Ik hou van mij

Morgen is het Valentijnsdag en dan vieren we de liefde! Met een partner, met vrienden want daar kan je ook zielsveel van houden, met je kinderen, je kat of hond want die houden onvoorwaardelijk van je, of gewoon alleen, zoals ik.

Het heeft mij minstens 40 jaar gekost maar inmiddels kan ik volmondig JA tegen mijzelf zeggen. Ik kan echt zeggen dat ik van mijzelf houd, dat ik mooi ben zoals ik ben (zowel heel positief als minder fraai) en dat ik me ook zo mag voelen! En oh boy, wat was dat een opluchting, er viel een last van mijn schouders: ik mag er gewoon zijn!

Als je niet geleerd hebt dat je mag zijn wie je bent en wie je wilt zijn omdat je moet voldoen aan de wensen en eisen van ouders, docenten, partners, vrienden en uiteindelijk jezelf, dan kun je waarschijnlijk goed toneelspelen. Want wat als je jouw hele leven steeds maar schikt naar wat jouw omgeving wil? Dat je bijvoorbeeld die partner kiest die je ouders in gedachten hebben, vervolgens de kleding draagt die je partner mooi vindt en een witte bruidsjurk draagt op je bruiloft (omdat dat zo hoort) waar jullie mensen hebben uitgenodigd die volgens anderen uitgenodigd moesten worden. Of dat je kinderen krijgt omdat dat maatschappelijk gezien van je verwacht wordt en dat je deze kinderen naar een school brengt waar de hele respectabele buurt hun kinderen ook naartoe brengt? Of dat je een opleiding hebt gekozen omdat je beste vriend die ook koos en je niet durfde te zeggen dat je eigenlijk heel wat anders wilde doen? En nu ook het werk blijft doen wat daar bijhoort terwijl je het eigenlijk maar saai vindt. Heb je dan keuzes gemaakt waar je gelukkig van wordt? En leef je dan jouw leven of dat van iemand anders? Leef je dan zeg maar, die hoofdrol in een slechte B-film?

Niemand kijkt graag naar die slechte B-film, daar worden we niet gelukkig van, laat staan dat we dat aantrekkelijk vinden…. Dus goed bekeken is het wel belangrijk dat je jezelf ook leuk vindt, dat je zelf kan kiezen en ook zelf op je gezicht kan gaan. Een mooie manier om jezelf te leren kennen, te groeien en van jezelf en jouw keuzes te leren houden. Als je jezelf eigenlijk maar zo-zo vindt, wie en wat trek je dan aan? ‘Wat je aandacht geeft groeit’. En een slechte acteur trekt een bepaald publiek aan, daar zit niemand op te wachten. Dus hoe ga jij dan iemand vinden die ook graag bij jou wil zijn?

Kun jij zeggen dat je van jezelf houdt? Ben je tevreden als je in de spiegel kijkt? Wil je dingen veranderen maar weet je niet hoe? Kun jij kleine stappen zetten, iets anders ondernemen, dit keer juist dat ene doen dat je niet gewend bent of wat jouw omgeving echt niet van je zou verwachten, om zo dichterbij jezelf te komen? Om zo andere keuzes te maken, keuzes die JIJ WILT maken? En kan je zo leren jezelf iedere keer een beetje leuker of liever te vinden?

Geef jezelf op Valentijnsdag wat extra aandacht! Ik weet het, je wacht met smart op die liefdesbrief of boeket rode rozen maar wat als je nou voor jezelf iets liefs doet? En als een liefdesbrief schrijven of rozen voor jezelf kopen te ‘ackward’ is (niemand weet het behalve jij maar goed..), kan je dan beginnen met iets aardigs tegen jezelf zeggen als je opstaat? Kan je ’s ochtends, hardop in de spiegel of zachtjes als je op de fiets zit, tegen jezelf zeggen dat je er mag zijn, dat jij uniek en mooi bent, ook als je het soms niet altijd zo ziet of voelt? Morgen is het Valentijsdag, probeer het eens uit, wees lief voor jezelf, doe wat jij wilt en geef jezelf die liefdesboost die je nodig hebt.

Mijn liefde zit 7000 kilometer verderop, met 15 andere mannen, werkt hard om straks lekker op vakantie te kunnen en ons Valentijnsdiner op een ander tijdstip nog een dunnetjes over te kunnen doen. Hij moet het met deze mannen doen. En ik? Ik heb zojuist een enorme bos mooie bloemen van mijn liefde ontvangen waar ik enorm van ga genieten! En daarnaast heb ik een leuke dag gepland staan met als slagroom op de taart een opening van een expositie van een bijzondere fotograaf. Mijn dag zal een bijzondere zijn!

Ik hou van mezelf en juist daarom ook van jou. Maak er een mooie Valentijnsdag van!

