DIK

Photo by Tim De Pauw on Unsplash

Het is dé vraag die je als vrouw met overgewicht nooit wilt horen…. ‘Ben je soms zwanger?’ Het is alweer een tijdje geleden dat ik die vraag gekregen heb en oké, als ik mezelf naakt in de spiegel zie en mijn buik uitzet, ja dan ben ik toch zeker al 7 maanden in blijde verwachting. Twee jaar geleden werd ‘ie gesteld en afgelopen weekend was het weer raak. Blijkbaar zie ik er nog jong genoeg uit om deze vraag te stellen want met mijn leeftijd is het verre van logisch dat je er nog een kleine uit zou poepen maar goed, dat even terzijde.

Inmiddels ben ik er op voorbereid en haal ik de gêne eraf door meteen schaamteloos hardop in de volle supermarkt te zeggen: ‘Nee hoor, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik!’ Begin dan meteen over de plannen die ik heb gemaakt om wat af te vallen en wijs op de wortels en sla in mijn winkelwagen. Ja zeg ik dan, liefde maakt dik….. en gelukkig dat we zijn! Wat kan mij het schelen, ik heb toch al een man? Ach ja, d’r zit een leuke kop op en als je lekker in je vel zit is het toch geen punt?

Ik zit écht wel lekker in mijn vel, dat is waar. Bovendien zit dat vel lekker strak, zijn de rimpels minder aanwezig, heb ik megagrote borsten (voor mijn doen dan) en laat ik me niet uit het veld slaan door dit soort opmerkingen. En toch….. ondanks dat alles merk ik dat mijn lichaam inmiddels steeds meer gaat tegensputteren… want de kilo’s blijven eraan groeien…en dan voel ik me soms een dik nijlpaard…..!

Dus is het nieuwe jaar voor mij een nieuwe start wat mijn lichaam en gewicht betreft en ben ik me gaan inlezen. Wat is het beste dieet, hoe vaak moet ik sporten om op een goede manier af te vallen, welke voeding moet ik laten staan, wordt het eiwitrijk en koolhydraatarm, of vegetarisch en alcoholvrij? Ga ik me opgeven bij een personal trainer, die me voedingsadviezen geeft en me een maand lang op bleekselderij en groentesappen zet? Kan ik het beste alleen maar zakjes met poedertjes eten of is het misschien toch het beste om vooral géén dieet te volgen?

Op alle nieuwjaarsborrels met vrienden en vriendinnen is het een veelbesproken onderwerp, die extra kilo’s die er het liefst voor de zomer allemaal af moeten. De vriendinnen die ook ieder jaar wel een keer of drie soort van ‘op dieet zijn’ snappen wat mijn frustratie is. Het is allemaal zo gezellig, zo lekker en tegelijk een gewoonte geworden waarvan ik op een gegeven moment niet meer in de gaten had hoeveel ik in mijn mond stopte.

Natuurlijk kun je lekker in je vel zitten met een maatje meer, daar hoor je mij niet over. Als jij blij bent met jezelf en je lichaam, die zelfverzekerdheid uitstraalt en schijt hebt aan wat anderen van je vinden, ben je een prachtig mens en mag je trots zijn op jezelf. Ik ben ook trots op mijzelf en ben tevreden en blij met wie ik ben. Alleen wil ik die leuke kleding weer aan kunnen die in de kast hangt. Wil ik niet moe en uitgeput zijn als ik de trap op mijn werk neem, wil ik geen pijnlijke gewrichten als ik een uurtje getennist heb en wil ik zonder schaamte voor mijn spekrollen in de sauna kunnen lopen. Want met die extra kilo’s ben ík misschien wel gelukkig maar mijn lichaam niet. Ja serieus, mijn lichaam geeft me allerlei signalen dat ik er wat aan moet doen. Ik heb daar echt naar te luisteren en dat ga ik nu doen!

Dus nee, ik ben niet zwanger, ik ben gewoon té dik! En daar gaan we aan werken het komend jaar. Net zolang totdat die kilo’s eraf zijn en ik met trots in mijn blote niksje het dompelbad in kan stappen. Doe ik nu al, want ik heb schijt aan wat anderen er van vinden maar ik wil die trots in mijzelf voelen, de liefde voor mijn lijf in iedere put van mij dij kunnen voelen, blij kunnen zijn met een fit lichaam die nog járen mee kan. Want daar doe ik het voor, gezond oud worden. Ik houd van het leven! En met een fit en gezond lichaam en natuurlijk die goede kop erop, kan ik voorlopig nog een paar decennia mee!

Happy New Year lieve mensen, maak er een mooi, plezierig, liefdevol, fit en gezond 2020 van!

