Worst

‘Of je worst lust?’ Hij kijkt me aan en grijnst van oor tot oor. De vergadering die we hebben is in mijn ogen niet echt interessant dus mijn gedachten dwalen af. En dan, op een onbewaakt moment, zijn alle ogen op mij gericht, en moet ik blijkbaar iets zeggen. Maar ik heb het gesprek niet echt gevolgd, en dus kijk ik wazig naar mijn gesprekspartners: ‘Hè wat…sorry, wat zei je?’ Of ik dus worst lust. Ja worst lust ik wel, maar ik wil er niet teveel aan denken. Ik heb de laatste tijd geregeld honger, mijn dieet laat weinig toe en ik zou graag mijn tanden in een grote worst zetten…

Mijn concentratievermogen neemt af naarmate ik kilo’s kwijtraak en mijn verslavingen aan de kant gooi. Geen suikers, vetten, alcohol of nicotine meer, mijn lichaam is zich aan het resetten maar wordt er tegelijk ook moe van. En dan opeens, als een donderslag bij heldere hemel, is de focus er en heb ik van die cravings: naar een stuk cheesecake, XL patat met heel veel mayonaise, een verse boterham met pindakaas, die Franse kaas met een goede Merlot, en dus ook die worst, van de Hema bijvoorbeeld.

Zijn grijns doet iets anders vermoeden. Ik reageer niet op zijn insinuatie, heb het eigenlijk niet eens in de gaten. Door het dieet is mijn lichaam moe, moet zich echt herstellen van alle groenten en fruit wat ik erin kieper en dan ben ik nog niet eens met sporten begonnen. ’s Avonds om negen uur ben ik afgedraaid, door het vroege opstaan, de dag werken, het ritme in de maaltijden en dan ook nog bedenken welke roerbakschotel we nú weer gaan eten… Ik heb het gevoel dat ik de hele dag kan slapen.

En dan ben je net zes maanden getrouwd en zit je in de mallemolen die het normale leven heet. Val je nog net niet om half acht ’s avonds in slaap op de bank, is de week voorbij voordat je er erg in hebt en zit de agenda vol gepland. Een vol leven, dat dan weer wel, maar soms zou ik me gewoon een week op willen sluiten om bij te slapen. En ik heb het nog makkelijk: geen kinderen die aandacht opeisen, geen zieke partner, kind of ouder waar ik me zorgen om maak, geen zoektocht naar werk of druk met een verhuizing die geregeld moet worden.

Ik doe best leuke dingen, en daar geniet ik ontzettend van. Maar dat neemt niet weg dat ik mijn leven soms toch saai vind. Wonen in een dorp waar niet veel gebeurt, week in week uit hard werken, laat thuis komen en dan geen puf hebben voor een gezellig uitje of lekkere vrijpartij. Weinig vrienden of vriendinnen in de buurt die af en toe uit de band willen springen, en als ze er wel zijn dan lig ik inmiddels al in bed te snurken.

Worst.

Ja dat lust ik wel maar hoe houd ik mezelf die worst nog voor? Hoe haal ik net dat beetje extra uit mijn dagen en hoe ervaar ik de lust en liefde voor het leven? Of leg ik de lat nu juist te hoog? Ik zie om mij heen allemaal mensen die hard werken aan een carrière, druk met de sport zijn, hun gezin een mooi nieuw thuis willen geven of gewoon lekker buiten spelen waar het kan. Zij knallen van de energie. En ik? Ik heb het gevoel dat ik daar gewoonweg geen tijd voor heb. Mijn doelen, missies voor dit jaar, hoe kan ik daar ook nog aan werken?

Ik hoor het mezelf tegen anderen zeggen: ‘Kleine stapjes zetten, want dat werkt het beste’. Waarom heb ik mijn zevenmijlslaarzen dan weer aangetrokken? En waarom heb ik dan mijn fitbit weer omgedaan? Want die tienduizend stappen per dag moet ik ook nog halen…. Alles of niets. En ik wil natuurlijk alles! Hoe moeilijk kan ik het mezelf maken?

Dus ik ga het met mijn gescheurde enkelbanden (!) maar weer eens rustig aan doen. Doe mijn zevenmijlslaarzen uit, complimenteer mezelf met het feit dat ik al 5 kilo kwijt ben, de meeste verleidingen weersta, en probeer niet te streng te zijn voor mezelf.

Terwijl ik de laatste zinnen typ word ik met beide benen op de grond gezet door een verdrietig bericht. Ik krijg via mijn lief te horen dat een moeder van een goede vriendin is overleden. Ze is een lange tijd ziek geweest maar uiteindelijk gebeurt dit altijd onverwacht.

Mijn klaagzang over eten, mijn saaie leven, mijn verlangen naar een worst, het lijkt allemaal niet meer belangrijk. En toch, het leven is kort, te kort om me druk te maken over kleine dingen. Maar wel lang genoeg om goede keuzes te maken. Om in te zien waar ik niet tevreden over ben. En daar kan ik dan wel wat aan doen!

