DIK

Photo by Tim De Pauw on Unsplash

Het is dé vraag die je als vrouw met overgewicht nooit wilt horen…. ‘Ben je soms zwanger?’ Het is alweer een tijdje geleden dat ik die vraag gekregen heb en oké, als ik mezelf naakt in de spiegel zie en mijn buik uitzet, ja dan ben ik toch zeker al 7 maanden in blijde verwachting. Twee jaar geleden werd ‘ie gesteld en afgelopen weekend was het weer raak. Blijkbaar zie ik er nog jong genoeg uit om deze vraag te stellen want met mijn leeftijd is het verre van logisch dat je er nog een kleine uit zou poepen maar goed, dat even terzijde.

Inmiddels ben ik er op voorbereid en haal ik de gêne eraf door meteen schaamteloos hardop in de volle supermarkt te zeggen: ‘Nee hoor, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik!’ Begin dan meteen over de plannen die ik heb gemaakt om wat af te vallen en wijs op de wortels en sla in mijn winkelwagen. Ja zeg ik dan, liefde maakt dik….. en gelukkig dat we zijn! Wat kan mij het schelen, ik heb toch al een man? Ach ja, d’r zit een leuke kop op en als je lekker in je vel zit is het toch geen punt?

Ik zit écht wel lekker in mijn vel, dat is waar. Bovendien zit dat vel lekker strak, zijn de rimpels minder aanwezig, heb ik megagrote borsten (voor mijn doen dan) en laat ik me niet uit het veld slaan door dit soort opmerkingen. En toch….. ondanks dat alles merk ik dat mijn lichaam inmiddels steeds meer gaat tegensputteren… want de kilo’s blijven eraan groeien…en dan voel ik me soms een dik nijlpaard…..!

Dus is het nieuwe jaar voor mij een nieuwe start wat mijn lichaam en gewicht betreft en ben ik me gaan inlezen. Wat is het beste dieet, hoe vaak moet ik sporten om op een goede manier af te vallen, welke voeding moet ik laten staan, wordt het eiwitrijk en koolhydraatarm, of vegetarisch en alcoholvrij? Ga ik me opgeven bij een personal trainer, die me voedingsadviezen geeft en me een maand lang op bleekselderij en groentesappen zet? Kan ik het beste alleen maar zakjes met poedertjes eten of is het misschien toch het beste om vooral géén dieet te volgen?

Op alle nieuwjaarsborrels met vrienden en vriendinnen is het een veelbesproken onderwerp, die extra kilo’s die er het liefst voor de zomer allemaal af moeten. De vriendinnen die ook ieder jaar wel een keer of drie soort van ‘op dieet zijn’ snappen wat mijn frustratie is. Het is allemaal zo gezellig, zo lekker en tegelijk een gewoonte geworden waarvan ik op een gegeven moment niet meer in de gaten had hoeveel ik in mijn mond stopte.

Natuurlijk kun je lekker in je vel zitten met een maatje meer, daar hoor je mij niet over. Als jij blij bent met jezelf en je lichaam, die zelfverzekerdheid uitstraalt en schijt hebt aan wat anderen van je vinden, ben je een prachtig mens en mag je trots zijn op jezelf. Ik ben ook trots op mijzelf en ben tevreden en blij met wie ik ben. Alleen wil ik die leuke kleding weer aan kunnen die in de kast hangt. Wil ik niet moe en uitgeput zijn als ik de trap op mijn werk neem, wil ik geen pijnlijke gewrichten als ik een uurtje getennist heb en wil ik zonder schaamte voor mijn spekrollen in de sauna kunnen lopen. Want met die extra kilo’s ben ík misschien wel gelukkig maar mijn lichaam niet. Ja serieus, mijn lichaam geeft me allerlei signalen dat ik er wat aan moet doen. Ik heb daar echt naar te luisteren en dat ga ik nu doen!

Dus nee, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik! En daar gaan we aan werken het komend jaar. Net zolang totdat die kilo’s eraf zijn en ik met trots in mijn blote niksje het dompelbad in kan stappen. Doe ik nu al, want ik heb schijt aan wat anderen er van vinden maar ik wil die trots in mijzelf voelen, de liefde voor mijn lijf in iedere put van mij dij kunnen voelen, blij kunnen zijn met een fit lichaam die nog járen mee kan. Want daar doe ik het voor, gezond oud worden. Ik houd van het leven! En met een fit en gezond lichaam en natuurlijk die goede kop erop, kan ik voorlopig nog een paar decennia mee!

Happy New Year lieve mensen, maak er een mooi, plezierig, liefdevol, fit en gezond 2020 van!