P.S. Iedereen is prachtig natuurlijk, ook als je niet helemaal blij bent met jezelf. Wil je weten hoe ik van een onzekere rooie die ab-so-luut niet zeker was van zichzelf en haar lichaam naar een mooie rooie die schijt heeft aan wat anderen van haar vinden en trots is op wie ze is ben gegroeid? Neem gerust contact met me op en laat een berichtje achter. Niets moet en alles mag. Dit gevoel gun ik iedereen. Met liefde.

Maxico

Het begint al op de vrijdagochtend. Mijn lief plant de avonden of ochtenden voor het komende weekend in. De afspraken die we hebben staan worden angstvallig nog even doorgesproken, hoe laat moeten we waar zijn en hoe laat zijn we weer thuis? Wat eigenlijk betekent dat we nergens naar toe kunnen. ‘Kunnen we heel misschien…. toch nog… ehm… afzeggen?’ of ‘Kunnen we heel misschien….toch…. niet……even…… daar de televisie aanzetten?’. Hij zegt het niet, niet met deze woorden, maar tussen de regels door, hoor ik dat hij ervan baalt als er een afspraak staat waar we niet onderuit kunnen.

Het begon een jaar geleden, eerst met de race op de zondag. Soms om vier uur ’s middags en soms in de avond, dat was nog wel een beetje te plannen. Inmiddels is het vanaf vrijdag een standaard vraag hoe laat de training, de kwalificatie en hoe laat de race is. Afspraken staan vaak al vast, onze agenda’s zitten nou eenmaal lang van tevoren vol. En zo wordt het een gepuzzel met de afspraken, de gebruikelijke boodschappen en het plannen van het eten.

Soms gaat de wekker om 7.00 uur op zondagochtend en vertrekt mijn lief naar de woonkamer. En soms drinkt hij wat extra koffie om wakker te blijven, gebruikt cocktailprikkers om zo de ogen open te kunnen houden en de finish nog te kunnen zien, als half Nederland al lang en breed ligt te slapen.

Mijn lief heeft een nieuwe liefde, en deze nieuwe liefde heet Max. En geloof me, ik houd ook van die jongen, zoals hij nuchter en eerlijk zijn races rijdt, zoals hij de hele Formule 1 op zijn kop zet met zijn inhaalmanoeuvres, en ik houd zelfs van zijn semi-grappige commentaren tijdens de races: “He thinks he’s quick, but he is not!”, “Honestly, what are we doing? Racing or pingpong?”.

Maar toch, ik haak af na de eerste twee ronden, de start is leuk maar de overige 50 tot 70 rondjes zijn in mijn ogen saai en leiden uiteindelijk tot gewoon 20 auto’s die een finish passeren, als ze allemaal geluk hebben. Ik heb werkelijk geen idee als er wordt gesproken over de apex, de full-wets, de kerbstones of het graining.  En kan me dus ook niet voorstellen dat er uren, nee dagen wordt nagepraat over een bepaalde chicane die Max fantastisch genomen heeft.

De gemoederen lopen hoog op. Op Facebook waar mijn lief ieder kwartier enthousiast verslag uitbrengt van de race voor alle vrienden die niet (kunnen) kijken. Als Max weer eens niet kan finishen door een defecte auto of als hij door een manoeuvre van een andere rijder de baan uit gereden wordt, of op het allerlaatste moment nog wat strafseconden krijgt, nemen de emoties de overhand en worden de nabesprekingen uitgeplozen. Wie heeft er gelijk, hoe had het anders kunnen lopen en welke banden hadden er beter gebruikt kunnen worden. Of hoe mooi Max vanaf poleposition 14 of lager uiteindelijk toch vierde eindigt, het zijn momenten waar de hele wereld nog een hele tijd over napraat.

Maar goed, de weekenden zijn inmiddels voorzien van Formule 1. Ik houd de planning bij als het gaat om onze afspraken met vrienden of familie, is er een race en zo ja, hoe laat? En kan ik daaromheen plannen? Noem het overdreven maar ja, ik heb ook zo mijn zwaktes en plan ook om mijn eigen sportieve evenementen of afspraken met vriendinnen heen.

Wat niet wil zeggen dat ik stiekem niet uitkijk naar 27 november, als alle races voor dit seizoen weer gereden zijn. Om heel even ‘Maxfree’ te zijn, voor hoe lang als het duurt. En om dan weer in maart de races voor 2018 in de agenda te zetten. Want ja, het blijft natuurlijk wel heel bijzonder; zo’n jonge Nederlander die de Formule 1 weer op de kaart zet, en dat hij niet alleen de jeugd meekrijgt naar de Formule 1 maar ook de ‘wat oudere jeugd’, zie mijn lieftallige echtgenoot.

Het wordt nog wat de komende jaren, als Max zich tot een supercoureur ontpopt en Hamilton van de troon afstoot. Zolang mijn lief zich realiseert dat wij geen Formule 1 raceauto hebben, en hij genoegen kan nemen met een mooie Red Bull mok, geniet ik van de momenten dat hij geniet. Geniet achter de TV….. van Max, oké dat dan weer wel….!

