wie ze is ben gegroeid? Neem gerust contact met me op en laat een berichtje achter. Niets moet en alles mag. Dit gevoel gun ik iedereen. Met liefde.