P.S. Iedereen is prachtig natuurlijk, ook als je niet helemaal blij bent met jezelf. Wil je weten hoe ik van een onzekere rooie die ab-so-luut niet zeker was van zichzelf en haar lichaam naar een mooie rooie die schijt heeft aan wat anderen van haar vinden en trots is op wie ze is ben gegroeid? Neem gerust contact met me op en laat een berichtje achter. Niets moet en alles mag. Dit gevoel gun ik iedereen. Met liefde.

Vrouwenoverschot

Er is in Amsterdam een vrouwenoverschot. Ik lees het toch echt en als ik de krant moet geloven hebben de mannen een enorme keuze in de leeftijdscategorie 20-25. Vooral in mijn stadsdeel is het bijna 1 op 2, keuze genoeg dus. Deze dames studeren in de stad, maken hun studie af, en blijven er uiteindelijk wonen. De Retail speelt er handig op in, de softe winkels springen als paddenstoelen uit de grond, je kunt tegenwoordig op iedere hoek wel een kop koffie drinken of een verantwoorde salade met healthy foods eten.

Terwijl ik mijn billen in de sportschool strakker tracht te krijgen, denk ik na over de dates van de afgelopen weken. De mannen kunnen dus kiezen uit een hele grote groep vrouwen in de leeftijdscategorie 20-30. En ik hoef niemand te vertellen dat ze liever een jonge vrouw hebben dan een dame die weet wat ze wil, al wat relaties achter de rug en misschien zelfs een paar kinderen heeft. Dus de mannen op Tinder, in de kroeg, sportschool of een andere datingsite, mogen kritisch zijn, kunnen van alles proberen en na verloop van tijd bedenken welke vrouw het beste is.

De mannen hoeven zich geen zorgen te maken over hun leeftijd, zij hebben geen eieren die opdrogen en kunnen hun zaad zelfs op hun 75e nog kwijt bij een jong blaadje. De jonge vrouwen hebben dus ook keuze genoeg. Tot je 35e ben je meestal nog super vruchtbaar en zit je nog strak in je vel, laat die mannen maar komen! Ik denk aan mijn stiefdochter, jong, bloedmooi en strak in haar vel, slim en vol energie, de mannen werpen zich aan haar voeten. En kritisch als ze is, wijst ze alle mannen af en geniet van haar vriend die haar de geborgenheid en liefde geeft die ze zo graag wil.

Hoe is het dan voor de iets oudere vrouwen als ik? Geen jong blaadje meer, mijn eieren drogen langzaamaan op, mijn borsten beginnen te hangen en ik krijg haar op plaatsen waar ik dat echt niet wil. Ik sport en pluk, en eet al die healthy food salades die ik te danken heb aan de jonge stadgenoten. Wat zou een man nog aan mij hebben?

Ik begin te schrijven, wat zijn de pluspunten van een iets oudere, maar nog steeds levende en niet onaardige vrouw, ik dus:

  1. Ik weet inmiddels aardig wat ik wil, okay niet altijd hoe ik het voor elkaar kan krijgen maar toch…
  2. Ik heb het redelijk voor elkaar, met een eigen huis en een baan, ik ben niet echt afhankelijk van een ander, of is dat juist wel wat een man zou willen?
  3. Ik heb geen kinderen, geen handenbinders, dus kan de hele wereld rondreizen of tot diep in de nacht feesten. En nee, ook geen behoefte meer, ik heb prachtige kinderen in mijn leven en omarm ze allemaal met liefde.
  4. Zie er nog best aardig uit, met m’n rode manen en stralende lach, al zeg ik het zelf. Ik sport en houd ervan om mijzelf te onderhouden, okay die billen mogen wat strakker en m’n borsten moeten in een push-up bh maar verder…
  5. Mijn levenservaringen heeft me tot hier gebracht, ik weet wat het inhoudt om een relatie te hebben en hoe je dit bruisend kan houden; communicatie en seks, veel seks en communicatie, en communicatie over de seks, seks tijdens de communicatie… wat dan ook…. Deze twee dingen zijn in ieder geval essentieel.

En hier houdt het op, ik peins en pieker maar kan er niet meer uitpersen. Tuurlijk heb ik mijn leuke interesses en vreselijke goede humor (ahum), maar ik bedenk me nu dat dit het is. Dit is een deel van mij, van mijn leven als 41-jarige. Mijn ervaringen en liefdes hebben me tot dit gevormd. En ik ben er blij mee!

Ik pluk de vruchten van het vrouwenoverschot in Amsterdam, neem nog een koffie bij Bagels & Beans en zie wel wat het me gaat brengen. Misschien kom ik een man tegen die een jong belegen vrouw met levenservaring ziet zitten, die mij graag ziet en wil zoals ik ben. En zo niet, er is een vrouwenoverschot in Amsterdam….en ik ben dol op nieuwe uitdagingen…..

