Rijk

Rijk leven

Gisteren was ik bij mijn vroegere buurvrouw op verjaardagsvisite, ze had een memorabele leeftijd bereikt en dat moest gevierd worden. De kou en de sneeuw trotserend ging ik er naar toe, tram, trein en een stukje lopen. Nieuwsgierig als ik was liep ik natuurlijk ook nog even langs mijn oude huis, de gordijnen die ik ooit zelf op maat gemaakt had hingen er nog en de lichtslang aan het huis in de vorm van een boom stond mooi te stralen. Ik heb er vrede mee, bedacht ik me toen ik er langs liep om daarna bij de buuf binnen te wandelen.

Een warm welkom kreeg ik, ze waren blij me te zien en toen ik later met Pake bij het haardvuur zat te praten over de afgelopen jaren vertelde ik hem hoe rijk ik eigenlijk ben. Dat ik blij ben dat ik zoveel liefde heb ontvangen en heb mogen geven en dat ik dat nog steeds ontvang. Want, en ik heb het al eens eerder gezegd, zodra je de beslissing neemt niet meer verder te willen met 1 persoon, geef je een deel van je leven op. En waar ik in het begin in een gat viel, dat ik probeerde op te vullen met rennen en vliegen, besef ik nu dat er nooit een gat is geweest. Mijn leven is vol, met leuke dingen, mooie mensen en heel veel liefde.

Met andere buren bespreken we de zaken uit de buurt, we eten de restjes van kerst en dat is nog steeds een feestmaal. De wijn en limoncello vloeien rijkelijk en op het moment dat de berenburg op tafel komt haak ik af. Ik wil niet blijven slapen en dit keer wel de laatste tram halen. We nemen afscheid en beloven we dat we elkaar weer snel zien, in de sauna, in de kroeg of gewoon gezellig in de hoofdstad of het gooi.

De wandeling naar het station is confronterend, hoe vaak ben ik niet naar het stationnetje gefietst, hoeveel voetstappen heb ik hier staan? Beneveld van de wijn en limoncello, mijn buik vol, ben ik blij dat de trein snel komt. Ik ga zitten en leg mijn hoofd tegen het raam. Ik doe even mijn ogen dicht en laat wat herinneringen de revue passeren. Op de achtergrond hoor ik de conducteur de verschillende stations omroepen, ik moet niet in slaap vallen en ergens in Hoofddorp uitkomen. Maar mijn ogen zijn zwaar en de alcohol heeft mij moe gemaakt….

Ik schrik wakker als iemand mij aan mijn schouder schud, Amsterdam Centraal zegt een vriendelijke man tegen mij, een grote grijns kijkt me aan. Wat ben ik hem dankbaar, als hij me niet wakker had gemaakt dan had ik de laatste tram zeker niet gehaald. Slaapdronken, of was het wat anders, loop ik de trein uit. Ik loop snel richting de trams en halverwege bedank ik de man nog een keer, hij moet er om lachen en wenst me een fijne avond.

De tram heb ik gehaald, en ik bedenk me weer dat ik enorm rijk ben, dat er zoveel vriendelijke en hartelijke mensen zijn. Hij had me kunnen laten slapen, die mooie Afrikaanse man met grote grijns op zijn gezicht, samen met zijn vrienden op weg naar de hoofdstad voor een avondje uit. Maar in plaats daarvan schudde hij me wakker.

Rijk ben ik, rijk zijn wij, als we openstaan voor elkaar, voor de liefde en vriendelijkheid die we allemaal in ons hebben. Sta open voor elkaar en kijk en ervaar dan eens wat en wie er allemaal op je pad komt. Ik houd er van en loop de tram uit, laatste stukje en dan in bed. Met een grote glimlach op mijn gezicht val ik weer in slaap, nu in een warm bed. Rijk ben ik dat ik zoveel vriendelijkheid en liefde mag ontvangen, hoe mooi kan het leven zijn.

