Zwanger

Afbeelding: Shutterstock 735409000

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Oké, ik heb zeker overgewicht en als ik mijn buik uitzet dan lijk ik zwanger maar vannacht voelde het ook echt zo. Denk ik. Want ik ben nog nooit in mijn leven zwanger geweest.

Ik denk dat het komt omdat er de laatste tijd veel vrouwen om mij heen zijn die heel graag een kindje willen. Zij hebben geen vaste relatie en hebben wel een kinderwens.

Mijn man en ik hebben geen kinderen samen. We hebben het op latere leeftijd nog geprobeerd maar de lichamen lieten ons daarin in de steek. Geen drama, geen man overboord want we zijn enorm gelukkig samen en ons leven is best wel compleet. Maar er zal nooit een kleine rooie dondersteen van ons op deze aarde rond hobbelen en dat vind ik bij nader inzien soms best wel jammer.

Ik begrijp de vrouwen die graag een kindje willen én het niet alleen willen doen bijzonder goed. Ook ik wilde geen kinderen alleen. Het is alleen wel de vraag hoe groot is jouw wens? Hoe groot is dat verlangen om nieuw leven te creëren versus het complete plaatje van huisje boompje beestje met die partner? Ik ken vrouwen die het dus wél alleen hebben gedaan. Op zoek zijn gegaan naar een donor en een prachtig kind hebben gekregen. Zij voeden het bewust alleen op, zorgen er alleen voor en genieten er enorm van. Wel zonder een partner. Maar hun verlangen naar een kindje was groter dan hun verlangen naar het complete plaatje met een vader erbij. Tenminste, een vader die ook onderdeel van het gezin zou zijn.

Zouden er ook mannen zijn bedenk ik me ineens, die heel graag een kind zouden willen en geen relatie hebben? Ik ken ze niet maar ze zullen er ongetwijfeld zijn. Hun voordeel is natuurlijk dat er geen tikkende klok in hun buik zit maar hun nadeel is dat zij niet ‘zomaar’ zonder partner vader kunnen worden.

Ik ken ook vrouwen die een man uitgezocht hebben, in de kroeg, en daar binnen no time zwanger van zijn geworden. Zij hebben heel duidelijk hun wens uitgesproken en zijn nu gelukkig met kind én ja, ook die man uit de kroeg. Dus dat kan. Soms plan je een zwangerschap niet, ben je nog jong en carrièregericht en heeft het leven andere plannen met je. Raak je onverwacht zwanger en laat je het wonder maar gebeuren. Ook dat gebeurt.

Ik werd wakker met een wonderlijk gevoel. Ik aaide mijzelf eens over mijn dikke buik en wist dat het een mooie plek had kunnen zijn voor nieuw leven. Een kind van mijzelf heeft er niet in gezeten maar de liefde voor mijn bonuskinderen is zeker deels ontstaan vanuit mijn vrouw-zijn.

Dus koester ik de kinderen in mijn leven, zijn ze altijd welkom bij ons thuis en plak ik ze gewoon af en toe achter het behang als ik ze zat ben.

Ik wens alle mooie vrouwen en mannen van de wereld dat hun wens uitkomt en zeg ze tegelijk: ‘Spreek je uit, zeg wat jij wilt, gooi het in het universum, volg je hart en gebruik je verstand’. Alleen als jij er 100% voor openstaat kunnen er bijzondere dingen gebeuren. Ik was nooit 100% zeker en heb dus precies gekregen wat ik wilde: een heerlijke relatie, een paar bonuskinderen en af en toe een mooie droom.

Zorg er voor dat jij jouw droom waar gaat maken!

Contact

Langeafstand relatie, ik merk dat het niet aan mij besteed is. Ja, we ‘zien’ elkaar bijna iedere dag, spreken elkaar en weten beiden dat er binnenkort een eind aan komt aan deze scheiding. En hoe dichterbij het moment komt dat ik hem weer mag omarmen, hoe moeilijker ik het vind. Hoe meer ik erachter kom dat ik het niet leuk vind zonder hem en dat hij dit soort buitenlands werk, wat mij betreft niet te vaak hoeft te doen.

De gesprekken hebben niet veel inhoud. Verder dan ‘Wat heb je vandaag gedaan?’ Gewerkt. ‘Wat heb je gegeten?’ Rijst. ‘Hoe is het weer?’ Warm 35 graden, komen we niet. En ik doe mijn dingen, heb met veel vrienden en vriendinnen gezellige avonden, ga bij mijn ouders eten en slaap nog steeds overdwars in ons bed. Dus ik verveel me zeer zeker niet. Maar jeetje, wat mis ik die grote vent……..!

