Beschuitje hagelslag

Dat is wat ze altijd at tijdens het ontbijt. Tenminste, voor zover ik het me kan herinneren en in ieder geval de keren dat mijn zus en ik bij haar en onze oom bleven logeren. In de keuken op de barkruk zittend, met een kopje thee. Keuvelend in de badjas en  zorgend voor ons. We waren nog jong, mijn zus en ik en logeren bij tante en oom was als een tweede thuis.

Het zijn de kleine dingen die mij zijn bijgebleven; het logeren als papa en mama samen op vakantie gingen, de Bouquet reeks boekjes die ergens lagen en die ik op enig moment verslond, Quinta die we samen uitlieten en werd aangevallen door de buurhonden en die zij dan weer verjaagde door heel hard met haar paraplu op de honden te slaan.

Het is altijd achteraf dat we denken; had ik maar vaker aangewaaid, meer gebeld of vaker een kop koffie gedaan. Waren we maar ingegaan op de laatste uitnodiging die ze deden, dan hadden we nog samen kunnen babbelen over de dingen die haar bezig hielden.

In 1988 logeren we weer, Olympische Spelen worden gekeken, met het Olympisch Ontbijt van Koos Postema, verschillende mensen schuiven aan en ook Theo en Thea plus hond, die de boterhammen van de tafel vrat. We kijken elke ochtend, tv aan bij het ontbijt, sport volgen, meejuichen bij goud en lachen om de gasten. Zo huiselijk, zo thuis en tegelijk zo anders.

Veel later het moment dat ze opgenomen werd in het ziekenhuis met kanker, inmiddels 20 jaar geleden en ze tegen mij zei: ‘Dit gevecht ga ik aan, ik ga hier niet aan onderdoor hoor!’ Het was een gevecht, we wisten niet waar het toe zou leiden maar dat moment dat ze genezen verklaard werd, weer ging tennissen en ze inderdaad de kanker overwonnen had, ik weet het nog zo… Ze knokte zich terug en ging ‘gewoon door’.

En toen ik wonende in Hilversum, op de woensdag niet werkend mijn moeder met haar zus wel eens opzocht, samen koffie drinkend bij V&D en ik hun kwebbelend aantrof. Om daarna de markt nog even over te gaan, stofjes te voelen en plantjes te halen. Ze wilde altijd stofjes voelen…

Natuurlijk werd ze ouder, ging het autorijden niet meer zo goed en toen ze de auto bij de voetbalvereniging in de bosschage parkeerde is ze er volgens mij mee gestopt. Hilarisch verhaal, tussen twee bomen eindigend en er niet meer uit kunnen en tegelijk de trieste bevestiging dat sommige dingen niet meer gaan naarmate men ouder wordt.

De keren dat ik haar zag, bij mijn ouders of bij hun thuis was er altijd aandacht. Ongeacht met welke man ik was, welk werk ik deed of waar ik woonde, er was altijd een lief woord, een dubbele kus en oprechte interesse waar ik mee bezig was. De stiefkinderen ontvingen altijd een verjaardagskaart en ik werd steevast gebeld met mijn verjaardag. Soms wel nadat ze eerst een paar jaar achter elkaar steeds mijn oude mobiele nummer belde en zo keer op keer een oud-collega sprak. Die, toen ik hem weer een keer trof ontroerd was dat ze me altijd belde, en me zo ook kon feliciteren voor mijn verjaardag.

Hun aanwezigheid op ons huwelijk was een cadeautje, smullend alle gamba’s met kop en staart en al in haar mond stoppend genoot zij en ik genoot weer van haar. Hoe ouder ze werd, hoe kleiner ze werd, hoe fragieler ze werd en hoe duidelijk het werd dat ze heel langzaam aftakelde. Om vervolgens als een pittige tante zittend op de bank ons terecht te wijzen ‘dat kan ik écht nog wel zelf hoor!’.

De beschuitjes hagelslag, het wrijven over mijn buik als ik buikpijn had, haar luchtje, de aandacht, het kaatje knobbel wat ze kon zijn, de boerenkool met worst met Kerst, het lachje, haar gebit die exact de mijne is, het er altijd goed verzorgd uit willen zien, haar gestifte lippen, het trots zijn op haar kinderen en kleinkinderen, de liefde voor haar man en familie en ook haar heerlijke koppigheid…. Ik ga het missen.

Ze is niet meer. Woensdagochtend 10 april is mijn liefste tante overleden. Blij dat we nog afscheid hebben kunnen nemen en dat ik haar veel dubbele kusjes heb kunnen geven. Een deel van haar zit in mij en alle mooie herinneringen zal ik koesteren.

Rust zacht liefste Riek… Vanaf nu zal ik met extra veel liefde de beschuitjes hagelslag eten, denkend aan die ene engel die óók daarboven precies weet wat ze wil…!

