Stilte

Het zijn alleen onze voetstappen die je hoort. Stap voor stap lopen we een lang weekend met onszelf tegemoet. Sommige mensen lopen met tegenzin, ze kijken op tegen wat gaat komen. Anderen zijn goed voorbereid en voelen de padvinder in zichzelf weer naar boven komen. En weer anderen laten een traan omdat ze hun gezin vier dagen niet gaan zien. Ik moet slikken, wat is dit indrukwekkend, ruim 750 mensen die ons in stilte uitzwaaien, ons succes wensen en misschien blij zijn dat zij het niet gaan doen.

De rugzak en zes flessen water dragen valt me zwaar, mijn voeten doen zeer en we zijn maar net begonnen. Ik houd me stil en loop het bos in. Vier dagen, drie nachten en ze verwachten regen en wind. Mijn buddy’s hebben een plek gevonden, ik zoek nog een paar goede bomen om mijn tarp en hangmat op te kunnen hangen.

Mijn eerste ervaring was vorig jaar, toen gingen we slechts 6 uren het bos in, ik vond het vreselijk. Mijn belemmerende overtuigingen waren de baas over mijn gedachten en ik kon niet anders dan gefrustreerd naar mijn leven kijken. De gedachten stonden niet stil en de heks in mij kwam naar boven. Wat een klotewijf had ik meegenomen! Ik twijfelde meer dan ooit aan mijzelf, mijn liefde, mijn werk en mijn leven. Alle beren en leeuwen die er in een bos kunnen zitten kwam ik die dag tegen. En de niet-helpende gedachten maakten me gefrustreerd en moe. Ik vond dit écht niet leuk.

Ik neem me voor dat ik het nu anders ga doen.

Tussen de dennenbomen, uitkijkend over een klein watertje, hang ik mijn tarp en hangmat op. Ik heb nagedacht over de koude nachten en de regen die verwacht wordt en ik installeer mij voor de eerste nacht. Voor noodgevallen hebben we de buddy’s in de buurt maar voor nu is het afscheid, ik ben alleen.

De vogels zijn in grote getale aanwezig, ik hoor de koekoek, de specht, een heleboel koolmezen en de spelende merels. Het valt me op dat het lang licht is, pas rond twaalf uur is het echt pikkedonker en gaat het bos ook slapen. Ik draai net zolang in mijn hangmat totdat ik een goede houding heb gevonden en kan gaan slapen. De nacht is koud, het regent en het waait. Mijn matjes en slaapzak zijn niet warm genoeg, de extra fleecedeken komt van pas. Maar ik blijf droog en luister naar de regen die op mijn tarp valt en de wind die door de bomen waait. Uiteindelijk val ik in slaap.

Wat is dat lekker wakker worden; de vogels zingen hun mooiste liederen en de frisse lucht is echt een verademing. Langzaam laat ik het bos met zijn geluiden bij me naar binnen komen. Mijn ontbijt bestaat uit water…. aangelengd met wat citroensap en ahornsiroop. En het smaakt me.  Sommige vrienden vinden me echt idioot: ‘Doe je dat vrijwillig? Jij bent écht gek!’ Maar het voelt goed voor me, ik ga door en merk dat de rust me goed doet. De heks laat zich nog niet zien.

Gedurende de dagen probeer ik zoveel mogelijk de stilte in mijzelf op te zoeken. Ik verveel me, ga slapen, loop om mijn plek heen en bedenk wat ik kan gaan doen. Dan weet ik het…. niets. En ik laat het gewoon zijn. De belemmerende overtuigingen weet ik om te buigen naar een fijne en helpende gedachte en ik kan genieten. Van het stil zijn, de rust nemen, het hazenslaapje, het verhangen van de tarp en hangmat, het opnieuw inrichten van mijn plek en van het alleen zijn.

Ik laat mijn kernwaarden de revue passeren; Liefde, Samen, Avontuur, Authenticiteit en Verbinding. De liefde en vriendschappen in mijn leven worden steeds belangrijker, ik wil de lessen van het leven met anderen delen. Samen de avonturen aan kunnen gaan en ja kunnen zeggen tegen zaken waarvan ik niet weet hoe het af zal lopen. Verbonden zijn met mijn eigen ik, authentiek kunnen zijn en kunnen handelen. En dan natuurlijk in verbinding met al die mooie mensen om mij heen. Jeetje wat een heerlijke dagen zijn dit en wat een geluk heb ik met mijn geweldige leven.

De vier dagen vliegen voorbij en als ik wordt opgehaald door een coach omdat we de boel op mogen breken, voel ik weerstand. Wil ik terug? Bij de knuffel die ik van haar ontvang voel ik de tranen opkomen, waar staan die nou weer voor? Ik heb het gedaan toch? Tis me gelukt en ik heb niemand willen vermoorden. Ik voel me trots, heb het geflikt! En toch voel ik me verdrietig tegelijk, ik wil eigenlijk die drukke wereld niet in…

Terug in het basiskamp mogen we weer eten, een heerlijke paddestoelensoep die nooit meer zo lekker zal smaken als nu. We delen onze ervaringen en het enige waar ik aan kan denken is de stilte, stil zijn. Wat heb ik daar van genoten. Geen telefoon, geen boek, geen schrift helemaal niets. Alleen de wind, de zon, de regen, de vogels en de andere beesten.

