Lagom

Afgelopen week heb ik mijn eerste training gegeven en oh boy was dat een uitdaging. Hoe houd je mensen geïnteresseerd in het onderwerp wat je ze wilt uitleggen? En hoe zorg je er voor dat de snelheid van een training hoog genoeg is maar niet té hoog? Hoe kan je er voor zorgen dat de aandacht niet verslapt maar dat je wel alle deelnemers meekrijgt en dat ze snappen wat je vertelt? Wanneer vertel je de theorie en wanneer laat je juist dat voor wat het is? Hoe actief wil je de training maken zonder dat ze drijvend nat van het zweet naar huis gaan?

Pffff, ik heb het gedaan en wat was dat een overwinning op mijzelf. Hoeveel bewondering heb ik nu voor die trainers, mensen die workshops geven of spreken voor een groot publiek! Want het is niet zo makkelijk als sommigen het doen lijken. Goed voorbereid zijn, weten wat je wilt overbrengen, de tijd in de gaten houden, de deelnemers goed informeren, structuur blijven houden en tegelijk flexibel kunnen zijn. Ik heb me in tijden niet zo zenuwachtig en onzeker gevoeld.

Als groei een van mijn kernwaarden is, dan zou je denken dat ik groei juist fijn zou vinden, dat ik me wil blijven ontwikkelen. Ik twijfel en merk aan mezelf dat het er aan ligt hoe ik groei, of ik er zelf voor kies en hoeveel ik er voor moet doen of juist moet laten. En heel eerlijk? Ik vind het nu gewoon ff ruk! Want hoe makkelijk is het wanneer ik tegen de ander zeg dat hij/zij moet groeien, wat hij/zij zou moeten doen en welke richting ik op zou gaan als ik hem/haar was? Hoe fijn is het om te kunnen coachen, mensen dingen mee te kunnen geven, te luisteren en te kunnen adviseren zonder dat je zelf in die spiegel hoeft te kijken. Zonder dat je zelf hoeft te GROEIEN? Lekker in die comfort zone kunt blijven en jezelf niet op dat podium te zetten zodat mensen er iets van kunnen vinden?

Terwijl ik dit schrijf heb ik weer de kriebels in mijn buik. Mensen nieuwe dingen leren vind ik leuk om te doen. Maar waarom vind ik dat eigenlijk zo leuk? En waarom heb ik dan nu kriebels als ik de feedback terug lees? Omdat ik iets nieuws doe, echt iets compleet nieuws. Ondanks dat mensen zeggen dat ze mij écht als trainer zien en het zeker zien doen, ben ik het nu dus ook gaan doen. EN dan sta ik ineens op dat podium, waar mijn deelnemers van alles van mij vinden, met alle positieve en negatieve feedback. En juist die negatieve feedback blijft hangen…..

Want als mens wil ik altijd voor het beste, mooiste en hoogste gaan. Ik wil geen voldoende op mijn rapport, ik wil minstens een goed. Dus als je dan terug krijgt dat de training te langzaam is….. ben ik meteen in twijfel, is dit echt wat ik wil? Trainingen geven en mezelf dus ook blootgeven, mijn talent laten zien met als risico dat mensen het maar niets vinden………? En relax! Relativeren is ook een kunst. Want wat is negatieve feedback? Ik kan er weer van leren en dat is ook wat ik ze heb gevraagd; wees eerlijk, ik wil leren.  Dus ja, dit is wat ik wil!

Deze week zag ik meerdere berichten op Facebook over uit die comfort zone stappen, uit het donker en juist vol in dat licht gaan staan. Laat jezelf maar zien want jij mag er zijn. Zo dubbel voelt het nu voor mij, dat op het moment dat ik dat doe het meteen zó spannend voelt dat ik begin te twijfelen. Ik twijfel aan mijzelf, mijn kennis en kunnen, mijn ervaring en alles wat ik tot nu toe geleerd heb. Mijn hoofd maakt overuren en terwijl ik een lekkere cappuccino voor mijzelf maak zie ik wat ik heb ‘geplakt’ aan het begin van het jaar en zie ik de powervrouw, mijn rondje wereld die ik nu al gemaakt hebt, de tattoo die ik ga zetten, het aanraken van de ander, de stappen die ik ga zetten, de zon die schijnt, dat ik volmondig JA zeg en dat het ‘lagom’ mag zijn, precies goed dus!

Ondanks dat het zo makkelijk is om te blijven doen wat ik altijd deed, want dan weet ik in ieder geval wat ik zal krijgen, blijf ik stappen zetten richting mijn doel, mijn uitdaging en mijn wens: groei, voor iedereen…. Inclusief mijzelf!

