Verslaafd….

Het nieuwe jaar is begonnen en velen van ons hebben goede voornemens gemaakt. Ik kan natuurlijk niet achterblijven en ben inmiddels met mijn suikervrije eetgewoonten begonnen. Helaas kan ik de tennisbaan nog niet betreden maar ik mag al wel fietsen en in Amsterdam is dat soms een hele opgave, van de fysio naar werk en weer naar huis is 21 km, dus mijn voornemen om meer te bewegen  maak ik dagelijks waar. Sommigen om mij heen zijn gestopt met roken of hebben zich voorgenomen minder te snoepen. De een voelt zich opgejaagd en kauwt zich gek aan nicotinekauwgom en de ander is chagrijnig omdat ze nee moet zeggen tegen dat slagroomtaartje.

Een nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden en uitdagingen. Klinkt heel positief en ik merk dat ik naast mijn eetgewoonten nog wat zaken op orde wil stellen. Want ik moet eerlijk toegeven……. ik ben verslaafd. Ik ben verslaafd geworden sinds ik mijn nieuwe mobiel heb. Onlangs is bekend geworden dat er mensen zijn met de WhatsApp-vinger, fysiotherapeuten krijgen steeds meer patiënten met klachten over een vinger of hand die pijnlijk is. Ik voel even aan al mijn vingers en beweeg mijn handen, nee die klachten heb ik niet, gelukkig. Maar van het nieuwsitem bij RTL4 vorig jaar, ’socialbesitas’ schrok ik wel en ik moet met het schaamrood op mijn kaken bekennen dat ik de laatste weken in paniek raak als de batterij van mijn mobiel leeg begint te raken. Ook ik denk af en toe mijn mobiel te horen of in mijn jaszak te voelen trillen maar niets is minder waar. Waar gaat het dan om? Waar hoop ik op? Dat er iemand aan mij denkt en mij een bericht stuurt, mijn items liked of weer een woordje heeft aangelegd bij Wordfeud?

Zoekend naar een excuus, ‘mijn hele leven staat op dit apparaat’, ‘als ik geen mobiel heb, dan ben ik niet bereikbaar en dat kan NU echt niet’, besef ik dat het leven zonder mijn mobiele telefoon wel erg naakt voelt. Ik heb niet alleen alle telefoonnummers van mijn vrienden en familie erop staan (vroeggah wist ik deze allemaal uit mijn hoofd), Facebook, Twitter, LinkedIn, al mijn netwerken heb ik binnen handbereik en ik kan met internet opzoeken wat ik wil, door Amsterdam mijn weg vinden met GPS, een spelletje scrabble met mijn moeder spelen en mijn e-mails checken. En dan mijn muziek, jeetje ik heb zoveel muziek op mijn mobiel staan en daarnaast nog de mogelijkheid om met Spotify te luisteren wat ik wil, dat ik ’s nachts vaak neuriënd wakker word met het laatste nummer dat ik gehoord heb in mijn hoofd.

Vandaag kreeg ik de melding dat ik mijn mobiele limiet bereikt heb, ik kan dus niet meer op het internet mits ik gebruik maak van Wi-Fi. Voor sommige vrienden is dit gewoon, voor mij is het nieuw en kan ik nog niet beseffen hoe het is om niet te allen tijde te kunnen appen of mailen. Waarom kan ik niet zonder en waarom kan ik niet op de ouderwetse manier contact maken met mijn vrienden en familie? Zou dat een mooi voornemen zijn? Een dag of misschien wel meer dagen zonder mobiel te leven, het geluid even uit te zetten of misschien het apparaat wel in zijn geheel?

Als ik mijn ‘ouderwetse papieren agenda’ erbij pak zie ik dat ik ‘gewoon ouderwets’ afspraken heb staan. Dus dat ik mijn vrienden face-to-face spreek is voor mij niet raar, ik doe het geregeld. En toch bekruipt mij het gevoel dat ik mijn populariteit meet aan het aantal berichten dat ik ontvang per dag, dat ik aandacht nodig heb om mijzelf belangrijk en gewild te voelen. Oh neeee, het zijn niet alleen de jongeren die ermee kampen, ook de volwassenen hebben er last van. Ik baal van dit gevoel, ik wil er vanaf! Ja, er zit niets anders op: ik wil afkicken. Afkicken van het altijd bereikbaar willen zijn, het altijd en overal mijn sociale netwerken kunnen checken, mijn mails kunnen lezen, mijn favoriete muziek kunnen luisteren en kunnen communiceren en flirten via WhatsApp of sms. Dan mis ik maar wat, een evenement, een telefoontje of een date met  een leuke man. Een goede haan kraait twee keer zeiden we thuis altijd…. Zucht, ik hoop dat jullie het me vergeven als ik niet direct jullie oproep of bericht beantwoord, pas laat een woordje aanleg, jullie posts niet like of jullie juist niet endorse…… Ik ben verslaafd en ga nu afkicken…

Een gedachte over “Verslaafd….

  1. Zo herkenbaar. Ik heb dus wel die What’s app vinger en dito nek. Halverwege is mijn limiet (en ik heb een maximaal abbonement!)bereikt. Het is nu nog wachtig op mijn eerste auto crash..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s