Contact

Langeafstand relatie, ik merk dat het niet aan mij besteed is. Ja, we ‘zien’ elkaar bijna iedere dag, spreken elkaar en weten beiden dat er binnenkort een eind aan komt aan deze scheiding. En hoe dichterbij het moment komt dat ik hem weer mag omarmen, hoe moeilijker ik het vind. Hoe meer ik erachter kom dat ik het niet leuk vind zonder hem en dat hij dit soort buitenlands werk, wat mij betreft niet te vaak hoeft te doen.

De gesprekken hebben niet veel inhoud. Verder dan ‘Wat heb je vandaag gedaan?’ Gewerkt. ‘Wat heb je gegeten?’ Rijst. ‘Hoe is het weer?’ Warm 35 graden, komen we niet. En ik doe mijn dingen, heb met veel vrienden en vriendinnen gezellige avonden, ga bij mijn ouders eten en slaap nog steeds overdwars in ons bed. Dus ik verveel me zeer zeker niet. Maar jeetje, wat mis ik die grote vent……..!

Wat ik wel heb gemerkt is dat mensen me toch wel zielig vinden. Oké, toegeven ik ben natuurlijk ook best een beetje zielig…! Onbestorven weduwe heb ik vaak voorbij horen komen. Ik heb best veel berichten ontvangen, telefoontjes, uitnodigingen om te komen eten et cetera. Mensen maakten echt tijd voor me. En dat heb ik als super lief ervaren want ja, als mensen mij vroegen hoe het ging dan antwoorde ik met: ‘Nog 26 nachtjes!’ Zegt genoeg lijkt me….

Alleen ik bedacht me deze week wel dat ik nooit zoveel aandacht kreeg toen ik nog alleen was. Single, vrijgezel, zonder relatie en dus ook alleen. Wat natuurlijk alweer vier jaar geleden is maar ik kan me nog goed herinneren dat ik me soms erg eenzaam voelde, ’s avonds bij het avondeten, of op zondag in mijn uppie tijdens pyjama/joggingbroek dag… Tuurlijk had ik toen ook al lieverds om me heen die me een prakkie voorschotelden en af en toe appte om te horen of ik nog leefde. Maar toch……

Als onbestorven weduwe ben je zielig en heb je extra aandacht nodig. En als single vrouw kun je je prima rooien? Vind het maar vreemd. Ik snap dat stellen makkelijker stellen uitnodigen maar wat heb ik een gezellige avonden gehad met vrienden en vriendinnen de afgelopen zes weken. En ik was écht niet het vijfde wiel aan de wagen. Dus zielig? Nee hoor, dat was ik niet. Maar ik kan me voorstellen dat het als vrijgezel soms wel anders is. Niet dat je dan wel zielig bent, maar mensen gaan er vaker vanuit dat je je wel redt. Dat het jouw eigen keuze is om alleen te zijn. En als het dan een keuze is, want dat kan, dat je je dan waarschijnlijk ook niet eenzaam kan voelen…? Ofzo?

Geen idee maar ik denk dat ik mijn vrijgezelle vrienden en vriendinnen eens vaker de aandacht ga geven die ze nodig hebben. Het kan maar zo zijn dat ze eenzaam boven hun prakkie boerenkool hangen en graag hun verhaal kwijt willen. En tegen hun zeg ik:

Je bent niet alleen, er zijn mensen om je heen die van je houden. Ook als je zonder relatie bent. Reik uit en soms gebeuren er de leukste dingen. En daarnaast zal ik beter luisteren zodat je met mij een (h)eerlijk gesprek kunt hebben, lekker kan eten of die knuffel kan ontvangen.

Omdat écht contact er nou eenmaal toe doet!

P.S. is het al donderdag??

Photo by Joshua Oluwagbemiga on Unsplash

Ik hou van mij

Morgen is het Valentijnsdag en dan vieren we de liefde! Met een partner, met vrienden want daar kan je ook zielsveel van houden, met je kinderen, je kat of hond want die houden onvoorwaardelijk van je, of gewoon alleen, zoals ik.

Het heeft mij minstens 40 jaar gekost maar inmiddels kan ik volmondig JA tegen mijzelf zeggen. Ik kan echt zeggen dat ik van mijzelf houd, dat ik mooi ben zoals ik ben (zowel heel positief als minder fraai) en dat ik me ook zo mag voelen! En oh boy, wat was dat een opluchting, er viel een last van mijn schouders: ik mag er gewoon zijn!