18-08

18 augustus 2017, de dag dat wij onze liefde officieel wereldkundig hebben gemaakt. Alweer een jaar geleden… time flies when you’re having fun! En plezier hebben we elke dag en gekke lol zeker heel veel keren per week. Vandaag kunnen we terugkijken op een jaar lang meneer en mevrouw H. van der B. En het bewijs dat het serieus en voor het éggie is; we hebben het zelfs in onze paspoorten laten zetten. Dus voor de komende 10 jaren zitten we aan elkaar vast, of we dat nu willen of niet 😉

En wat was het een mooie dag!

De avond ervoor traditioneel niet bij elkaar slapen. Ik in mijn ouderlijk huis, jij in jouw eigen boot. En toen de dag zelf. De spanning werd opgebouwd terwijl mijn liefste vriendinnen, ouders en bruidsmeiden mij hielpen met mijn haar, de make-up, de laatste dingen voor de dag, een heerlijke lunch en die mega bom trouwjurk. En bij jou waren inmiddels de leukste ceremoniemeester en jouw beste vrienden als getuigen met aanhang gearriveerd, om te helpen met de stropdas, de schoenen en de bruidsbloemen.

Het moment dat de fotograaf mij vroeg of ik er klaar voor was en ik toch echt nog even een momentje nodig had om mijzelf te vermannen (is dit écht, kan iemand me knijpen?), zal ik nooit vergeten. Net zoals het moment dat ik jou zag, in je mooie pak, met een grote grijns op je gezicht. Om elkaar in de armen te vallen en daarna eens goed te bekijken, wat zijn we mooi en dan die schoenen!! En de jurk natuurlijk, die de meest mooie bruidsauto ever volledig in beslag nam.

Zenuwachtig en stralend gingen we naar de fotoshoot en daarna door naar de trouw locatie, met een schitterende boot en de leukste chauffeur/schipper die jij geregeld had. Iedereen stond op ons te wachten op de brug en op het moment dat we ons bedachten dat iedereen er voor ons was, voelden we ons zó rijk. Het was een feest om alle vrienden, vriendinnen, familieleden en collega’s te zien die de moeite hadden genomen om vrij te zijn en met ons dit feestje wilden vieren. En toen de zon zich ook nog liet zien was het helemaal af; proosten op de liefde voelde nog nooit zo goed!

We werden door mijn ouders naar het prachtig aangeklede altaar gebracht waar de leukste trouwambtenaar iedereen ons verhaal in geuren en kleuren vertelde. Over dat je mijn type helemaal niet was, dat ik nooit op een boot zou gaan wonen, dat jij geduldig en liefdevol bleef luisteren en dat we uiteindelijk toch onafscheidelijk werden. Het voorlezen van de trouwgeloften door mijn neefje deed menigeen de tranen wegslikken en toen eenmaal de handtekeningen waren gezet, kwam Coby het feestje binnenvallen. Samen met de DJ maakte zij er een onverwacht, heerlijk Amsterdams, recht voor z’n raap feestje van.

Over de bruidstaart werd nog lang gesproken, wat was dat een topstuk! De avond duurde veel te kort om iedereen te spreken, met mensen te proosten en samen wat te eten. Na het heerlijke dansen, de mooie speeches, het lekkere eten en drinken, sloeg de klok ineens spreekwoordelijk twaalf uur, waren mijn slippers inmiddels in gebruik door een ander paar voeten en moesten we alweer de laatste fles aanbreken. Moe maar ontzettend voldaan kwamen we thuis, wat hadden we genoten!

En wat geniet ik nu nog steeds, als ik terug denk aan de dag, de foto’s weer zie én als ik iedere ochtend naast me kijk. Want jij ben mijn alles: de man met wie ik kan lachen, met wie ik kan huilen, met wie ik ruzie kan maken, het weer goed kan maken, met wie ik kan genieten van lekker eten en drinken om daarna weer te schrikken als we op de weegschaal staan. Jij laat me in mijn waarde, geeft me de vrijheid en trekt aan de bel als ik teveel hooi op mijn vork neem, als ik te ongeduldig ben, mezelf afsluit of als ik te snel mijn conclusies trek. Jij bent mijn spiegel, mijn wederheel, mijn grote teddybeer en de aanvulling waar ik zo lang op gewacht heb!

