Samenwonen

Het gebeurt op een gegeven moment vanzelf, je wilt niet meer zonder de ander. Iedere ochtend samen wakker worden, gezelligheid in de avonden, verliefde blikken, fijne gesprekken en eindeloze vrijpartijen. Dan is de volgende stap snel gezet, de verhuisdozen worden besteld, er wordt ruimte gemaakt in de kasten en de spullen worden van het ene huis naar het andere verhuisd.

In de liefde heb ik genoeg ervaringen opgedaan. Ik heb passievol liefgehad en ik ben af en toe flink op mijn gezicht gevallen. Ik heb niet meer kunnen eten van verliefdheid en heb ook mijn ogen uit mijn kop gejankt omdat het uiteindelijk niet meer was wat ik er van verwacht had. Nu ik beter weet wat ik wil in mijn leven en in een relatie, voel ik me sterker dan ooit en kan ik de hele wereld aan, samen met mijn lief.

De afgelopen maanden hebben we elkaar leren kennen en hebben we naast het ultieme genieten ook al wat obstakels overwonnen. We kunnen samen zijn, niets doen, alles doen, op vakantie, samen koken, ruzie maken, het weer goedmaken, heel hard lachen om elkaar en alles bespreken. En dat geeft vertrouwen voor de toekomst. Dus gaan we samenwonen, hokken, samenleven….

Terwijl ik mijn huis rondkijk, dat mijn geur en kleur heeft, moet ik plotseling even slikken. Ik trek weer bij iemand anders in, zijn kleuren en zijn geuren overheersen. Waar ik natuurlijk kies voor hem, zijn liefde en ons samenzijn, wil ik zoveel mogelijk bij mijzelf blijven, en voelen wat ik wil in mijn leven en ons leven samen. Met alles wat ik in mijn rugzak heb, wil ik ervoor zorgen dat ik vanuit mijn persoonlijke waarden een mooi leven heb, dat ik vanuit authenticiteit en vrijheid een relatie aanga met hem.

We houden rekening met elkaar, tasten af hoeveel tijd de ander nodig heeft voor kleine stappen en uiteindelijk een grote stap. Het is voor mij heel normaal om mijzelf weg te cijferen en me volledig aan te passen aan de ander. Niet luisteren naar mijn eigen ik, het sluipt het er bij mij heel stiekem in. Dan wordt, dat wat ik diep in mijn hart wil, ondergeschikt aan wat de ander wil. Nu ik me daar bewust van ben, en mijn lief me er ook af en toe op wijst, kan ik steeds meer vertrouwen op mijn eigen ik. Dat ik ook mag zeggen wat ik wil, of juist niet wil, en dat niet alleen de ander de wijsheid in pacht heeft maar dat mijn mening ook telt. Het blijft work-in-progress maar dat maakt het leven ook spannend en een heerlijk groeiproces waar ik steeds lekkerder in kom te zitten.

Kriebels in mijn buik, het blijft een spannende stap, als ik naar mijn nieuwe huis loop. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Wat als het toch niet leuk blijkt te zijn, als ik me weer helemaal verlies in de ander en mezelf vergeet mee te nemen? Of wat als het wonen op een boot me toch waterangst geeft? Ik houd vast aan de liefde en het vertrouwde gevoel dat ik krijg als ik mijn lief en ons gezamenlijke thuis zie. En ondanks dat ik op zie tegen de verhuizing, voelt het aan alle kanten goed, zou ik niet anders willen en kijk ik uit naar de zomer, als alles geregeld is.

“Het is nu ons huis liefde”, fluister hij zachtjes in mijn oor… Ik smelt en bestel twee minuten later de kleurenmonsters bij de doe-het-zelf winkel. Ik twijfel nog tussen limegroen of zacht paars, een paar roze kussens, wat spreuken aan de wand en iets meer Riviera Maison…. 😉

Het komt goed, welke kleur het ook wordt, de liefde zal er vanaf spatten!

