Lagom

Afgelopen week heb ik mijn eerste training gegeven en oh boy was dat een uitdaging. Hoe houd je mensen geïnteresseerd in het onderwerp wat je ze wilt uitleggen? En hoe zorg je er voor dat de snelheid van een training hoog genoeg is maar niet té hoog? Hoe kan je er voor zorgen dat de aandacht niet verslapt maar dat je wel alle deelnemers meekrijgt en dat ze snappen wat je vertelt? Wanneer vertel je de theorie en wanneer laat je juist dat voor wat het is? Hoe actief wil je de training maken zonder dat ze drijvend nat van het zweet naar huis gaan?

Pffff, ik heb het gedaan en wat was dat een overwinning op mijzelf. Hoeveel bewondering heb ik nu voor die trainers, mensen die workshops geven of spreken voor een groot publiek! Want het is niet zo makkelijk als sommigen het doen lijken. Goed voorbereid zijn, weten wat je wilt overbrengen, de tijd in de gaten houden, de deelnemers goed informeren, structuur blijven houden en tegelijk flexibel kunnen zijn. Ik heb me in tijden niet zo zenuwachtig en onzeker gevoeld.

Als groei een van mijn kernwaarden is, dan zou je denken dat ik groei juist fijn zou vinden, dat ik me wil blijven ontwikkelen. Ik twijfel en merk aan mezelf dat het er aan ligt hoe ik groei, of ik er zelf voor kies en hoeveel ik er voor moet doen of juist moet laten. En heel eerlijk? Ik vind het nu gewoon ff ruk! Want hoe makkelijk is het wanneer ik tegen de ander zeg dat hij/zij moet groeien, wat hij/zij zou moeten doen en welke richting ik op zou gaan als ik hem/haar was? Hoe fijn is het om te kunnen coachen, mensen dingen mee te kunnen geven, te luisteren en te kunnen adviseren zonder dat je zelf in die spiegel hoeft te kijken. Zonder dat je zelf hoeft te GROEIEN? Lekker in die comfort zone kunt blijven en jezelf niet op dat podium te zetten zodat mensen er iets van kunnen vinden?

Terwijl ik dit schrijf heb ik weer de kriebels in mijn buik. Mensen nieuwe dingen leren vind ik leuk om te doen. Maar waarom vind ik dat eigenlijk zo leuk? En waarom heb ik dan nu kriebels als ik de feedback terug lees? Omdat ik iets nieuws doe, echt iets compleet nieuws. Ondanks dat mensen zeggen dat ze mij écht als trainer zien en het zeker zien doen, ben ik het nu dus ook gaan doen. EN dan sta ik ineens op dat podium, waar mijn deelnemers van alles van mij vinden, met alle positieve en negatieve feedback. En juist die negatieve feedback blijft hangen…..

Want als mens wil ik altijd voor het beste, mooiste en hoogste gaan. Ik wil geen voldoende op mijn rapport, ik wil minstens een goed. Dus als je dan terug krijgt dat de training te langzaam is….. ben ik meteen in twijfel, is dit echt wat ik wil? Trainingen geven en mezelf dus ook blootgeven, mijn talent laten zien met als risico dat mensen het maar niets vinden………? En relax! Relativeren is ook een kunst. Want wat is negatieve feedback? Ik kan er weer van leren en dat is ook wat ik ze heb gevraagd; wees eerlijk, ik wil leren.  Dus ja, dit is wat ik wil!

Deze week zag ik meerdere berichten op Facebook over uit die comfort zone stappen, uit het donker en juist vol in dat licht gaan staan. Laat jezelf maar zien want jij mag er zijn. Zo dubbel voelt het nu voor mij, dat op het moment dat ik dat doe het meteen zó spannend voelt dat ik begin te twijfelen. Ik twijfel aan mijzelf, mijn kennis en kunnen, mijn ervaring en alles wat ik tot nu toe geleerd heb. Mijn hoofd maakt overuren en terwijl ik een lekkere cappuccino voor mijzelf maak zie ik wat ik heb ‘geplakt’ aan het begin van het jaar en zie ik de powervrouw, mijn rondje wereld die ik nu al gemaakt hebt, de tattoo die ik ga zetten, het aanraken van de ander, de stappen die ik ga zetten, de zon die schijnt, dat ik volmondig JA zeg en dat het ‘lagom’ mag zijn, precies goed dus!

