DIK

Photo by Tim De Pauw on Unsplash

Het is dé vraag die je als vrouw met overgewicht nooit wilt horen…. ‘Ben je soms zwanger?’ Het is alweer een tijdje geleden dat ik die vraag gekregen heb en oké, als ik mezelf naakt in de spiegel zie en mijn buik uitzet, ja dan ben ik toch zeker al 7 maanden in blijde verwachting. Twee jaar geleden werd ‘ie gesteld en afgelopen weekend was het weer raak. Blijkbaar zie ik er nog jong genoeg uit om deze vraag te stellen want met mijn leeftijd is het verre van logisch dat je er nog een kleine uit zou poepen maar goed, dat even terzijde.

Inmiddels ben ik er op voorbereid en haal ik de gêne eraf door meteen schaamteloos hardop in de volle supermarkt te zeggen: ‘Nee hoor, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik!’ Begin dan meteen over de plannen die ik heb gemaakt om wat af te vallen en wijs op de wortels en sla in mijn winkelwagen. Ja zeg ik dan, liefde maakt dik….. en gelukkig dat we zijn! Wat kan mij het schelen, ik heb toch al een man? Ach ja, d’r zit een leuke kop op en als je lekker in je vel zit is het toch geen punt?

Ik zit écht wel lekker in mijn vel, dat is waar. Bovendien zit dat vel lekker strak, zijn de rimpels minder aanwezig, heb ik megagrote borsten (voor mijn doen dan) en laat ik me niet uit het veld slaan door dit soort opmerkingen. En toch….. ondanks dat alles merk ik dat mijn lichaam inmiddels steeds meer gaat tegensputteren… want de kilo’s blijven eraan groeien…en dan voel ik me soms een dik nijlpaard…..!

Dus is het nieuwe jaar voor mij een nieuwe start wat mijn lichaam en gewicht betreft en ben ik me gaan inlezen. Wat is het beste dieet, hoe vaak moet ik sporten om op een goede manier af te vallen, welke voeding moet ik laten staan, wordt het eiwitrijk en koolhydraatarm, of vegetarisch en alcoholvrij? Ga ik me opgeven bij een personal trainer, die me voedingsadviezen geeft en me een maand lang op bleekselderij en groentesappen zet? Kan ik het beste alleen maar zakjes met poedertjes eten of is het misschien toch het beste om vooral géén dieet te volgen?

Op alle nieuwjaarsborrels met vrienden en vriendinnen is het een veelbesproken onderwerp, die extra kilo’s die er het liefst voor de zomer allemaal af moeten. De vriendinnen die ook ieder jaar wel een keer of drie soort van ‘op dieet zijn’ snappen wat mijn frustratie is. Het is allemaal zo gezellig, zo lekker en tegelijk een gewoonte geworden waarvan ik op een gegeven moment niet meer in de gaten had hoeveel ik in mijn mond stopte.

Natuurlijk kun je lekker in je vel zitten met een maatje meer, daar hoor je mij niet over. Als jij blij bent met jezelf en je lichaam, die zelfverzekerdheid uitstraalt en schijt hebt aan wat anderen van je vinden, ben je een prachtig mens en mag je trots zijn op jezelf. Ik ben ook trots op mijzelf en ben tevreden en blij met wie ik ben. Alleen wil ik die leuke kleding weer aan kunnen die in de kast hangt. Wil ik niet moe en uitgeput zijn als ik de trap op mijn werk neem, wil ik geen pijnlijke gewrichten als ik een uurtje getennist heb en wil ik zonder schaamte voor mijn spekrollen in de sauna kunnen lopen. Want met die extra kilo’s ben ík misschien wel gelukkig maar mijn lichaam niet. Ja serieus, mijn lichaam geeft me allerlei signalen dat ik er wat aan moet doen. Ik heb daar echt naar te luisteren en dat ga ik nu doen!

Dus nee, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik! En daar gaan we aan werken het komend jaar. Net zolang totdat die kilo’s eraf zijn en ik met trots in mijn blote niksje het dompelbad in kan stappen. Doe ik nu al, want ik heb schijt aan wat anderen er van vinden maar ik wil die trots in mijzelf voelen, de liefde voor mijn lijf in iedere put van mij dij kunnen voelen, blij kunnen zijn met een fit lichaam die nog járen mee kan. Want daar doe ik het voor, gezond oud worden. Ik houd van het leven! En met een fit en gezond lichaam en natuurlijk die goede kop erop, kan ik voorlopig nog een paar decennia mee!

Happy New Year lieve mensen, maak er een mooi, plezierig, liefdevol, fit en gezond 2020 van!

P.S. Iedereen is prachtig natuurlijk, ook als je niet helemaal blij bent met jezelf. Wil je weten hoe ik van een onzekere rooie die ab-so-luut niet zeker was van zichzelf en haar lichaam naar een mooie rooie die schijt heeft aan wat anderen van haar vinden en trots is op wie ze is ben gegroeid? Neem gerust contact met me op en laat een berichtje achter. Niets moet en alles mag. Dit gevoel gun ik iedereen. Met liefde.