Oh Peter…

De mooie dagen zijn aangebroken. De zon schijnt, de terrassen zitten vol en de mensen staan in de file richting strand. Vakantie voor velen, dagjes uit voor anderen. Ik zit op mijn balkon en staar naar de vogels in de lucht. De overbuurvrouw wast haar kleding voor de zesde keer deze week en de ouders met volwassen dochter eten iedere dag op hun balkon, uitkijkend op mijn gerommel in de keuken. De meeuwen doen me verlangen naar het strand, hun gekrijs halen de herinneringen naar boven en ik besluit om gewoon te gaan.

Geen zin om met de trein of auto te gaan, ik ga op de fiets. Het is niet om de hoek, dus mijn zitvlees zal op de proef worden gesteld, maar ik ga het gewoon doen! De route leidt me door delen van Amsterdam en omgeving waar ik nog niet geweest ben. Ik worstel nu al met mijn zadel en ik ben nog maar vijf kilometer onderweg, dat wordt een lange zit. Konijnen springen voor mijn fietswiel de struiken weer in en een hommel vliegt een tijdje met me mee. Ook hij is in strijd met de tegenwind en haakt snel af. Ik hoop dat ik vanavond de wind in de rug heb.

Aangekomen snuif ik de zeelucht op, wat is dit heerlijk. Ik parkeer mijn stoere fiets, zonder versnellingen en met terugtraprem, hij heeft me maar mooi naar het strand gebracht. Ik zoek de rust op, loop door naar strand zuid, om me daar op een ligstoel te installeren. Ik ga hier optimaal van genieten.

Er zijn niet veel mensen op het strand, tenminste niet op dit strand. Een sporadische toerist kijkt verwonderd om zich heen en de mannen en vrouwen die alleen zijn bekijken elkaar zonder schroom. Ik duik in mijn boek, stuur af en toe een berichtje naar vriend of vriendin en eet de watermeloen die ik heb meegebracht. Mijn bezoek aan het toilet valt blijkbaar op, ik word gespot door een man van middelbare leeftijd die me van top tot teen bekijkt. Ach ja, dat mag, ik kijk ook. Naar mannen en zeker ook naar vrouwen. Om te zien of ze mooier en slanker zijn dan ik, of juist om te zien dat zij gelukkig ook putjes op hun dijen of hangende borsten hebben.

Ik smeer me in en lees verder. De strandtenteigenaar komt even bij me checken, of ik nog lekker zit en een beetje geniet. Ik beaam het en we zien een groot hert met gewei in de duinen staan grazen, wonderlijk. Dan staat de man van middelbare leeftijd ineens naast ons, hij kijkt met ons mee en terwijl wij verder praten voel ik zijn blik over mijn lichaam gaan. Hij zit me gewoon te bekijken! Ik kijk nog even naar hem en bedenk me ineens dat ik hem ken, hij heeft een bekende kop en die stem, dat is een bekende Nederlander… Terwijl de mannen me verder laten lezen, grinnik ik wat na. Een bekende Nederlander die mij uitgebreid, ongegeneerd bekijkt. Pffff, is dit dan het hoogtepunt van mijn stranddag, of juist het hoogtepunt van de zijne?!

Met de rit die ik nog voor de boeg heb in mijn hoofd, kleed ik me aan en pak mijn spullen. Even wat spullen weggooien en nog een kleine pitstop voordat ik weer ga fietsen. De bekende Nederlander ziet mij lopen en weet niet hoe snel hij me moet volgen het strandpaviljoen weer op. Dit ga je toch niet menen? Mijn grijns wordt alleen maar groter. Hij zit op het terras aan een drankje en bekijkt me vanachter zijn zonnebril. Ik besluit toch echt om naar huis te gaan, ik moet immers nog twee uur fietsen.

Mijn billen willen niet meer op het zadel en een agent kijkt me bestraffend aan, ik rijd tegen het verkeer in. Eenmaal in het bos ruik ik de frisse zeelucht, de dennenbomen en laat me leiden door de zon en muziek op m’n hoofd. Dan gaat de tocht wat sneller hoop ik. En denkend aan de bekende Nederlander wordt mijn grijns groter. Oh Peter, oh Peter, wat als ik wel was gaan zitten? De vogels fladderen snel weg en de dame naast me valt nog net niet van haar fiets van schrik als ik het uitgier van het lachen. Nee Peter, sorry…. maar je hebt van mijn stranddag wel een hele vermakelijke dag gemaakt!