DIK

Photo by Tim De Pauw on Unsplash

Het is dé vraag die je als vrouw met overgewicht nooit wilt horen…. ‘Ben je soms zwanger?’ Het is alweer een tijdje geleden dat ik die vraag gekregen heb en oké, als ik mezelf naakt in de spiegel zie en mijn buik uitzet, ja dan ben ik toch zeker al 7 maanden in blijde verwachting. Twee jaar geleden werd ‘ie gesteld en afgelopen weekend was het weer raak. Blijkbaar zie ik er nog jong genoeg uit om deze vraag te stellen want met mijn leeftijd is het verre van logisch dat je er nog een kleine uit zou poepen maar goed, dat even terzijde.

Inmiddels ben ik er op voorbereid en haal ik de gêne eraf door meteen schaamteloos hardop in de volle supermarkt te zeggen: ‘Nee hoor, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik!’ Begin dan meteen over de plannen die ik heb gemaakt om wat af te vallen en wijs op de wortels en sla in mijn winkelwagen. Ja zeg ik dan, liefde maakt dik….. en gelukkig dat we zijn! Wat kan mij het schelen, ik heb toch al een man? Ach ja, d’r zit een leuke kop op en als je lekker in je vel zit is het toch geen punt?

Ik zit écht wel lekker in mijn vel, dat is waar. Bovendien zit dat vel lekker strak, zijn de rimpels minder aanwezig, heb ik megagrote borsten (voor mijn doen dan) en laat ik me niet uit het veld slaan door dit soort opmerkingen. En toch….. ondanks dat alles merk ik dat mijn lichaam inmiddels steeds meer gaat tegensputteren… want de kilo’s blijven eraan groeien…en dan voel ik me soms een dik nijlpaard…..!

Dus is het nieuwe jaar voor mij een nieuwe start wat mijn lichaam en gewicht betreft en ben ik me gaan inlezen. Wat is het beste dieet, hoe vaak moet ik sporten om op een goede manier af te vallen, welke voeding moet ik laten staan, wordt het eiwitrijk en koolhydraatarm, of vegetarisch en alcoholvrij? Ga ik me opgeven bij een personal trainer, die me voedingsadviezen geeft en me een maand lang op bleekselderij en groentesappen zet? Kan ik het beste alleen maar zakjes met poedertjes eten of is het misschien toch het beste om vooral géén dieet te volgen?

Op alle nieuwjaarsborrels met vrienden en vriendinnen is het een veelbesproken onderwerp, die extra kilo’s die er het liefst voor de zomer allemaal af moeten. De vriendinnen die ook ieder jaar wel een keer of drie soort van ‘op dieet zijn’ snappen wat mijn frustratie is. Het is allemaal zo gezellig, zo lekker en tegelijk een gewoonte geworden waarvan ik op een gegeven moment niet meer in de gaten had hoeveel ik in mijn mond stopte.

Natuurlijk kun je lekker in je vel zitten met een maatje meer, daar hoor je mij niet over. Als jij blij bent met jezelf en je lichaam, die zelfverzekerdheid uitstraalt en schijt hebt aan wat anderen van je vinden, ben je een prachtig mens en mag je trots zijn op jezelf. Ik ben ook trots op mijzelf en ben tevreden en blij met wie ik ben. Alleen wil ik die leuke kleding weer aan kunnen die in de kast hangt. Wil ik niet moe en uitgeput zijn als ik de trap op mijn werk neem, wil ik geen pijnlijke gewrichten als ik een uurtje getennist heb en wil ik zonder schaamte voor mijn spekrollen in de sauna kunnen lopen. Want met die extra kilo’s ben ík misschien wel gelukkig maar mijn lichaam niet. Ja serieus, mijn lichaam geeft me allerlei signalen dat ik er wat aan moet doen. Ik heb daar echt naar te luisteren en dat ga ik nu doen!

Dus nee, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik! En daar gaan we aan werken het komend jaar. Net zolang totdat die kilo’s eraf zijn en ik met trots in mijn blote niksje het dompelbad in kan stappen. Doe ik nu al, want ik heb schijt aan wat anderen er van vinden maar ik wil die trots in mijzelf voelen, de liefde voor mijn lijf in iedere put van mij dij kunnen voelen, blij kunnen zijn met een fit lichaam die nog járen mee kan. Want daar doe ik het voor, gezond oud worden. Ik houd van het leven! En met een fit en gezond lichaam en natuurlijk die goede kop erop, kan ik voorlopig nog een paar decennia mee!