Waardevolle kern

We kijken elkaar aan en hebben het meteen in de gaten; we zitten niet op dezelfde golflengte. Mijn vriendin heeft een ander beeld van de situatie dan ik, en we praten langs elkaar heen of proberen elkaar te overtuigen van ons eigen idee erover. Ik zucht eens diep, hoe dring ik toch tot haar door? En dan besef ik dat we gewoon andere opvattingen hebben, onze kernwaarden komen niet overeen en dus zullen we het hier nooit eens over worden.

Kernwaarden, je hebt er misschien nog nooit over nagedacht, maar wat is voor jou nou écht belangrijk in het leven? In de vriendschap die ik hierboven beschrijf loop ik er tegenaan dat mijn vriendin het allemaal wel prima vindt, dat zij zich helemaal niet wil ontwikkelen, niet op persoonlijk vlak en ook niet op zakelijk vlak, die uitdaging heeft ze niet nodig en geeft haar juist meer onrust. Zij is tevreden met hoe haar leven is, zij vindt de rust in haar leven belangrijk. Waarom? De rust geeft haar voldoening, geeft haar een tevreden en gelukkig gevoel. Zonder deze rust, krijgt ze stress, een gevoel van onbehagen en ontevredenheid, en voelt ze zich opgejaagd, alsof ze niet goed genoeg is. Dus Rust is voor haar een belangrijke kernwaarde.

Voor mij is Persoonlijke Ontwikkeling juist belangrijk. Ik probeer mezelf uit te dagen en dan vooral om mezelf te blijven ontwikkelen. Ik ben uit nieuwsgierigheid altijd op zoek naar meer informatie, persoonlijke ontwikkeling om zo de wereld om mij heen beter te begrijpenm, daar krijg ik energie van. Dus ik kan me niet voorstellen dat mijn vriendin zichzelf niet wil blijven ontwikkelen. Je wilt je toch bezig blijven met vernieuwen? Je wilt toch meer leren, over jezelf, de wereld buiten jezelf en dus ook over anderen? Nou nee, niet iedereen wil dat. En gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde en lopen onze waarden uiteen.

Daarentegen hebben we wel alle twee Vriendschap als kernwaarde en dus vinden we elkaar hierin, kunnen we op elkaar bouwen, hebben we dezelfde humor en hebben we veel plezier samen.

De afgelopen jaren heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Heel veel leuke mensen, met soms dezelfde kernwaarden en soms juist tegengestelde kernwaarden, maar dat is dan weer interessant en aanvullend. Ook ben ik erachter gekomen dat ik met bepaalde mensen, die ik al jaren ken, toch niet zoveel gemeen heb. En ik zie dat zij klaarblijkelijk hele andere kernwaarden hebben. Kernwaarden waar ik niets mee kan, en zij des te meer. En zodoende heb ik wat afstand en in sommige gevallen zelfs afscheid genomen van deze mensen. Ik mis hun niet, en zij mij, zeer waarschijnlijk, ook niet.

Wat is jouw kernwaarde? Als je er goed over nadenkt, wat vind jij belangrijk in jouw leven en waarom is dat dan zo belangrijk? En als je een kernwaarde hebt, hoe zien anderen dat terug in jouw leven? Als Avontuur bijvoorbeeld een kernwaarde van jou is, zeg je dan volmondig JA tegen onbekende maar avontuurlijke situaties die op je pad komen? Of switch je geregeld van baan omdat je weer een nieuw avontuur qua werk aan wilt gaan? Of reis je de wereld rond op zoek naar nieuwe culturen om zo jouw kernwaarde Avontuur te blijven prikkelen?

Heb je mensen om je heen die jouw kernwaarden zien, misschien wel dezelfde waarden hebben? Of zijn het juist mensen met aanvullende kernwaarden? Dat je elkaar zo kunt stimuleren en enthousiasmeren voor nieuwe dingen, acties of ontmoetingen. Door je er bewust van te worden, er eens over na te denken wat voor jou nou écht belangrijk is, en er uiteindelijk naar te leven, er actief mee bezig te zijn, zal je steeds vaker de juiste keuzes maken. Dan komt die baan die je zo graag wilde op je pad, tref je de man of vrouw waar je oud mee wil worden en leef je steeds meer jouw leven. En daar worden we uiteindelijk allemaal gelukkiger van!

Reden des te meer om mijn eigen kernwaarden weer eens goed onder de loep te nemen. Klopt het nog en is het echt een kernwaarde, of juist stiekem een verlangen?

Wil je eens samen onderzoeken welke kernwaarden bij jou horen? Laat een reactie achter, of stuur me een berichtje.

