Lagom

Afgelopen week heb ik mijn eerste training gegeven en oh boy was dat een uitdaging. Hoe houd je mensen geïnteresseerd in het onderwerp wat je ze wilt uitleggen? En hoe zorg je er voor dat de snelheid van een training hoog genoeg is maar niet té hoog? Hoe kan je er voor zorgen dat de aandacht niet verslapt maar dat je wel alle deelnemers meekrijgt en dat ze snappen wat je vertelt? Wanneer vertel je de theorie en wanneer laat je juist dat voor wat het is? Hoe actief wil je de training maken zonder dat ze drijvend nat van het zweet naar huis gaan?

Pffff, ik heb het gedaan en wat was dat een overwinning op mijzelf. Hoeveel bewondering heb ik nu voor die trainers, mensen die workshops geven of spreken voor een groot publiek! Want het is niet zo makkelijk als sommigen het doen lijken. Goed voorbereid zijn, weten wat je wilt overbrengen, de tijd in de gaten houden, de deelnemers goed informeren, structuur blijven houden en tegelijk flexibel kunnen zijn. Ik heb me in tijden niet zo zenuwachtig en onzeker gevoeld.

Als groei een van mijn kernwaarden is, dan zou je denken dat ik groei juist fijn zou vinden, dat ik me wil blijven ontwikkelen. Ik twijfel en merk aan mezelf dat het er aan ligt hoe ik groei, of ik er zelf voor kies en hoeveel ik er voor moet doen of juist moet laten. En heel eerlijk? Ik vind het nu gewoon ff ruk! Want hoe makkelijk is het wanneer ik tegen de ander zeg dat hij/zij moet groeien, wat hij/zij zou moeten doen en welke richting ik op zou gaan als ik hem/haar was? Hoe fijn is het om te kunnen coachen, mensen dingen mee te kunnen geven, te luisteren en te kunnen adviseren zonder dat je zelf in die spiegel hoeft te kijken. Zonder dat je zelf hoeft te GROEIEN? Lekker in die comfort zone kunt blijven en jezelf niet op dat podium te zetten zodat mensen er iets van kunnen vinden?

Terwijl ik dit schrijf heb ik weer de kriebels in mijn buik. Mensen nieuwe dingen leren vind ik leuk om te doen. Maar waarom vind ik dat eigenlijk zo leuk? En waarom heb ik dan nu kriebels als ik de feedback terug lees? Omdat ik iets nieuws doe, echt iets compleet nieuws. Ondanks dat mensen zeggen dat ze mij écht als trainer zien en het zeker zien doen, ben ik het nu dus ook gaan doen. EN dan sta ik ineens op dat podium, waar mijn deelnemers van alles van mij vinden, met alle positieve en negatieve feedback. En juist die negatieve feedback blijft hangen…..

Want als mens wil ik altijd voor het beste, mooiste en hoogste gaan. Ik wil geen voldoende op mijn rapport, ik wil minstens een goed. Dus als je dan terug krijgt dat de training te langzaam is….. ben ik meteen in twijfel, is dit echt wat ik wil? Trainingen geven en mezelf dus ook blootgeven, mijn talent laten zien met als risico dat mensen het maar niets vinden………? En relax! Relativeren is ook een kunst. Want wat is negatieve feedback? Ik kan er weer van leren en dat is ook wat ik ze heb gevraagd; wees eerlijk, ik wil leren.  Dus ja, dit is wat ik wil!

Deze week zag ik meerdere berichten op Facebook over uit die comfort zone stappen, uit het donker en juist vol in dat licht gaan staan. Laat jezelf maar zien want jij mag er zijn. Zo dubbel voelt het nu voor mij, dat op het moment dat ik dat doe het meteen zó spannend voelt dat ik begin te twijfelen. Ik twijfel aan mijzelf, mijn kennis en kunnen, mijn ervaring en alles wat ik tot nu toe geleerd heb. Mijn hoofd maakt overuren en terwijl ik een lekkere cappuccino voor mijzelf maak zie ik wat ik heb ‘geplakt’ aan het begin van het jaar en zie ik de powervrouw, mijn rondje wereld die ik nu al gemaakt hebt, de tattoo die ik ga zetten, het aanraken van de ander, de stappen die ik ga zetten, de zon die schijnt, dat ik volmondig JA zeg en dat het ‘lagom’ mag zijn, precies goed dus!