Groen gras….

groene slippers2

Ja, ik hoor jullie denken, lekker taalgebruik weer Rooie, gras is altijd groen. Tenzij het gedroogd gras is, want dat is niet meer groen, maar dan is het ook geen gras meer, dan is het hooi. En jullie hebben natuurlijk gelijk, als we het hebben over juist taalgebruik dan hebben we hier te maken met een pleonasme en volgens bepaalde personen en instanties moet je daar zuinig mee omspringen, omdat het niets extra’s toevoegt. Whatever…

Maar goed, dat daargelaten, want taal is nu eenmaal niet helemaal mijn ding, volgens sommige mensen dan. Ik bedoel meer dat het gras altijd groener lijkt bij een ander. Ik heb de afgelopen jaren na lopen denken over mijn leven, de inhoud van mijn werk en mijn persoonlijke doelstellingen. Het gevoel altijd met anderen bezig te zijn en niet met mijzelf heeft vaak de overhand gehad. Nu ik weer helemaal op mijzelf ben komen te staan besef ik hoe groen mijn gras is. Hoeveel ik heb en wat ik allemaal in mijzelf kan vinden. En dat ik ook niet perse op zoek moet gaan naar dat extra groene gras, wat niet te vinden is en niet altijd zo groen blijkt te zijn.

Mijn ex-schoonmoeder liet me per brief weten, dat ze hoopte dat ik gelukkig zou worden maar dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. En daar heeft ze gelijk in. Mijn gras was best groen, en zolang ik het genoeg water bleef geven bleef het ook groen. Wanneer heb ik besloten dat ik dat stukje gras wilde verlaten, wanneer was dit groen niet meer groen genoeg voor me? Hoeveel energie steek je in iets of iemand voordat je beseft dat het gras nooit meer echt groen zal worden? En is dat groen dan groen genoeg voor mij, ben ik daar dan tevreden mee?

Er zijn mensen die mij verwijten dat ik te snel de handdoek in de ring gooi, dat ik opgeef zodra het me niet lukt. Dat ik negatief ben, dat mijn glas altijd halfleeg is en ik overal wat achter zoek. Op die momenten begin ik aan mezelf te twijfelen. Wat ik voel is juist het tegenovergestelde en het enige dat ik op zo’n moment kan constateren is dat ik dus op het verkeerde grasveldje aan het kamperen ben. Ja, dan ineens ben ik er van overtuigd dat ik niet op de juiste plek ben en wil ik weg, dan moet ik verder.

Sinds twee en een halve week ben ik weer vrijgezel, en mijn gras is nog nooit zo groen geweest. Mijn laatste ex-vriend is al over mij heen, dat terwijl hij mij de liefde van zijn leven vond, getuige het feit dat de Tinderapp alweer is ingezet om een volgende mooie rooie te vinden. Ik ben blij voor hem en realiseer me dat ik de juiste keuze heb gemaakt, voor hem en voor mezelf.

Onze kerst wordt niet wit, we hebben gewoon een koude, regenachtige kerst met veel wind. En ondanks dat ik dol ben op sneeuw, als ik op de lange latten sta ergens in Oostenrijk, ben ik niet ontevreden, mij hoor je niet klagen. Iedereen kan rustig de weg op, zonder sneeuwkettingen, om bij familie en vrienden de feestdagen door te brengen, zonder zich zorgen te maken of de wegen nog wel begaanbaar zijn. En bij wie het gras op de bergen juist wit moet zijn, in plaats van groen, neem nog maar een extra Schnaps, jouw gras is groener dan bij menigeen dus geniet daar alsjeblieft van.

Groen is gras, groen is gras, onder mijne voeten….. En mijn beste vrienden was ik nooit kwijt, en maken mijn gras alleen maar groener. Dank allemaal voor jullie steun, het lachen en het huilen en bij dezen wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en een gezond, gelukkig, liefdevol en sprankelend 2015!!

p.s. de slippers kun je kopen: http://kusashoes.com/ 😉