Happy New Year lieve mensen, maak er een mooi, plezierig, liefdevol, fit en gezond 2020 van!

P.S. Iedereen is prachtig natuurlijk, ook als je niet helemaal blij bent met jezelf. Wil je weten hoe ik van een onzekere rooie die ab-so-luut niet zeker was van zichzelf en haar lichaam naar een mooie rooie die schijt heeft aan wat anderen van haar vinden en trots is op wie ze is ben gegroeid? Neem gerust contact met me op en laat een berichtje achter. Niets moet en alles mag. Dit gevoel gun ik iedereen. Met liefde.

Veertig

En dan is het zover, de dag is aangebroken, drie december 1973 werd ik geboren. Veertig jaar later, ben ik toegezongen door mijn ouders, kreeg ik ontbijt op bed en heb ik al vele felicitaties ontvangen. Ik kijk in de spiegel; zijn er rimpels bijgekomen sinds gisteren, heeft die spoeling écht alle grijze haren weggewerkt, is mijn onderkin weer gegroeid, heb ik weer haar op mijn bovenlip en zijn mijn borsten nog meer gaan hangen? Zucht…. Wat ben ik toch een zeikerd, ik lach om mezelf terwijl ik mijn wangen naar achter duw, zodat alle rimpels weg zijn, me in mijn corrigerende ondergoed wurm en de vetrollen probeer weg te werken. Zo, nu kan ik wel weer naar buiten!

Hoe ik me voel? Nog steeds 39, en dat zal ik altijd wel blijven. Hoewel mijn profiel om 00.00 uur toch echt 40 aangaf voelde ik me gisteravond een jonge meid die samen met haar beste vriendin schaterlachend om niets in het theater de mensen op het podium liet twijfelen over hun zangcapaciteiten. Ik ga terug in de tijd toen we nog geen relatie en kinderen hadden, de stad onveilig maakten, een fiets lenen (stond niet op slot dus was het lenen 😉 ), met wildvreemde mannen halfnaakt in de zee van Egmond gingen zwemmen en liftend naar huis moesten omdat het horloge stuk was gegaan en we de laatste bus gemist hadden… Wat een pret hadden we toen, en wat een pret hadden we gisteren, bijna stikkend van de lach om de meest simpele en stomme dingen, dat is niet leeftijdsgebonden en ik ga er hopelijk nog lang van genieten.

Terwijl ik vannacht met de radio keihard aan, want dan komt de muziek pas echt bij je binnen, naar huis reed moest ik lachen en huilen tegelijk. Het is een dubbel gevoel, ik heb een mijlpaal bereikt, sommigen halen de leeftijd van veertig niet eens. En daarnaast doet het me pijn te denken dat ik deze mijlpaal zou vieren met de man die ik liefhad, met mijn kinderen, met al mijn vrienden en vriendinnen en familieleden. Het is anders gelopen.  En ondanks dat ik achter mijn besluit sta moet ik toch even slikken… Het leven begint bij veertig maar de start van mijn tweede helft is niet helemaal zoals ik het van tevoren bedacht had.

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op een fantastisch eerste deel, ik besef dat ik zowel veel plezier als verdriet heb gehad. Zonder de dalen (de burn-out, verlies van vriendschappen en geliefden, het hebben van vreselijke bazen en dito banen, de strijd in mijzelf om alles perfect te willen doen en die controle niet te willen verliezen) had ik nooit die pieken zo intens kunnen ervaren. De pieken die ik zo koester, mijn lieve familie die altijd achter me staat, mijn grote en kleine liefdes die mij het gevoel hebben gegeven speciaal te zijn, de vrienden waarmee ik zo ontzettend veel plezier mee heb en alle andere mooie dingen die het leven mij geeft. Ik geniet er zo vreselijk veel van!

Veertig is het nieuwe dertig, en voor sommigen zelfs het nieuwe twintig. En toen ik vrijdag van een 27-jarige mooie lange jongen te horen kreeg dat hij heel graag met mij wilde dansen en zoenen, dacht ik WTF, wat kan mij het schelen, leeftijd maakt inderdaad niets meer uit! Maar ja, wat moet hij met een veertigjarige die de volgende dag krakkemikkig het bed uitstapt en de dag erna niet weer tot vier uur ’s ochtends op de dansvloer staat…

Mijn leven is mooi. Ik dank iedereen die er een bijdrage aan heeft geleverd: mijn allerliefste familie, dierbare vrienden, belangrijke geliefden, heerlijke minnaars, geweldige schoonfamilie, top-vriendinnen, fanatieke (of minder fanatiek maar wel heel gezellige!) tennismaatjes, nooit uit gedanste dansmaatjes, mijn altijd in mijn hart lieve dochters en zonen, inspirerende studiegenoten en mede-coaches, gezellige collega’s, leuke en vreselijke bazen, de mensen die me laten lachen, of me laten huilen, mijn fantastische coach die me altijd weer blij maakt en alle mensen die mij oprecht aandacht geven en waar ik gewoon een leuk moment mee heb. Zonder jullie was mijn leven echt een stuk minder mooi!