Ondanks dat het zo makkelijk is om te blijven doen wat ik altijd deed, want dan weet ik in ieder geval wat ik zal krijgen, blijf ik stappen zetten richting mijn doel, mijn uitdaging en mijn wens: groei, voor iedereen…. Inclusief mijzelf!

Samenwonen

Het gebeurt op een gegeven moment vanzelf, je wilt niet meer zonder de ander. Iedere ochtend samen wakker worden, gezelligheid in de avonden, verliefde blikken, fijne gesprekken en eindeloze vrijpartijen. Dan is de volgende stap snel gezet, de verhuisdozen worden besteld, er wordt ruimte gemaakt in de kasten en de spullen worden van het ene huis naar het andere verhuisd.

In de liefde heb ik genoeg ervaringen opgedaan. Ik heb passievol liefgehad en ik ben af en toe flink op mijn gezicht gevallen. Ik heb niet meer kunnen eten van verliefdheid en heb ook mijn ogen uit mijn kop gejankt omdat het uiteindelijk niet meer was wat ik er van verwacht had. Nu ik beter weet wat ik wil in mijn leven en in een relatie, voel ik me sterker dan ooit en kan ik de hele wereld aan, samen met mijn lief.

De afgelopen maanden hebben we elkaar leren kennen en hebben we naast het ultieme genieten ook al wat obstakels overwonnen. We kunnen samen zijn, niets doen, alles doen, op vakantie, samen koken, ruzie maken, het weer goedmaken, heel hard lachen om elkaar en alles bespreken. En dat geeft vertrouwen voor de toekomst. Dus gaan we samenwonen, hokken, samenleven….

Terwijl ik mijn huis rondkijk, dat mijn geur en kleur heeft, moet ik plotseling even slikken. Ik trek weer bij iemand anders in, zijn kleuren en zijn geuren overheersen. Waar ik natuurlijk kies voor hem, zijn liefde en ons samenzijn, wil ik zoveel mogelijk bij mijzelf blijven, en voelen wat ik wil in mijn leven en ons leven samen. Met alles wat ik in mijn rugzak heb, wil ik ervoor zorgen dat ik vanuit mijn persoonlijke waarden een mooi leven heb, dat ik vanuit authenticiteit en vrijheid een relatie aanga met hem.

We houden rekening met elkaar, tasten af hoeveel tijd de ander nodig heeft voor kleine stappen en uiteindelijk een grote stap. Het is voor mij heel normaal om mijzelf weg te cijferen en me volledig aan te passen aan de ander. Niet luisteren naar mijn eigen ik, het sluipt het er bij mij heel stiekem in. Dan wordt, dat wat ik diep in mijn hart wil, ondergeschikt aan wat de ander wil. Nu ik me daar bewust van ben, en mijn lief me er ook af en toe op wijst, kan ik steeds meer vertrouwen op mijn eigen ik. Dat ik ook mag zeggen wat ik wil, of juist niet wil, en dat niet alleen de ander de wijsheid in pacht heeft maar dat mijn mening ook telt. Het blijft work-in-progress maar dat maakt het leven ook spannend en een heerlijk groeiproces waar ik steeds lekkerder in kom te zitten.

Kriebels in mijn buik, het blijft een spannende stap, als ik naar mijn nieuwe huis loop. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Wat als het toch niet leuk blijkt te zijn, als ik me weer helemaal verlies in de ander en mezelf vergeet mee te nemen? Of wat als het wonen op een boot me toch waterangst geeft? Ik houd vast aan de liefde en het vertrouwde gevoel dat ik krijg als ik mijn lief en ons gezamenlijke thuis zie. En ondanks dat ik op zie tegen de verhuizing, voelt het aan alle kanten goed, zou ik niet anders willen en kijk ik uit naar de zomer, als alles geregeld is.