Ondanks dat het zo makkelijk is om te blijven doen wat ik altijd deed, want dan weet ik in ieder geval wat ik zal krijgen, blijf ik stappen zetten richting mijn doel, mijn uitdaging en mijn wens: groei, voor iedereen…. Inclusief mijzelf!

Ouderlijke Liefde

Laat ik voorop stellen dat ik enorm van mijn ouders houd, zij hebben mij het leven gegeven waar ik blij mee ben en steunen mij waar ik ga en welke keuze ik maak. Zonder hun had ik de afgelopen 10 maanden niet mijn keuzes kunnen maken die ik nu wel gemaakt heb. Mijn moeder maakt iedere avond een lekkere maaltijd voor me en mijn vader wast mijn auto omdat hij die van hem ook wast,  dan kan hij net zo makkelijk de kleine Twingo ook wassen! Ik houd van ze……. en toch word ik *£@$&^%!* gek van ze.

Het is een tijdelijke situatie, dat weet ik en uiteindelijk komt er een einde aan. Maar we kunnen het niet ontkennen, er zijn momenten dat we elkaar achter het behang kunnen plakken. Want ja, om na ruim 21 jaar je kind weer in huis te hebben, met haar eigen leven, eigenaardigheden en ritme, dat is natuurlijk niet niks. We doen ons best maar bij tijd en wijle is het fijn dat ik even de deur uit ben, zij weer hun huis en privacy terug hebben en ik doen kan wat ik wil!

Toen ik 14 jaar geleden een relatie kreeg en stiefmoeder werd van drie jonge kinderen, kon ik niet beseffen dat het hebben van je eigen ruimte zo belangrijk zou zijn. Je even terug kunnen trekken is essentieel, een eigen ruimte hebben, met jouw spullen, jouw muziek etc. Ik weet dat het voor een gezin dat soms uit twee en soms uit vijf mensen bestaat moeilijk is om een huis optimaal in te richten, dat vergt veel investeringen. Ik denk dat het voor iedereen best lastig is geweest, om in de energie van de anderen te zitten en alleen bij het verlaten van het huis bij jezelf kon zijn. Tenminste zo heb ik het zelf ervaren en ik ben blij dat ik nu ‘mijn eigen kamer’ heb.

Terugkijkend op mijn stiefouderschap kan ik niet anders zeggen dat ik genoten heb, en nog steeds geniet. Ik heb mijn best gedaan een liefdevolle ouder te zijn en ik heb ze hopelijk wat levenslessen meegegeven. Het waren vaak leuke en ook af en toe lastige tijden. En weet je, ik zou het zo weer doen. Want ik denk dat je als biologische ouder ook lastige momenten heb. En dat ouderlijke liefde ook kan groeien en dat is bij mij gebeurd. Tuurlijk zal het anders zijn als je jouw kind 9 maanden bij je draagt en daarna door een hel moet om het op de aarde te zetten, dat gevoel herken ik niet. Maar een goede ouder ben je niet bij de geboorte van je kind, dat word je, door het liefde te geven, door het op te zien groeien en daarbij het beste voor je kind te willen, mee te leven en te weten waar je kind mee bezig is. Ik kan oprecht zeggen dat ik al mijn kinderen liefde heb gegeven, ik weet dat ik dingen soms anders had kunnen doen maar mijn hart staat nog steeds open voor die drie kanjers en daar kan ik niets aan veranderen!

Momenteel vertoef ik in mijn kamer, en betrap ik me erop dat ik hier graag alleen ben. Gewoon omdat ik mijn eigen dingen wil doen. Dat doet niets af aan mijn liefde voor mijn ouders maar heeft alles te maken met mijn ruimte en energie als mens. Ik zal misschien ooit weer eens met iemand samenwonen, en wie weet brengt hij ook nog een paar prachtige kinderen mee. Wat ik geleerd heb is dat het belangrijk is dat iedereen een eigen ruimte heeft. En hoe lastig het ook kan zijn qua organisatie, ik ga me er hard voor maken. Omdat ieder mens daar recht op heeft en het essentieel is voor je eigen geluk, de relatie en de ontwikkeling van iedereen en zeker de kinderen. En de liefde die daar dan uit voortkomt is puur en onvoorwaardelijk, en dat is het mooiste wat er is.