Vleesch

Bestand 26-01-18 13 41 35

Januari, de maand van de goede voornemens. Zoals iemand mij afgelopen weekend vertelde, menigeen houdt het niet vol, omdat we zoveel dingen tegelijk willen. En als er dan 1 ding mislukt, dan stoppen we al snel ook met de rest. Ja, ik ben net zo goed in de val getrapt en ben inmiddels druk aan het honger lijden, heb al mijn verslavingen zo goed als overboord gegooid en zal de stap naar de sportschool waarschijnlijk ook nog deze maand zetten… hoop ik… misschien….

Ik heb absoluut geen hekel aan sporten, maar die halfnaakte bodybuilders in de zaal houden me soms een beetje tegen. En oké, al die slanke vrouwen die vinden dat ze véél te dik zijn (uh, are you f.. kidding me?), en mij neerbuigend aankijken (wat ik me waarschijnlijk zelf aanpraat), doen me heel hard de sportschool weer uitrennen. Maar ja, iedere dag met de auto heen en weer naar het werk, en op kantoor op een stoel achter mijn computer zitten, dat zorgt er niet bepaald voor dat ik meer beweeg, oeps…. dat ik überhaupt beweeg!

Mijn lief en ik zijn voortvarend aan de slag gegaan, we hebben maaltijdvervangers, kopen de schappen met groenten en fruit leeg, en hebben een diëtiste en een personal coach die ons via de app in de gaten houden en ons ook genadeloos corrigeren. Het motiveert, en dat is belangrijk want anders had ik allang weer Franse kazen, paté en lekkere wijnen gekocht, en dus ook allemaal opgegeten en opgedronken.

Iedere dag proberen we na te denken over wat we diezelfde dag in ons mond gaan stoppen. En het is een uitdaging om het zo gevarieerd mogelijk te houden. Want die appel en komkommer zijn makkelijk om in de tas te stoppen, maar na een paar dagen komen die wel mijn neus uit, en verlang ik naar dat overheerlijke speltbroodje met verse roombrie en gerookte achterham. Ik vlieg in de supermarkt meteen naar de groenten afdeling, wat makkelijk is want daar ben je direct als je een willekeurige supermarkt inloopt. En dan stop ik mijn mandje zó vol, dat er eigenlijk niets meer bij kan. Om vervolgens de overige rijen niet aan te doen want als ik dat wel doe, dan liggen er ineens toastjes, fuet worstjes, olijven en wijn in mijn mand. En hoe die daar in zijn gekomen? Joost mag het weten.

Alles wordt afgewogen, groente dan weer niet, maar over het vlees of de vis wordt nagedacht. Als carnivoor heeft mijn lief het soms zwaar. Eerst vleesch! Oh ja, dan ook nog de groenten…. Vegetarisch is helemaal een vies woord, en heel sneaky probeer ik hem af en toe om de tuin te leiden. Nu eten we dus gewoon pompoensoep, zonder vlees en met een cracker en wat vetarme kaas. Vegetarische avond ook weer gelukt!

Waar ik langzaamaan wat pondjes verlies is mijn echtgenoot inmiddels al 9 kilo kwijt. Ook hier denk ik, dat als er een God bestaat, deze van het mannelijke geslacht is, anders had zij ons dames wel het voordeel gegeven, maar helaas. Zijn buik slinkt terwijl ik met tegenzin de zoveelste zure appel naar binnen werk voor drie ons minder op de weegschaal. Want ja, die zoete appels, daar zitten weer teveel suikers in. Dus zitten we aan die groene, die zure, die harde…. zie je mijn vertrokken gezicht al bij een hap van al dat zuur!?

Maar goed, het werkt. Als ik zo doorga, heb ik in juni bereikt wat ik wil, kan ik al mijn kleding weer aan en durf ik me ook weer in een bikini te vertonen. Ben ik hopelijk al die extra kipfilets kwijt, wat mijn knieën ook wel erg prettig zullen vinden. En misschien ga ik de sportschool ook weer aan de binnenkant zien. Ik heb een sportbroek gekocht waar ik me in kan vertonen en ja, zelfs de badmuts ligt in de la. Zodat ik ’s ochtends kan gaan zwemmen en daarna naar mijn werk kan. Plannen genoeg, ik blijf optimistisch, nu nog de actie: die badmuts uit de la en op mijn kop, en dan zwemmen natuurlijk, anders ziet het er niet uit… dat vraag ik me sowieso af maar goed…… 😉

Ik wil dat extra vleesch op mijn lijf kwijt, dus we gaan knallen!!!

Ruimte

De kerstboom moet een plekje krijgen. Na lang wikken en wegen is er besloten ook dit jaar een boom neer te zetten, niet te groot, niet te breed. En als we denken een klein exemplaar te hebben gevonden……

De kerstboom moet een plekje krijgen. Na lang wikken en wegen is er besloten ook dit jaar een boom neer te zetten, niet te groot, niet te breed. En als we denken een klein exemplaar te hebben gevonden, en hij in de kamer staat, is ie toch groter dan we dachten. Maar goed, het is een mooie boom van de lokale bloemist, en de boot vult zich met een heerlijke dennengeur.