18-08

18 augustus 2017, de dag dat wij onze liefde officieel wereldkundig hebben gemaakt. Alweer een jaar geleden… time flies when you’re having fun! En plezier hebben we elke dag en gekke lol zeker heel veel keren per week. Vandaag kunnen we terugkijken op een jaar lang meneer en mevrouw H. van der B. En het bewijs dat het serieus en voor het éggie is; we hebben het zelfs in onze paspoorten laten zetten. Dus voor de komende 10 jaren zitten we aan elkaar vast, of we dat nu willen of niet 😉

En wat was het een mooie dag!

De avond ervoor traditioneel niet bij elkaar slapen. Ik in mijn ouderlijk huis, jij in jouw eigen boot. En toen de dag zelf. De spanning werd opgebouwd terwijl mijn liefste vriendinnen, ouders en bruidsmeiden mij hielpen met mijn haar, de make-up, de laatste dingen voor de dag, een heerlijke lunch en die mega bom trouwjurk. En bij jou waren inmiddels de leukste ceremoniemeester en jouw beste vrienden als getuigen met aanhang gearriveerd, om te helpen met de stropdas, de schoenen en de bruidsbloemen.

Het moment dat de fotograaf mij vroeg of ik er klaar voor was en ik toch echt nog even een momentje nodig had om mijzelf te vermannen (is dit écht, kan iemand me knijpen?), zal ik nooit vergeten. Net zoals het moment dat ik jou zag, in je mooie pak, met een grote grijns op je gezicht. Om elkaar in de armen te vallen en daarna eens goed te bekijken, wat zijn we mooi en dan die schoenen!! En de jurk natuurlijk, die de meest mooie bruidsauto ever volledig in beslag nam.

Zenuwachtig en stralend gingen we naar de fotoshoot en daarna door naar de trouw locatie, met een schitterende boot en de leukste chauffeur/schipper die jij geregeld had. Iedereen stond op ons te wachten op de brug en op het moment dat we ons bedachten dat iedereen er voor ons was, voelden we ons zó rijk. Het was een feest om alle vrienden, vriendinnen, familieleden en collega’s te zien die de moeite hadden genomen om vrij te zijn en met ons dit feestje wilden vieren. En toen de zon zich ook nog liet zien was het helemaal af; proosten op de liefde voelde nog nooit zo goed!

We werden door mijn ouders naar het prachtig aangeklede altaar gebracht waar de leukste trouwambtenaar iedereen ons verhaal in geuren en kleuren vertelde. Over dat je mijn type helemaal niet was, dat ik nooit op een boot zou gaan wonen, dat jij geduldig en liefdevol bleef luisteren en dat we uiteindelijk toch onafscheidelijk werden. Het voorlezen van de trouwgeloften door mijn neefje deed menigeen de tranen wegslikken en toen eenmaal de handtekeningen waren gezet, kwam Coby het feestje binnenvallen. Samen met de DJ maakte zij er een onverwacht, heerlijk Amsterdams, recht voor z’n raap feestje van.

Over de bruidstaart werd nog lang gesproken, wat was dat een topstuk! De avond duurde veel te kort om iedereen te spreken, met mensen te proosten en samen wat te eten. Na het heerlijke dansen, de mooie speeches, het lekkere eten en drinken, sloeg de klok ineens spreekwoordelijk twaalf uur, waren mijn slippers inmiddels in gebruik door een ander paar voeten en moesten we alweer de laatste fles aanbreken. Moe maar ontzettend voldaan kwamen we thuis, wat hadden we genoten!

En wat geniet ik nu nog steeds, als ik terug denk aan de dag, de foto’s weer zie én als ik iedere ochtend naast me kijk. Want jij ben mijn alles: de man met wie ik kan lachen, met wie ik kan huilen, met wie ik ruzie kan maken, het weer goed kan maken, met wie ik kan genieten van lekker eten en drinken om daarna weer te schrikken als we op de weegschaal staan. Jij laat me in mijn waarde, geeft me de vrijheid en trekt aan de bel als ik teveel hooi op mijn vork neem, als ik te ongeduldig ben, mezelf afsluit of als ik te snel mijn conclusies trek. Jij bent mijn spiegel, mijn wederheel, mijn grote teddybeer en de aanvulling waar ik zo lang op gewacht heb!

LYTTMABAEFTTUG (ja wat zou dit nou betekenen….?)*

Foto by Jolkfotografie: https://jolk.nl/

Maan, jij bent de L I E F D E : https://www.youtube.com/watch?v=4naBdIdcSfo

*Love You To The Moon And Back And Even Further Than The Universe Goes!