“Het is nu ons huis liefde”, fluister hij zachtjes in mijn oor… Ik smelt en bestel twee minuten later de kleurenmonsters bij de doe-het-zelf winkel. Ik twijfel nog tussen limegroen of zacht paars, een paar roze kussens, wat spreuken aan de wand en iets meer Riviera Maison…. 😉

Het komt goed, welke kleur het ook wordt, de liefde zal er vanaf spatten!

HALLO AMSTERDAM!!

Eindelijk is het dan zover! Ik heb mijn grootste koffer naar drie hoog gesjouwd, mijn vader zo gek gekregen mijn boeken, espressomachine, mijn schoenen en tassen en een krat met etenswaren naar mijn tijdelijke onderkomen te rijden en  nu sta ik juichend in ‘mijn huisje’ als ik de koelkast vul met lekker eten en drinken.

Mijn laptop aangesloten op de wifi, spotify met mijn favoriete muziek, een bakkie espresso, was in de machine, stukkie schrijven, hopelijk nog wat leuke mensen zien de komende dagen en met dit besef en dat vooruitzicht kan mijn Amsterdamse leven nu al niet meer stuk. Love it!

Er komt een bepaalde rust en tegelijkertijd een spanning over me. Ik voel de kriebels in mijn buik als ik denk aan het alleen zijn, want laten we wel zijn, het afgelopen jaar heb ik niet veel momenten gehad dat ik echt alleen ben geweest. Zal ik het wel redden, zal ik me niet eenzaam en zielig vinden, zal ik niet continue op zoek zijn naar de prikkels van buitenaf maar kan ik ook gewoon zijn? Terwijl Solomon Burke en De Dijk me toezingen dat ik vol moet houden en vooral niet op moet geven weet ik dat ik het nooit op zal geven, dat ik altijd de positieve dingen in de meest vreselijke shit zal blijven zien. En dat geeft me rust, ik heb mijzelf en momenteel heb ik niet meer nodig.  Voor nu althans…

De eerste dag is begonnen en heel eerlijk hoop ik dat ik deze stad nu al niet meer hoef te verlaten. Mijn ouders zijn er niet gerust op, heb ze maar niet de laatste overvallen en moorden verteld, ze hopen nog steeds dat ik in ’t Gooi blijf plakken. De verkoop van het huis is essentieel voor de toekomst en ondanks dat we veel kijkers blijven houden hebben we nog geen koper. Papa en mama hopen dat het snel verkocht wordt, dat weet ik, maar een deel van hun weet ook dat als het verkocht is dat ik dan wegga. En dat vinden ze volgens mij wel jammer, ze zeggen het niet met zoveel woorden, maar ik voelde het bij het afscheid met mijn vader…

Maar goed, we zijn voorlopig in Mokum, de stad waar ik werk en nu dus ook woon. Straks mijn fiets halen, hopen dat het droog blijft, en dan de stad verkennen. Een winkel zoeken waar ik mijn boodschappen kan doen, erachter komen hoe ik het snelst naar mijn werk en fysiotherapeut kom. Mmmm, misschien toch maar een plattegrond aanschaffen? Want ik heb begrepen dat je niet op alle hoeken van de straat je mobiel met GPS kunt checken, de kans dat je dan je mobiel kwijtraakt is groot. Toch eng die grote stad?!

Ik wil de komende twee maandenAmsterdam beleven, ontdekken waar de leukste tentjes zitten voor een bakkie, een broodje of een goed biertje van Brouwerij ’t IJ, via de UIT app last minute nog een leuke voorstelling meepakken, een biologische markt bezoeken of gewoon wandelen in een park. Ik ga het allemaal beleven en als er mensen zijn die nieuwsgierig zijn of het met mij willen delen, samen op het mooie leven willen proosten, dat lijkt me erg gezellig. Want alleen is ook maar alleen, ik deel het liever…

OK, ik ga nu echt naar buiten! Dus voor nu, fijn en hopelijk zonnig weekend gewenst 🙂