😉

Veertig

En dan is het zover, de dag is aangebroken, drie december 1973 werd ik geboren. Veertig jaar later, ben ik toegezongen door mijn ouders, kreeg ik ontbijt op bed en heb ik al vele felicitaties ontvangen. Ik kijk in de spiegel; zijn er rimpels bijgekomen sinds gisteren, heeft die spoeling écht alle grijze haren weggewerkt, is mijn onderkin weer gegroeid, heb ik weer haar op mijn bovenlip en zijn mijn borsten nog meer gaan hangen? Zucht…. Wat ben ik toch een zeikerd, ik lach om mezelf terwijl ik mijn wangen naar achter duw, zodat alle rimpels weg zijn, me in mijn corrigerende ondergoed wurm en de vetrollen probeer weg te werken. Zo, nu kan ik wel weer naar buiten!

Hoe ik me voel? Nog steeds 39, en dat zal ik altijd wel blijven. Hoewel mijn profiel om 00.00 uur toch echt 40 aangaf voelde ik me gisteravond een jonge meid die samen met haar beste vriendin schaterlachend om niets in het theater de mensen op het podium liet twijfelen over hun zangcapaciteiten. Ik ga terug in de tijd toen we nog geen relatie en kinderen hadden, de stad onveilig maakten, een fiets lenen (stond niet op slot dus was het lenen 😉 ), met wildvreemde mannen halfnaakt in de zee van Egmond gingen zwemmen en liftend naar huis moesten omdat het horloge stuk was gegaan en we de laatste bus gemist hadden… Wat een pret hadden we toen, en wat een pret hadden we gisteren, bijna stikkend van de lach om de meest simpele en stomme dingen, dat is niet leeftijdsgebonden en ik ga er hopelijk nog lang van genieten.

Terwijl ik vannacht met de radio keihard aan, want dan komt de muziek pas echt bij je binnen, naar huis reed moest ik lachen en huilen tegelijk. Het is een dubbel gevoel, ik heb een mijlpaal bereikt, sommigen halen de leeftijd van veertig niet eens. En daarnaast doet het me pijn te denken dat ik deze mijlpaal zou vieren met de man die ik liefhad, met mijn kinderen, met al mijn vrienden en vriendinnen en familieleden. Het is anders gelopen.  En ondanks dat ik achter mijn besluit sta moet ik toch even slikken… Het leven begint bij veertig maar de start van mijn tweede helft is niet helemaal zoals ik het van tevoren bedacht had.

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op een fantastisch eerste deel, ik besef dat ik zowel veel plezier als verdriet heb gehad. Zonder de dalen (de burn-out, verlies van vriendschappen en geliefden, het hebben van vreselijke bazen en dito banen, de strijd in mijzelf om alles perfect te willen doen en die controle niet te willen verliezen) had ik nooit die pieken zo intens kunnen ervaren. De pieken die ik zo koester, mijn lieve familie die altijd achter me staat, mijn grote en kleine liefdes die mij het gevoel hebben gegeven speciaal te zijn, de vrienden waarmee ik zo ontzettend veel plezier mee heb en alle andere mooie dingen die het leven mij geeft. Ik geniet er zo vreselijk veel van!

Veertig is het nieuwe dertig, en voor sommigen zelfs het nieuwe twintig. En toen ik vrijdag van een 27-jarige mooie lange jongen te horen kreeg dat hij heel graag met mij wilde dansen en zoenen, dacht ik WTF, wat kan mij het schelen, leeftijd maakt inderdaad niets meer uit! Maar ja, wat moet hij met een veertigjarige die de volgende dag krakkemikkig het bed uitstapt en de dag erna niet weer tot vier uur ’s ochtends op de dansvloer staat…

Mijn leven is mooi. Ik dank iedereen die er een bijdrage aan heeft geleverd: mijn allerliefste familie, dierbare vrienden, belangrijke geliefden, heerlijke minnaars, geweldige schoonfamilie, top-vriendinnen, fanatieke (of minder fanatiek maar wel heel gezellige!) tennismaatjes, nooit uit gedanste dansmaatjes, mijn altijd in mijn hart lieve dochters en zonen, inspirerende studiegenoten en mede-coaches, gezellige collega’s, leuke en vreselijke bazen, de mensen die me laten lachen, of me laten huilen, mijn fantastische coach die me altijd weer blij maakt en alle mensen die mij oprecht aandacht geven en waar ik gewoon een leuk moment mee heb. Zonder jullie was mijn leven echt een stuk minder mooi!

Ik proost op mijn leven, op de volgende 40, die ik hopelijk met jullie allemaal in goede gezondheid en met heel veel plezier mag doorbrengen!! Dank, ik kijk er naar uit! LOVE U.