Kiezen

Keuzes maken, ik vind het soms lastig. Want als ik voor het ene kies, kan ik niet voor het andere kiezen. Als ik geen keuze maak blijft het vaag, weten mensen niet wat ze aan me hebben en kiezen soms voor me. En dan kan die keuze weleens juist níet hetgeen zijn waarvoor ik uiteindelijk zelf voor gekozen zou hebben, denk ik dan…

Waarom vind ik het dan zo moeilijk om te kiezen?

Nou ja, allereerst hebben we tegenwoordig wel honderdduizend en één keuzes die we kunnen maken. Ga in de supermarkt maar eens mayonaise halen. Werkelijk 50 verschillende potten en tubes staren je aan en gillen tegelijk ‘Neem mij, neem mij, ik ben van biologische eieren, ik ben pittig, ik juist met een vleugje truffel of citroen, ik ben het lichtst qua calorieën en ik ben de beste uit de USA en de lekkerste en romigste!’

Dus keuzestress. Want ik wil wel een goede keuze maken. Maar wat is een goede keuze maken? De mayonaise even daargelaten, er zijn keuzes die ik moet maken die andere mensen wellicht teleurstellen. En dat is wat ik het moeilijkste vind. Niet of ik wel of niet de juiste mayo meeneem maar omdat ik niet naar hun feestje kom of geen date kan plannen op die dag dat het hun het beste uitkomt. Want er is iets anders op diezelfde dag dat ik eigenlijk liever doe of ik zit gewoon al vol die maand. Dus stel ik mijn antwoord uit, kom er pas op het laatste moment op terug en dat voelt ook weer niet goed…..

Door er over na te denken en er over te praten met anderen probeer ik te achterhalen wat ik wil. Niet wat mijn omgeving wil, maar wat IK wil. Wie is er de baas in mijn leven? Laat ik me beïnvloeden door hoe ik als kind altijd keuzes maakte? Als ik dit doe dan vindt dat meisje me niet meer aardig, en dus doe ik maar wat zij wil want dan houd ik mijn vriendjes dicht bij me. Of ben ik meer bezig met wat mijn familie er van zal denken? Als ik voor mezelf of mijn vent kies dan vinden ze me misschien wel egoïstisch, kies ik dan voor de familie of voor mijn eigenbelang? Ik wil niet als egoistisch bestempeld worden… Of luister ik naar wat er voor mij belangrijk is? Wat mijn kernwaarden zijn en maak ik op basis daarvan de keuze? Want als ik op die manier de keuze kan maken, dan kan iedereen snappen dat ik juist daarvoor ga en niet voor het andere.

Mijn drie gewetens wisselen elkaar af, spelen tikkertje en mijn gedachten en gevoelens vliegen van links naar rechts. Kind-Systeem-Ikzelf-Kind-Systeem-Ikzelf….. Ik ben inmiddels geen kind meer dus weet ik dat mensen mijn keuzes niet altijd leuk vinden. Dat ze MIJ niet altijd leuk vinden, en dat dat helemaal oké is. Een familielid die boos kan zijn omdat ik haar niet uitnodig voor een feestje terwijl ik ze al jaren niet meer echt heb gesproken. Et moi, die dan in de stress schiet omdat ik in een flits denk dat ik toch een fout heb gemaakt. Maar mijn volwassen zelf die weet dat ik recht heb op mijn keuzes, dat ik de juiste maak als ik dicht bij mijn gevoel blijf, oprecht en vanuit liefde communiceer en zo voor mijzelf kies. De baas ben in mijn eigen leven, met liefde voor mezelf en de ander.

Mijn gewik en geweeg heeft invloed op mijn relaties, met mijn lief, mijn familie, op mijn werk en niet in het minst op de relatie met mijzelf. Want als ik niet kies, dan kiezen anderen voor mij en daar word ik niet gelukkig van, niet altijd tenminste. Ontvoer me een weekendje naar Parijs en ik geniet met volle teugen, maar treuzel je net als ik in het kiezen, dan komen we er niet uit en explodeert het in onze gezichten, met alle gevolgen van dien.

Dus heb ik mijn kernwaarden maar eens op een plek geëtaleerd waar ik er niet meer onderuit kom. Iedere keer als ik mijn telefoon pak of zie, dan staan ze daar: Vrijheid, Samen, Ondeugend, Liefde en Authenticiteit (in willekeurige volgorde). Met deze woorden en bijbehorende normen en gevoelens kan ik mijn keuzes beter maken, en zeg ik misschien nee tegen het een, maar wel ja tegen mezelf en dat is authentieker dan het ooit zal zijn, en hopelijk ook wat vlotter.

En zo kies ik voor ondeugende mayonaise op het moment dat ik in de supermarkt sta, en neem ……..

Foto van HelloFresh Blog, voor als je de mayonaise zelf wilt maken:  https://blog.hellofresh.nl/zelfgemaakte-mayonaisse/