Als je niet geleerd hebt dat je mag zijn wie je bent en wie je wilt zijn omdat je moet voldoen aan de wensen en eisen van ouders, docenten, partners, vrienden en uiteindelijk jezelf, dan kun je waarschijnlijk goed toneelspelen. Want wat als je jouw hele leven steeds maar schikt naar wat jouw omgeving wil? Dat je bijvoorbeeld die partner kiest die je ouders in gedachten hebben, vervolgens de kleding draagt die je partner mooi vindt en een witte bruidsjurk draagt op je bruiloft (omdat dat zo hoort) waar jullie mensen hebben uitgenodigd die volgens anderen uitgenodigd moesten worden. Of dat je kinderen krijgt omdat dat maatschappelijk gezien van je verwacht wordt en dat je deze kinderen naar een school brengt waar de hele respectabele buurt hun kinderen ook naartoe brengt? Of dat je een opleiding hebt gekozen omdat je beste vriend die ook koos en je niet durfde te zeggen dat je eigenlijk heel wat anders wilde doen? En nu ook het werk blijft doen wat daar bijhoort terwijl je het eigenlijk maar saai vindt. Heb je dan keuzes gemaakt waar je gelukkig van wordt? En leef je dan jouw leven of dat van iemand anders? Leef je dan zeg maar, die hoofdrol in een slechte B-film?

Niemand kijkt graag naar die slechte B-film, daar worden we niet gelukkig van, laat staan dat we dat aantrekkelijk vinden…. Dus goed bekeken is het wel belangrijk dat je jezelf ook leuk vindt, dat je zelf kan kiezen en ook zelf op je gezicht kan gaan. Een mooie manier om jezelf te leren kennen, te groeien en van jezelf en jouw keuzes te leren houden. Als je jezelf eigenlijk maar zo-zo vindt, wie en wat trek je dan aan? ‘Wat je aandacht geeft groeit’. En een slechte acteur trekt een bepaald publiek aan, daar zit niemand op te wachten. Dus hoe ga jij dan iemand vinden die ook graag bij jou wil zijn?

Kun jij zeggen dat je van jezelf houdt? Ben je tevreden als je in de spiegel kijkt? Wil je dingen veranderen maar weet je niet hoe? Kun jij kleine stappen zetten, iets anders ondernemen, dit keer juist dat ene doen dat je niet gewend bent of wat jouw omgeving echt niet van je zou verwachten, om zo dichterbij jezelf te komen? Om zo andere keuzes te maken, keuzes die JIJ WILT maken? En kan je zo leren jezelf iedere keer een beetje leuker of liever te vinden?

Geef jezelf op Valentijnsdag wat extra aandacht! Ik weet het, je wacht met smart op die liefdesbrief of boeket rode rozen maar wat als je nou voor jezelf iets liefs doet? En als een liefdesbrief schrijven of rozen voor jezelf kopen te ‘ackward’ is (niemand weet het behalve jij maar goed..), kan je dan beginnen met iets aardigs tegen jezelf zeggen als je opstaat? Kan je ’s ochtends, hardop in de spiegel of zachtjes als je op de fiets zit, tegen jezelf zeggen dat je er mag zijn, dat jij uniek en mooi bent, ook als je het soms niet altijd zo ziet of voelt? Morgen is het Valentijsdag, probeer het eens uit, wees lief voor jezelf, doe wat jij wilt en geef jezelf die liefdesboost die je nodig hebt.

Mijn liefde zit 7000 kilometer verderop, met 15 andere mannen, werkt hard om straks lekker op vakantie te kunnen en ons Valentijnsdiner op een ander tijdstip nog een dunnetjes over te kunnen doen. Hij moet het met deze mannen doen. En ik? Ik heb zojuist een enorme bos mooie bloemen van mijn liefde ontvangen waar ik enorm van ga genieten! En daarnaast heb ik een leuke dag gepland staan met als slagroom op de taart een opening van een expositie van een bijzondere fotograaf. Mijn dag zal een bijzondere zijn!

Ik hou van mezelf en juist daarom ook van jou. Maak er een mooie Valentijnsdag van!

Gelukkig Nieuwjaar!

Ik wens jou en de mensen die je dierbaar zijn een mooi nieuw jaar in goede gezondheid, met veel plezierige en liefdevolle momenten met vrienden, familie en geliefden, mooie avonden, heerlijke dagen, gezellige etentjes, goede verhuizingen en klusprojecten, leuke ontwikkelingen, een leuke werkomgeving, fijne collega’s, heerlijke muziek, zelfreflectie en groei, mooie vakanties en reisjes, rust en ruimte voor jezelf en natuurlijk vooral heel veel leesplezier bij MooiRood in de L I E F D E !