Er zit maar 1 ding op: stoppen met mopperen en stappen zetten om verandering aan te brengen. Want ik heb maar één leven, en ik wil eruit halen wat erin zit. Met kleine stappen vooruit, met aandacht voor mijzelf en mijn omgeving, weer liefde en lust voor het leven krijgen. Weer energie krijgen om zo nog meer stappen te kunnen zetten.

En dan uiteindelijk gewoon weer een keer die worst, liefst ergens in Duitsland…. of anders gewoon thuis… JFDI !!

😉

Stiefmoeder

“Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
Wie is de mooiste van ’t hele land?”

De Koningin moest en zou de mooiste zijn. Helaas was daar haar stiefdochter Sneeuwwitje, en zij was nou eenmaal het mooiste van het hele land. Hoe hard de Koningin ook vocht, welke streken ze ook bedacht, ze delfde altijd het onderspit. En uiteindelijk werd ze zo slecht en lelijk van haar jaloezie dat ze nooit meer de mooiste van het land zou worden en stierf van haat.

Als je een bestaand gezin als partner instapt, man of vrouw, dan krijg je met meer dan alleen je geliefde te maken. Je wordt verliefd op iemand waar je niet meteen de kinderen en de gezinsdynamiek van meekrijgt. Dan verdwijnt de roze wolk en uiteindelijk draai je mee in het gezinsleven, de tweewekelijkse bezoeken, en de gezamenlijke vakanties en uitjes. Er gelden andere regels dan wanneer je met z’n tweeën bent.

Jaren geleden tijdens een lunchwandeling met een collega bespraken we mijn toenmalige relatie. Stiefmoeder van drie kinderen, samenwonend met mijn liefde en vol meedraaiend in de gezinsdynamiek. “Goh, dat is makkelijk, je hoeft ze niet te baren en toch heb je drie mooie kinderen, dat is misschien wel iets voor mij?” Voordelen heeft het ongetwijfeld. Je bent niet maanden misselijk, je voelt je geen enorme walvis, je mist de dikke enkels en striae, de opgezwollen en lekkende borsten en daarna heb je geen verantwoordelijkheden voor een kleine wurm die helemaal afhankelijk van jou is. Maar waar ik altijd positief over mijn gezin sprak, liet ik toen weten dat het niet altijd leuk is.

Als stiefouder ben je namelijk nooit echt onderdeel van het gezin. Je blijft de vriendin van papa of de vriend van mama. Je hoort er nooit helemaal bij. Je behoort open te staan en te zorgen voor de kinderen als ze er zijn, maar moet niet verwachten dat jouw zorg ook op prijs gesteld wordt. Je kunt je hart openstellen voor de kinderen maar moet niet verwachten dat er iets terug komt. Alle belangrijke momenten in een leven worden als eerste met de ouder of het kind gedeeld, en daarna komt het pas bij jou terecht. Er zijn namelijk mensen die eerder in de rangorde staan dan jij. Die band zal je nooit hebben, en dat moet je accepteren. Als ik heel eerlijk ben, terugkijkend op mijn keuzes en het verdriet wat ik er nu van heb, zou ik het graag anders hebben gedaan.

Jongen ontmoet meisje, ze worden verliefd, krijgen een relatie, en in vele gevallen in Nederland komt er een bruiloft en een paar kinderen. Je begint samen op een gelijk niveau aan dit leven en maakt alle ontwikkelingen samen door. Bij gecombineerde gezinnen heb je deze stappen niet samen genomen. Je partner heeft dat met iemand anders gedaan en jij wellicht ook met jouw voormalig partner. De relatie begint op een ander niveau en vaak loopt het ontdekken van elkaar, wat wil jij in het leven, wat vindt jij belangrijk, parallel aan het ontdekken van de kinderen, de ex die daar bij hoort en hoe je alle levens kan combineren.

De kunst van het stiefouder zijn is jezelf wegcijferen maar jezelf niet verliezen. Het belang van de kinderen staat altijd voorop, zij kunnen er immers niets aan doen dat de ouders een bepaalde keuze gemaakt hebben. En zolang je partner jou (en jij je partner) het gevoel kan geven dat jij er toe doet, dat er naar je geluisterd wordt, dat je juist heel belangrijk bent in het leven samen, dan is het accepteren dat je nooit op nummer 1 staat misschien wat makkelijker. Daarnaast moet je jezelf altijd op nummer 1 zetten, in het leven maar in zo’n relatie helemaal. Want de kinderen met de ex zullen altijd voor gaan. De liefde voor de kinderen is onvoorwaardelijk, die voor de partner meestal niet.