Wat ik wel heb gemerkt is dat mensen me toch wel zielig vinden. Oké, toegeven ik ben natuurlijk ook best een beetje zielig…! Onbestorven weduwe heb ik vaak voorbij horen komen. Ik heb best veel berichten ontvangen, telefoontjes, uitnodigingen om te komen eten et cetera. Mensen maakten echt tijd voor me. En dat heb ik als super lief ervaren want ja, als mensen mij vroegen hoe het ging dan antwoorde ik met: ‘Nog 26 nachtjes!’ Zegt genoeg lijkt me….

Alleen ik bedacht me deze week wel dat ik nooit zoveel aandacht kreeg toen ik nog alleen was. Single, vrijgezel, zonder relatie en dus ook alleen. Wat natuurlijk alweer vier jaar geleden is maar ik kan me nog goed herinneren dat ik me soms erg eenzaam voelde, ’s avonds bij het avondeten, of op zondag in mijn uppie tijdens pyjama/joggingbroek dag… Tuurlijk had ik toen ook al lieverds om me heen die me een prakkie voorschotelden en af en toe appte om te horen of ik nog leefde. Maar toch……

Als onbestorven weduwe ben je zielig en heb je extra aandacht nodig. En als single vrouw kun je je prima rooien? Vind het maar vreemd. Ik snap dat stellen makkelijker stellen uitnodigen maar wat heb ik een gezellige avonden gehad met vrienden en vriendinnen de afgelopen zes weken. En ik was écht niet het vijfde wiel aan de wagen. Dus zielig? Nee hoor, dat was ik niet. Maar ik kan me voorstellen dat het als vrijgezel soms wel anders is. Niet dat je dan wel zielig bent, maar mensen gaan er vaker vanuit dat je je wel redt. Dat het jouw eigen keuze is om alleen te zijn. En als het dan een keuze is, want dat kan, dat je je dan waarschijnlijk ook niet eenzaam kan voelen…? Ofzo?

Geen idee maar ik denk dat ik mijn vrijgezelle vrienden en vriendinnen eens vaker de aandacht ga geven die ze nodig hebben. Het kan maar zo zijn dat ze eenzaam boven hun prakkie boerenkool hangen en graag hun verhaal kwijt willen. En tegen hun zeg ik:

Je bent niet alleen, er zijn mensen om je heen die van je houden. Ook als je zonder relatie bent. Reik uit en soms gebeuren er de leukste dingen. En daarnaast zal ik beter luisteren zodat je met mij een (h)eerlijk gesprek kunt hebben, lekker kan eten of die knuffel kan ontvangen.

Omdat écht contact er nou eenmaal toe doet!

P.S. is het al donderdag??

Photo by Joshua Oluwagbemiga on Unsplash

Verlaten


Photo by Mantas Hesthaven on Unsplash

Mijn echtgenoot gaat me verlaten…. Ik blijf alleen achter op de boot, slaap alleen in ons bed, eet alleen aan onze tafel de maaltijden die ik met tegenzin voor mezelf ga klaarmaken; koken voor twee of meer is toch altijd leuker dan voor één….. Wees gerust: manlief heeft een opdracht in het buitenland aangenomen, dus heb ik het rijk voor mezelf de komende vijf tot zes weken.

Voor ons is dat weer een nieuwe ontwikkeling in onze relatie. Want hoe gaan we dit ervaren? Ik ben alleen op de boot, houd mijn dagelijkse routine aan en hij is 7000 kilometer verderop druk aan het werk. Via de telefoon, WhatsApp en skype zulen we contact houden en overbrengen waar we mee bezig zijn. Het is een andere dimensie zeg maar. Dat denk ik tenminste want ik heb geen idee hoe het is om je geliefde voor meer dan één week te moeten missen.

Aan de ene kant zijn het natuurlijk máár 5 weken en aan de andere kant zijn het wel 5 héle weken! En de week dat hij weer thuis zal zijn is ook van korte duur want snel daarna gaat hij ergens anders weer aan het werk, iets dichterbij maar toch nog 1500 kilometer verderop….  Al met al moet ik dus even wennen aan het vooruitzicht een tijdje alleen te zijn.