Pipi

De zon is gaan schijnen, na de eindeloze regenbuien, lekkage in het trappenhuis en een golfplaat aan vloer in mijn huis laat ik de zonnestralen weer mijn huid verwarmen. De laatste paar maanden heb ik thuis gezeten, heb ik mij meditatieoefeningen eigen gemaakt, heb ik heel veel plezier met vrienden gemaakt en heb ik gaten in de dag geslapen. En nu? Nu zet ik weer stappen vooruit. Ik heb de afgelopen tijd veel kunnen nadenken. En dat nadenken heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels beter weet wat ik wel in mijn leven wil en wat ik uit mijn leven wil bannen.

Tijdens coachingsgesprekken bespreek ik mijn verleden, mijn heden, mijn gedachtenkronkels en verlangens. En dankzij mijn rode haren komen we steeds dichterbij wie ik wil zijn, Pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemunta Efraomsdochter Langkous. Meer mijn hart volgen, de wereld inrichten naar mijn eigen zin, met goede vrienden om me heen, een aap op mijn schouder en mijn eigen huis. Okay, mijn vader is geen negerkoning, mijn moeder leeft gelukkig nog, ik heb geen paard in de gang en ik heb mijn rode manen niet in twee vlechten op mijn hoofd. Maar het idee dat ik meer ga doen wat ik graag wil, zonder steeds te willen voldoen aan de verwachtingen van een ander, is een vooruitzicht waar ik erg gelukkig van word.

Onbewust wordt deze manier van leven mij steeds meer eigen. Ik bedenk niet steeds van tevoren hoe een gesprek kan lopen, krijg mijn hoofd steeds vaker stil, en geniet van mijn eigen gekke momenten. Ik huil als ik zie dat een geliefde met zichzelf en de wereld worstelt, geniet ten volste van een waanzinnig feest, de heerlijke afterparty en de dag erna met kater en al. En wat de rest van de wereld ervan denkt? Het interesseert me niet. Nee, ik vreet het leven, mijn leven. Voel alle emoties in 24 uur, het gemis, het verdriet, de passie, het plezier, de hoogtepunten en de koppijn de dag erna.

Gisteren nam ik voorrang op de fiets en werd ik weer ouderwets uitgescholden voor rooie. Ik lachte erom. Er is niets veranderd, ik blijf die rooie, die anders is dan de rest. Het enige dat veranderd is, is dat ik er trots op ben geworden. Trots op mijn Pipi zijn, op het anders zijn dan de rest, niet mee willen waaien met de meute, en alsmaar vooruit denken en anticiperen op wat de ander wellicht van me verwacht. Ik ben wie ik ben, doe wat ik doe, soms met hilarische valpartijen tot gevolg en steeds vaker met een goed gevoel. Schijt!

Of het mijn keuze is? Of ik de persoon ben die er controle over heeft? Ja, ik denk van wel. En ik besluit nu om er iets moois van te maken. Want dat voelt goed. Twee maal drie is vier, wiede wiede wie en twee is negen. En mijn huis is Villa Kakelbont. Pipi doet wat zij wil, zorgt goed voor zichzelf en kan daardoor ook goed voor anderen zorgen!

Volgende week weer werken, en ik heb er best weer zin in, ook al zie ik er tegenop. De zon schijnt, het leven lacht, zelfs als het regent, voor mij wel in ieder geval. Want ik blijf in mijn hart geloven dat het leven mooi is, zelfs als het leven me soms andere dingen laat voelen.

Zoals Pipi me nu geleerd heeft: ‘Niets is onmogelijk, voor elk probleem is een praktische oplossing, breng een beetje kleur in je bestaan, probeer altijd positief te blijven zelfs als je naar je werk moet, nogmaals: niets is onmogelijk, elk dier kan een huisdier zijn, denk niet te klein, neem eens een risico, ontdek de wereld en het paard staat niet altijd in de gang maar soms ook in de keuken!’