De plek die we in gedachten hebben staat nog vol met spullen; extra stoelen, een oude metalen plantenbak met herinneringen en de gereedschapskist. Ik zie je denken, ‘Wat hebben ze in godsnaam allemaal in de woonkamer staan?’ Ja, ‘work-in-progress’ zeg maar …. rode draad in mijn leven. Maar goed, ik krijg het op mijn heupen en ga puinruimen.

De werkkamer is als eerste aan de beurt, want ik wil toch wel erg graag een eigen werkplek. Mijn lief is ondernemer en heeft dus ruimte nodig voor de mappen met administratie, de computer niet te vergeten en een heleboel andere zaken die van belang zijn. Ik schuif een en ander heen en weer, en sorteer zijn spullen. Die gaan naar links, dan kan ik rechts een plek voor mijzelf creëren. Ik kom de felicitatiekaarten voor ons huwelijk tegen en plof op de stoel, even lezen…. Samen met mijn lief worden de extra pakken laminaat onder de bank geschoven en heb ik slechts een kleine stapel boeken, post en notitieblokken over die ik nog een plek moet geven. Er ontstaat ruimte en mijn werkplek komt in zicht. Zucht….ruimte….?!

Onze boot is niet groot, we moeten dus kritisch zijn met wat we allemaal bewaren. Eigenlijk is bewaren geen optie. Alles wat op de boot ligt zou gebruikt moeten worden. De rest kan opgeslagen, weggegeven of weggegooid worden. Dat weggeven of weggooien is een punt van aandacht, met opslaan hebben we minder moeite. Er is nog een loods waar ‘wat spullen’ van mij staan, die ik wil, of eigenlijk moet, opruimen. Ik ga gestaag verder en kom spullen tegen van jaren geleden, toen ik ergens anders woonde… Ik slik even, want hoe heerlijk ik het nu ook heb, ik mis bepaalde mensen wel, zo rond de feestdagen.

Miss Montreal vergroot met haar nummer ‘Being alone at Christmas’ de kerstsfeer in huis en ik ga verder met mijn kledingkast. Na een uur is er een bom ontploft en ligt het bed vol met kleding die ik niet meer pas (maar als ik nou 15 kilo afval…. mmmm), tassen die ik niet meer gebruik en allerlei spullen die ik achterin mijn kast terug vind. Wat kan ik toch veel verzamelen!? Maar terwijl ik opruim, is mijn lief naar een begrafenis, horen we van vrienden dat het met hun geliefden qua gezondheid erg slecht gaat en dat sommige vrienden gaan scheiden van hun vrouw. Ik stop even en realiseer me dat er ergere dingen zijn dan 4 winterjassen hebben. Ik hang ze weer terug in de kast.

Een nieuw jaar. Nog een paar dagen en dan starten we weer met alle goede voornemens. Ik ook, tegen beter weten in. Daarom ben ik nu al bezig met de voorbereidingen. De kerstboom moet een mooie plek krijgen en ik heb behoefte aan ruimte. Ruimte voor nieuwe dingen in mijn leven. Ik ga coachen bij een fantastisch bedrijf en wil weer energie vinden voor meer beweging. Beweging in mijn lijf en in mijn hoofd.

Twee uur later heb ik drie zakken vol met kleding, de meeste kleding kan echt weg maar één tas met goede kleding geef ik aan ‘Dress for Succes’, zo komt dat hopelijk bij de juiste mensen terecht. De kledingkast lijkt nog steeds vol, maar in mijn hoofd is het een stuk leger. Mijn lief kijkt me met een grijns aan, hij weet dat we veel meer moeten opruimen maar het begin is er.

De lichtjes branden, de kerststerren staan zoals het hoort in de oude metalen plantenbak, en de boom heeft een mooie plek gekregen. Dit weekend ga ik verder met opruimen, de zakken kleding wegbrengen en de kerstboom versieren, met spullen uit de loods. Dan is het daar ook wat leger…. En de boot weer wat voller. Zo zal het altijd wel blijven…

Moe maar voldaan plof ik neer en laat de dag de revue passeren;  het was een dag van liefdevol afscheid nemen. Voor mijn lief was het afscheid nemen van een vriend, voor mij van mijn overtollige spullen. Ik sta er even bij stil, voel dat ik meer ruimte heb gemaakt, in mijn hoofd in ieder geval. Nieuwe stappen, nieuwe uitdagingen en nieuwe ontmoetingen, een mooi vooruitzicht, en ik kijk er naar uit!

In het licht van de feestdagen maar ook middenin mijn ruimte makerij, die nog wel een paar dagen gaat duren, wens ik je heerlijke feestdagen toe, met de mensen die je liefhebt, ruimte voor bezinning, wellicht goede voornemens voor het nieuwe jaar en mooie actieplannen om de dingen te doen die jij graag wilt. Maak er jouw beste jaar ooit van, in volle gezondheid en met heel veel liefde!