Voordelen genoeg: geen discussies meer over wie de meeste dekens in bed heeft, geen oordoppen (lees gesnurk) meer, gewoon de programma’s op tv kijken die ik wil kijken zonder de gefronste wenkbrauwen bij het zien van wéér een tenniswedstrijd, op ieder tijdstip van de dag kunnen eten zonder te overleggen, een volle koelkast die gevuld blijft met de dingen die ik haal (tenzij ik ze zelf opeet), zonder gêne alle ‘365’ dingen gewoon thuis kunnen doen, de hele tijd mijn eigen muziek keihard kunnen luisteren en zonder schuldgevoel met vrienden en vriendinnen de hort op kunnen…

Maar ja…. Ook geen lijf waar ik me aan kan opwarmen, geen glimlach als ik thuiskom, geen luisterend oor als ik mijn verhaal kwijt wil, niet samen koken en kletsen, plezier maken en samen lachen, geen knuffels wanneer ik het nodig heb (en ook wanneer ik het niet nodig heb maar wanneer we het gewoon fijn vinden), geen onverwachte kusjes, geen goede adviezen of opbeurende woorden als ik het ook even niet meer weet, niet dezelfde dingen tegelijk zeggen of denken, niet lopen geiten samen om niets, of mopperen op elkaar om niets en geen sterke man in de buurt waar ik even lekker tegenaan kan leunen omdat het kan en het mijn echtgenoot is…

Ik ben niet bang dat hij niet terug komt. Natuurlijk ken ik het Afrikaanse land waar hij naar toe gaat een klein beetje en weet ik dat het er niet altijd veilig is maar ik verwacht dat ik hem gewoon weer heelhuids in mijn armen kan nemen ergens in maart… En nee, mooie vrouwen en andere wilde dingen daar heeft hij geen tijd voor, zegt hij 😉 en ben ik ook niet ongerust over. Ons vertrouwen in elkaar is sterk en je hoeft niet van elkaar verwijderd te zijn om iemand anders te ontmoeten, als het goed voelt hoef je daar geen angsten over te hebben. Dat is mijn vertrouwen in hem en in mijzelf.

Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. Er zijn nou eenmaal mensen (JA, mannen ÉN vrouwen) die tijdens hun reis zonder partner de bloemetjes lekker buiten zetten. Dingen doen die ze anders nooit zouden doen of toch met een ander het bed induiken omdat het na jaren relatie wat saai is geworden tussen de lakens… Een ‘vakantieliefde’ zeg maar. Ineens weer de volle aandacht krijgen van iemand in plaats van de kinderen naar school brengen, de rekeningen betalen, koken en de vaatwasser uitruimen en al die andere dingen die je doet als je in de mallemolen zit die het leven heet. En ja, daar hoef je natuurlijk niet voor naar het buitenland te gaan, menigeen vind een andere liefde gewoon in hetzelfde dorp. Maar een vluchtige liefde ver weg maakt het wel wat makkelijker om thuis even te vergeten om uiteindelijk weer je vertrouwde (en misschien saaie) leven weer in te stappen.

Hoe zit dat bij jou? Zou jij het spannend vinden als je ineens een paar weken alleen zou zijn, zonder je partner in de buurt? Heb je er nachtmerries over, zie je allerlei ongelukken gebeuren of ben je juist blij dat hij/zij even weg is? Vertrouw jij je partner zodanig dat je hem/haar alleen op reis zou laten gaan? Of krijg je het stiekem toch een beetje benauwd bij het idee? Ben jij juist de persoon die de bloemetjes buiten zou zetten als je even uit je ‘normale’ leven zou stappen? Of heb je dat al een keer gedaan? En heeft dat de relatie verbeterd of juist niet? Ben je bang dat er iets ergs gaat gebeuren of heb je een rotsvast vertrouwen in je partner?

Vertrouwen, een basiswaarde voor een relatie. Voor sommigen een kernwaarde in hun leven waar ze niet zonder kunnen. Voor ons essentieel om helemaal onszelf te kunnen zijn in de relatie. Dus vertrouw ik mijn echtgenoot als hij me aankijkt en zegt dat ik zijn grote liefde ben, lekker gaat werken in Verweggistan en mij natuurlijk gaat missen. En weet ik dat we elkaar tijdelijk kunnen verlaten, elkaar binnen no-time weer gaan zien en uiteindelijk na een paar weken weer in de armen kunnen sluiten.

Het is nu nog even aan het idee wennen, we kunnen beiden slecht tegen afscheid nemen en vinden het toch best wel spannend dus de emoties vliegen thuis soms alle kanten op. Wat zijn zes weken op een mensenleven? Niet veel toch? Nee niet veel, maar ik tel de dagen af en hoop dat we het goed doorkomen, zonder heimwee en teveel gemis, om over een paar weken weer heerlijk op elkaar te mopperen, ik op zijn gesnurk en hij op mijn dekens-jatterij…

Photo by Mantas Hesthaven on Unsplash