Verkocht!

Verkocht!

De gekte op de huizenmarkt in Amsterdam is enorm. Als je een leuk huis op funda.nl gevonden hebt, dan kun je samen met tientallen geïnteresseerden de 50m2 door schuifelen, vervolgens boven de vraagprijs bieden en dan nog achter het net vissen. Alle jonge stelletjes, of jonge meiden met pa en ma, struinen de woningen in de stad af en hopen zo hun eigen plek te vinden. Net zoals ik, zonder partner en soms met ouders, heb ik de afgelopen maanden veel huizen gezien, biedingen uitgebracht en teleurgesteld vernomen dat het niet genoeg was. De makelaars zagen aan mijn gezicht dat ik er bedreven in was geworden, of was het mijn vermoeide blik bij het zien van de aftandse badkamer, de oude Cv-ketel of de door studenten uitgewoonde verhuurde woningen. Ik lachte het maar weg, ja ik was al een tijdje op zoek.

Maar wie goed zoekt en strategisch onderhandelt, die heeft succes. Dus bij het zien van dit huis, weliswaar boven mijn budget dus ik stond niet te juichen, nam ik maar weer een gokje. Ik was laat op de open middag, waardoor ik als enige in de woning was, de makelaar was niet echt goed voorbereid want kon niet al mijn vragen beantwoorden maar het huis sprak me aan. Veel vierkante meters, leuke speelse accenten en alles redelijk op orde. Het spel van het bieden kon beginnen en uiteindelijk ging de verkoopster tot mijn verbazing akkoord. Een gevoel van overwinning nam mij over, straks heb ik mijn eigen huis!!

Verkocht onder voorbehoud staat er nu op funda, en ik weet dat ik in februari mag verhuizen. Afgelopen dagen ruim honderd handtekeningen en parafen gezet, jeetje wat komt er veel bij kijken bij de aankoop van een huis. En wat ben ik blij, dat ik alles van tevoren goed gepland en besproken had. Ik ben er enorm blij mee, straal van oor tot oor, totdat ik begin met inpakken in mijn huidige woning, want straks moet ik schilderen, vloeren laten leggen en alles inrichten en verhuizen. De bruine wanden moeten wit, de vier verschillende vloeren wil ik vervangen en de opgeslagen container moet naar Amsterdam en leeg. Waar zet ik de spullen neer en wat moet ik nog aanschaffen?

Enerzijds kijk ik er naar uit, mijn eigen plek, mijn geur en kleur, mijn muziek en eten. Mijn leven weer opbouwen zoals ik het voor ogen heb. En aan de andere kant krijg ik er buikpijn van, weer verhuizen, weer wennen aan een nieuwe buurt, nieuwe supermarkt en weer opruimen en weggooien. Ik weet het, het is van tijdelijke aard en uiteindelijk zal ik, als alles een plek heeft gekregen, de rust vinden waar ik naar op zoek ben. Maar af en toe ontsnapt er een zucht, van wanhoop, waar moet ik beginnen?

Mijn turbulente leven van de afgelopen paar jaren krijgt hopelijk weer vaste bodem onder de voeten, ik vind weer een eigen thuis, een anker, mijn plek. Jeetje wat voelt dat goed, en eng tegelijk! Amsterdam, de grote stad, mijn thuis, wat wordt straks mijn stamkroeg, mijn favoriete winkeltje en waar zal ik met mijn vrienden en familie wandelen en plezier maken? Amsterdam West, Bos en Lommer, of BoLo zoals het al genoemd wordt. Het is net een dorp zoals het dorp waar ik ben opgegroeid, en ik fiets iedere dag 5 kilometer naar mijn werk, zoals ik vroeger naar de middelbare school fietste. Nu ben ik volwassen maar voel me soms die tiener die de grote wereld instapt, want die ligt aan mijn voeten, en ik ben er klaar voor…..denk ik….