Hoe ga ik dit gevoel vasthouden in mijn dagelijkse beslommeringen? Vraag ik me af als we terug naar huis rijden. Het zal niet meevallen, de heks in mij is nu dan wel weggebleven maar ik weet ook dat ze zo weer op haar bezem mijn leven in kan vliegen. En dat laat ik dan maar zo zijn… Als ik een ding wel geleerd heb, in het jaarprogramma van 365dagensuccesvol en ook zeker tijdens deze 4-daagse, is dat ik het gewoon kan. En dat ik het gewoon ga doen. Dit zijn kleine stappen, soms een stap terug maar meestal een stap vooruit. Al die kleine stappen samen maken een grote stap, en zo stap ik mijn avontuur in….. en oh, wat ga ik daar van genieten!!

Groen gras….

groene slippers2

Ja, ik hoor jullie denken, lekker taalgebruik weer Rooie, gras is altijd groen. Tenzij het gedroogd gras is, want dat is niet meer groen, maar dan is het ook geen gras meer, dan is het hooi. En jullie hebben natuurlijk gelijk, als we het hebben over juist taalgebruik dan hebben we hier te maken met een pleonasme en volgens bepaalde personen en instanties moet je daar zuinig mee omspringen, omdat het niets extra’s toevoegt. Whatever…

Maar goed, dat daargelaten, want taal is nu eenmaal niet helemaal mijn ding, volgens sommige mensen dan. Ik bedoel meer dat het gras altijd groener lijkt bij een ander. Ik heb de afgelopen jaren na lopen denken over mijn leven, de inhoud van mijn werk en mijn persoonlijke doelstellingen. Het gevoel altijd met anderen bezig te zijn en niet met mijzelf heeft vaak de overhand gehad. Nu ik weer helemaal op mijzelf ben komen te staan besef ik hoe groen mijn gras is. Hoeveel ik heb en wat ik allemaal in mijzelf kan vinden. En dat ik ook niet perse op zoek moet gaan naar dat extra groene gras, wat niet te vinden is en niet altijd zo groen blijkt te zijn.

Mijn ex-schoonmoeder liet me per brief weten, dat ze hoopte dat ik gelukkig zou worden maar dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. En daar heeft ze gelijk in. Mijn gras was best groen, en zolang ik het genoeg water bleef geven bleef het ook groen. Wanneer heb ik besloten dat ik dat stukje gras wilde verlaten, wanneer was dit groen niet meer groen genoeg voor me? Hoeveel energie steek je in iets of iemand voordat je beseft dat het gras nooit meer echt groen zal worden? En is dat groen dan groen genoeg voor mij, ben ik daar dan tevreden mee?

Er zijn mensen die mij verwijten dat ik te snel de handdoek in de ring gooi, dat ik opgeef zodra het me niet lukt. Dat ik negatief ben, dat mijn glas altijd halfleeg is en ik overal wat achter zoek. Op die momenten begin ik aan mezelf te twijfelen. Wat ik voel is juist het tegenovergestelde en het enige dat ik op zo’n moment kan constateren is dat ik dus op het verkeerde grasveldje aan het kamperen ben. Ja, dan ineens ben ik er van overtuigd dat ik niet op de juiste plek ben en wil ik weg, dan moet ik verder.

Sinds twee en een halve week ben ik weer vrijgezel, en mijn gras is nog nooit zo groen geweest. Mijn laatste ex-vriend is al over mij heen, dat terwijl hij mij de liefde van zijn leven vond, getuige het feit dat de Tinderapp alweer is ingezet om een volgende mooie rooie te vinden. Ik ben blij voor hem en realiseer me dat ik de juiste keuze heb gemaakt, voor hem en voor mezelf.

Onze kerst wordt niet wit, we hebben gewoon een koude, regenachtige kerst met veel wind. En ondanks dat ik dol ben op sneeuw, als ik op de lange latten sta ergens in Oostenrijk, ben ik niet ontevreden, mij hoor je niet klagen. Iedereen kan rustig de weg op, zonder sneeuwkettingen, om bij familie en vrienden de feestdagen door te brengen, zonder zich zorgen te maken of de wegen nog wel begaanbaar zijn. En bij wie het gras op de bergen juist wit moet zijn, in plaats van groen, neem nog maar een extra Schnaps, jouw gras is groener dan bij menigeen dus geniet daar alsjeblieft van.

Groen is gras, groen is gras, onder mijne voeten….. En mijn beste vrienden was ik nooit kwijt, en maken mijn gras alleen maar groener. Dank allemaal voor jullie steun, het lachen en het huilen en bij dezen wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en een gezond, gelukkig, liefdevol en sprankelend 2015!!

p.s. de slippers kun je kopen: http://kusashoes.com/ 😉