LYTTMABAEFTTUG (ja wat zou dit nou betekenen….?)*

Foto by Jolkfotografie: https://jolk.nl/

Maan, jij bent de L I E F D E : https://www.youtube.com/watch?v=4naBdIdcSfo

*Love You To The Moon And Back And Even Further Than The Universe Goes!

Monogamie

Tijdens mijn ‘Tindertocht’ kwam ik mannen tegen die me lieten weten getrouwd te zijn en wel zin hadden in een avontuurtje. Of in een open relatie zaten en op zoek waren naar de extra opwinding die ze na jaren waren gaan missen bij hun partner. Mannen die dat niet beschreven in hun profiel gaven na lang wikken en wegen toe het toch wel interessant te vinden. En als ze dan geen open relatie wilden dan in ieder geval wel dat triootje dat bovenaan de wenslijst van menig man staat.

In mijn leven ben ik altijd trouw geweest aan mijn partner. Ik zou niet kunnen liefhebben, een intense relatie en seks met iemand kunnen hebben, als ik daarnaast ook nog met andere mannen bezig zou zijn. De verbintenis tussen mij en de ander is me te dierbaar en ik zou niet met de spanning om kunnen gaan die het op zou leveren. Denk ik althans, ik weet niet beter….. Zo was het al die jaren en dat voelde goed.

Een paar vrienden van mij hebben een open relatie en genieten er duidelijk van. Ze hebben de basis van jaren opgebouwde liefde en toewijding en halen de spanning uit het contact en seks met anderen. Maar zijn het daarom losgeslagen seksbeesten met angst voor verbinding? Want dat is hoe sommige mensen oordelen over mensen met een open relatie. Terwijl deze mensen juist eerlijk zijn in hun relatie. Zij geven aan de verbinding niet los te willen laten maar dat ze de spanning van het opnieuw ontdekken missen en dat terug willen in het contact met anderen. Of al weten dat ze met één partner na een tijdje indutten en juist die contacten nodig hebben om de relatie en hun leven interessant te houden.

Natuurlijk was ik verbaasd om van bepaalde mensen te horen dat ze een open relatie hebben. Hè, jullie zijn toch gelukkig samen? Ja, juist daarom. Ze willen niet zonder elkaar en willen ook kunnen blijven flirten met anderen. Zij laten zich niet leiden door jaloezie en bezitterigheid, gaan het avontuur aan en ervaren zo de meest gelukzalige of juist hilarische momenten. Ik geniet van de verhalen en ook van het besef dat ze samen gelukkig zijn. Voor hen is het de ideale relatie.

Tijdens de verschillende dates de afgelopen maanden ben ik vooral mijzelf tegen gekomen. In de verbinding met de ander, of juist in de missende verbinding, loop ik tegen mijn eigen bagage aan. Mijn relatie ervaringen hebben ervoor gezorgd dat ik geleerd heb van en over de liefde, maar ook dat ik bepaalde patronen heb ontwikkeld die me tegenhouden in mijn persoonlijke ontwikkeling. En ik vraag me af of ik dat ontdekt had bij een en dezelfde persoon. Juist de verschillende mannen lieten mij inzien dat ik een mooi mens ben, dat ik liefde kan geven maar ook dat ik soms de verbinding met mijzelf mis en dus niet echt in contact met de ander kom. Dat hebben zij niet altijd bewust meegemaakt, soms waren er geen diepgaande gesprekken, maar ik des te meer.

Het laat mij nadenken over relaties; liefdesrelaties, vriendschappen, familiebanden. Haal ik alles uit mijn relaties? Kan ik met mijn vrienden, familie en liefde alles bespreken en doen zodat ik geprikkeld blijf? Of heb ik naast mijn bestaande relaties nog andere contacten nodig om niet in te dutten? Om zo mezelf op verschillende vlakken te blijven ontwikkelen?

Ik kijk in de spiegel; hoe sta ik in verbinding met mezelf? En haal ik die verbinding juist uit mijzelf of uit het contact met anderen? Is dat wat mensen in een open relatie zoeken? Willen zij zichzelf steeds weer opnieuw ontdekken door een ontmoeting met een vreemd, nieuw persoon? Welk verlangen zit eronder? Is het iets seksueels of zit er iets diepers onder?

Het leven blijft voor mij een ontdekkingsreis. Of ik kies voor een open relatie of niet, in het contact met anderen blijf ik in verbinding met mijzelf en dat vind ik vaak al spannend genoeg. Monogaam in mijn relatie met mezelf, daar kies ik nu voor, ik kies voor mezelf en geniet van het contact met anderen… Open, met alle spanning die daarbij komt kijken..