Ik proost op mijn leven, op de volgende 40, die ik hopelijk met jullie allemaal in goede gezondheid en met heel veel plezier mag doorbrengen!! Dank, ik kijk er naar uit! LOVE U.

Nog 1 week, drie uur en 26 minuten

En dan is het zover, dan ben ik 40 jaar oud. Dan heb ik de middelbare leeftijd bereikt en ben ik officieel jong volwassene af. De middelbare leeftijd: een leeftijdscategorie tussen die van jonge volwassene en bejaarde (bron Wikipedia). Bejaarde? De eerste tekenen van ouderdom verschijnen, de huid wordt minder elastisch, het haar begint grijs te worden of te verdwijnen, de kracht en het denkvermogen neemt af en het risico op overlijden wordt alleen maar groter…. Ik zucht even diep, terwijl ik een cappuccino drink en een overheerlijke brownie eet. Of moet ik dit vanaf nu ook laten staan? Cafeïne, suiker, alcohol, het heeft allemaal invloed op het lichaam. Wat kan ik doen om mij gezond fit en vooral weer jong (en niet bejaard) te voelen?! 

Men zegt altijd dat je zo oud bent als je je voelt. Mmmm, dan voel ik me soms 15 en soms 85, mag dat ook? Als ik met een leuke man flirt, voel ik me soms een vijftienjarige en als mijn knie weigert en mijn hele lijf zeer doet terwijl ik een klein ommetje maak ben ik die bejaarde vijfentachtigjarige.

Men zegt ook dat 40 het nieuwe 30 is. En dat ik me geen zorgen moet maken, dat ik er erg goed uitzie en nog een heel leven voor me  heb. Zo voelt het ook hoor maar ik kan er niet omheen dat ik niet meer de jongste ben. Ik word inmiddels met u aangesproken door de meiden achter de kassa, de jongens op de tennisvereniging en de mensen die (echt véél) ouder zijn dan ik noemen me mevrouw. En als ik na een avondje stappen de volgende ochtend in de spiegel kijk en de kreukels niet meer kan wegstrijken, kan ik niet anders dan toegeven dat ik niet meer de jongste ben en dat het bijkomen van een avondje feesten langer duurt dan 10 of 15 jaar geleden. Het lijf heeft andere prioriteiten en meer tijd nodig om te herstellen.

Terwijl ik enigszins beduusd op Facebook de verhalen van mijn vrienden lees zie ik een link naar een documentaire:  Fabulous Fashionistas. Het betreft een zestal vrouwen uit Engeland die gemiddeld 80 jaar oud zijn en vol in het leven staan. Zij laten zien dat je mooi oud kunt worden en dat je je helemaal niet oud hoeft te voelen. Dat je met regelmatig bewegen en een positieve houding heerlijk oud kunt worden. Ik ben onder de indruk, wow, wat een sterke vrouwen! Zij omarmen hun leeftijd zonder zich bejaard te voelen, halen het onderste uit de kan, blijven zichzelf en luisteren naar hun gevoel. Ze nemen geen genoegen met gemiddeld, hebben hun eigen portie ellende maar kiezen voor het leven en maken er wat moois van! Het kan dus wel, ik hoef me geen zorgen te maken, sommige dames zijn met 76 gewoon nog fotomodel. De dames in deze documentaire zijn mijn nieuwe helden!

Ik ga met een goed gevoel de laatste week in. De laatste week als dertiger, de laatste week als jong-volwassene, als jonge godin, ik ga er goed van genieten. Want genieten van het leven is een voorwaarde voor mooi oud worden, zonder teveel stress. En OK, beweging en gezonde voeding is ook essentieel maar vooral ontspannen je leven leiden, luisteren naar je gevoel en vertrouwen op je instinct blijkt een goede remedie tegen de rimpels, de stramme ledematen en het lelijk oud worden. Daar kan geen potje Olaz tegenop.