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

(on)voorwaardelijk

In relaties spreken we vaak over onvoorwaardelijkheid; onvoorwaardelijke liefde, onvoorwaardelijke vriendschap. En ondanks dat we dat nastreven binnen een relatie, is een relatie voor velen toch een soort van ‘ruilhandel’. Want: ‘Als jij niet meer op mijn berichten reageert, dan reageer ik niet meer op de jouwe’. En: ‘Ik heb jou voor het laatst gebeld dus nu ben jij aan de beurt’. Of: ‘Als jij de vuilniszak niet buiten zet, dan houd je vast niet meer van me’. Ondanks dat ik heel goed weet dat het geen ruilhandel is, je houdt van iemand of niet, betrap ik mezelf erop, dat ik het toch niet leuk vind wanneer mensen niet zo reageren of doen zoals ik gehoopt had. Wat is dat toch? Een teken van niet onvoorwaardelijk van iemand houden? Of mijn eigen onzekerheid die me in de weg zit wanneer de ander niet zo doet als ik gedacht had, straks vindt hij of zij me niet meer leuk….?

Vanmorgen nog, ik was als een speer op en klaarwakker. Begon enthousiast met het klaarmaken van de thee en koffie, de fruittrommels (de omgebouwde broodtrommel ja!), en wilde meteen weten wat mijn lief in zijn trommeltje wilde; een peer, een appel of andere dingen? En terwijl hij nog rustig bezig was op gang te komen, reageerde hij niet op mijn vragenvuur. Uiteindelijk zijn we beiden geïrriteerd. Hij omdat ik hem allerlei vragen stel waar hij op dat moment nog niet over na wil denken. En ik omdat hij niet reageert, terwijl ik toch zo goed voor hem wil zorgen. Ik voel me dan afgewezen als hij zegt dat ik hem even met rust moet laten.

Gedurende de dag laat ik alles nog even de revue passeren. Ik heb geen kinderen maar ben soms als een moederkloek voor mijn lief aan het zorgen = niet sexy! Dusssss, behoeft geen verder commentaar: dat wil ik graag loslaten! Maar dat gezegd hebbende moet ik dan ook mijn onzekerheid loslaten. Niet meer bang zijn dat als ik minder voor hem zorg, dat hij me dan niet meer lief vindt. PUNT.

Zorgen voor anderen geeft mij het gevoel dat ik er toe doe, dat ik dan meetel, dat ik onderdeel ben van het geheel, de relatie, de familie en de vriendschap. Wat ik weleens vergeet, is dat anderen daar niet altijd op zitten te wachten. En dat ze prima voor zichzelf kunnen zorgen. Ik betrap mezelf erop dat ik graag de controle behoud, dat ik denk dat ze juist wel op mij zitten te wachten en dat ze mijn zorg nodig hebben. Maar ja….. om de vragen van Byron Katie erbij te pakken: is dat waar? Weet ik 100% zeker dat het zo is? En wie zou ik zijn zonder die gedachten?

Onvoorwaardelijke liefde. Als ik onvoorwaardelijk van iemand zou houden, dan zou ik het niet erg vinden dat die persoon mij niet nodig heeft in een moeilijke situatie, dat hij anderen geregeld heeft om te verhuizen, dat ze niet meer reageert op mijn berichten op social media, dat een extra cadeautje niet in ontvangst genomen wordt (want dat kan hij zelf ook wel halen!) en dat ze gewoon moet kunnen doen wat ze wil, ook al heeft ze met mij andere afspraken gemaakt. Want als ik iedereen in zijn waarde laat, en dus onvoorwaardelijk van de ander houd, dan heb ik ook meer lucht en ruimte, in mijn hoofd en in mijn lichaam. Dan houd ik tijd over om goed voor mijzelf te zorgen, om de dingen te doen die ik wil doen. Zonder me zorgen te maken of de ander zich gepasseerd voelt. En dat maakt me waarschijnlijk een leuker mens.

Zonder ongeïnteresseerd naar de ander te zijn, iedereen loslaten en open staan voor wat er gebeurt. Gewoon ff niets doen, aanwezig zijn maar dan meer in de aanschouwende modus, en kijken wat er op me afkomt. Ik ben bang dat er dan helemaal niets gebeurt, dat alles stilstaat en dat er geen leuke afspraken meer gemaakt worden. Dat mensen mij vergeten en ik niet meer belangrijk voor ze ben. Dat ze dus uiteindelijk niet meer (onvoorwaardelijk) van me houden. Wat natuurlijk niet waar is (……toch? Vraagt de onzekere ik zich weer af…).

Niet zo streng zijn voor jezelf, dat geef ik vaak andere mensen mee maar vergeet ik nog weleens op mijzelf toe te passen. Dus onvoorwaardelijk van mezelf houden, en het niet als ruilhandel zien. Dat als eerste maar eens uitproberen. Gewoon lief voor mezelf zijn, ook als ik bepaalde dingen niet gedaan heb. En mezelf niet straffen als ik weer eens een lompe opmerking maak, de zooi thuis niet heb opgeruimd, of een fout maak op mijn werk. Dat overkomt de beste. En mij dus ook.

Dit weekend maar eens goed in de spiegel kijken, en onvoorwaardelijk lief zijn voor die mooie rooie, die me, met haar stralende lach, zo vrolijk maakt en laat genieten van het leven!