Mijn relatie heeft het niet overleefd. Toen de kinderen groter werden hebben wij elkaar niet op de eerste plek gezet en dat heeft de liefde veranderd. De kinderen zitten nog steeds in mijn hart, onvoorwaardelijk en verbonden. En dat maakte het uit elkaar gaan nog lastiger, want de liefde voor hem was veranderd maar de liefde voor de kinderen niet. Als vrijgezelle dame besloot ik dat ik niet weer een man met kinderen wilde, dat was te pijnlijk. Ik zou mezelf weer verliezen in mijn liefde voor de man EN de kinderen, en het risico dat mijn hart uiteen zou scheuren als de relatie geen stand zou houden wilde ik niet meer nemen. Missie mislukt.

Ik houd onvoorwaardelijk van mijn drie kinderen, die emmer loopt over. En er is genoeg voor alle stiefkinderen die nog op mijn pad komen. Ook de dochter van mijn lief zal ik met open armen ontvangen en alle liefde geven die ze wil krijgen. Maar fuck, mijn innerlijke ik, mijn eigen kleine meisje is doodsbang zich weer te verliezen in die liefde, en weer te realiseren dat de band die ik zo graag zou willen er nooit zal zijn. En dan is het gemis zo groot.

De Koningin zal ik niet zijn, nooit worden ook. Mijn stiefkinderen zullen altijd veel mooier zijn dan ik. En het feit dat de eerste plek niet voor mij is, zal ik moeten accepteren. Als mens, en helemaal als stiefouder, moet ik leren mijzelf steeds weer op de eerste plek te zetten, voor mezelf. Als me dat lukt, heb ik alle liefde van de wereld!

Adrenaline

Dingen ondernemen zit in mijn bloed. Ik kan gewoonweg niet stilzitten. Wil altijd iets nieuws doen, iets nieuws beleven. En nu ik alleen ben merk ik meer en meer dat ik helemaal op mijzelf aangewezen ben. Werk staat even stil, daar heb ik bewust voor gekozen, en dus is ook het ritme van mijn leven veranderd. Ik ben nu verplicht om tot rust te komen. Waarom lukt het me dan niet?

Wat heb je vandaag allemaal gedaan? Ehm, niet zo veel. Opgeruimd, schoongemaakt, heeft zo z’n voordelen moet ik zeggen, gesport en nog meer gesport, heeft ook z’n voordelen. Drankje gedaan met vriendin, koffie met een vriend. Ja mijn dagen zijn niet meer zo gevuld. En daar baal ik van.

Kortom, ik verveel me. Loop mijn huis door en zie allerlei rommel, die ik dan weer voor een habbekrats verkoop op AYS. Maar ja, dat huis begint leeg te raken en ik heb toch een bed nodig om in te slapen. Muziek gaat harder, zo maar weer naar de sportschool, de onrust wegsporten en nieuwe energie opdoen.

Als je alleen bent moet je zelf je plannen maken. Er zijn geen kinderen die de regelmaat bepalen, geen vioolles waar als een idioot naartoe gereden moet worden, geen logeerpartijtjes van vriendjes en ik kook niet meer voor 5 mensen, dat is gewoon een makkelijke maaltijd voor mezelf. Ook daar hoef ik geen moeite meer voor te doen. Ik ben niet ontevreden hoor, ik heb het aardig voor elkaar en ben happy met mijn leven. Maar waarom mis ik dan toch iets? Die adrenaline, die positieve stroom van energie, van leuke dingen en leuke mensen, buiten de reguliere kaders, een ander leven, een andere stad, een ander land. Ik wil het leven proeven, voelen in elke vezel van mijn lijf.

Het voelt als een eeuwige onrust in mijn lichaam, mijn hoofd maakt overuren, ik denk me gek. Hoe ga ik al die gekke en leuke dingen doen? En wanneer is het genoeg? Wanneer heb ik alles gedaan wat ik wilde doen? Welk gemis wil ik zo graag opvullen? Ik kan het wel uitgillen! Wil de energie kwijt, om zo meer rust te vinden. En dan merk ik ineens dat ik daarna graag weer onrust nodig heb om zo een nieuwe gekke bokkensprong te kunnen maken. Ik ga uit het vliegtuig springen, bungeejumpen, bodypainten, surfen, in de hoogste achtbaan, kajakken, karten, op een motor rijden…. Oh mijn bucket list is veel te lang!!

Rust vinden? Het zal allemaal wel, ik wil het gevoel hebben dat ik leef. En ja, mensen om mij heen adviseren me dat ik juist nu die rust moet opzoeken om zo mezelf te vinden en dingen te verwerken. Pffff…..Wat als ik mezelf juist vind in actieve dingen ondernemen? Want daar geniet ik van! Ik stop de gevoelens niet weg, ik wil ze juist voelen. En als ik die adrenaline voel, tot in iedere vezel van mijn lijf, daar ten volste van geniet, dan kan ik daarna wel weer in de ruststand, dingen relativeren, en lekker van m’n croissantje en koffie op mijn balkon genieten.