De wereld draait door

wereld

September vorig jaar kreeg ik van een goede vriendin de wereld, om op een leren armband te doen. Zo had ik de wereld altijd bij me, zei ze. Want Sas, de wereld ligt aan je voeten vanaf nu. Aan mijn voeten, de wereld, vanaf nu.

Terwijl ik terug denk aan dat moment, trek ik de deur van mijn ouderlijk huis achter me dicht. Ik ga een stukje lopen, door het mooie dorp waar ik ben opgegroeid. Via de dijk, langs de locaties waar ik als tiener schoonmaakwerk in de zomermaanden deed, het museum waar ik op de zaterdagen de kaartjes verkocht. Een tennisvriend rijdt langs en stopt, nieuwsgierig hoe het met me gaat. Ik lieg. Voor een deel. Het gaat goed hoor en met jou? Ja die knie wil nog niet echt maar ik zie je gauw.

Ik weet al een tijd niet meer wat ik moet schrijven, oh nee, wat ik wil schrijven. Wat ik wil publiceren zeg maar. Ik schrijf mijn perikelen van me af maar weet tegelijk dat men graag leuke verhalen wil lezen. Je moet toch kunnen lachen om het leven? En tuurlijk lach ik, vaak zelfs. Maar ik huil ook, vaker dan ik zou willen. En dat wil men liever niet horen, of lezen.

Ik wandel langs de villa’s die het dorp rijk is. Prachtige huizen, met een achtertuin die grenst aan de weilanden waar de schapen staan, minimaal vier ton, voor het kleinste huis. De vogels fluiten en een enkele auto, Landrover, Porsche of andere dikke wagen rijdt voorbij. Verder kom ik niemand tegen. Nieuwsgierig als ik ben kijk ik altijd even bij de mensen naar binnen, gewoon voor de fun. Hoe hebben zij het ingericht? Hoe groot is het gezin? Wat zijn ze aan het doen?

De tuintjes liggen er mooi bij. Na de laatste hagel- en regenbui is de zon gaan schijnen en de planten zijn na het droge voorjaar toe aan wat vocht, ze stralen in de mooie avondzon. Vaders spelen met hun kinderen voordat ze naar bed moeten, de honden kwispelen terwijl het baasje de riem pakt, het journaal staat aan en de tieners spelen op de I-pad. Huiselijke taferelen waar ik stiekem naar verlang. Een thuis, met mijn allerliefste, een hond of een kind erbij, appeltaart bakken en morgen naar de markt voor een moot gebakken vihis!! Ik grinnik om mijn eigen gevoel. Hoe dubbel kan het zijn. De jonge hippe vrouw willen zijn maar tegelijk op zoek naar die huiselijke rust en liefde voor het wellicht wat burgerlijke leven.

Mijn lijf laat me in de steek momenteel. De blauwe plek op mijn linkerarm herinnert me aan het bloedprikken vanmiddag en aan het feit dat ik nu echt voor mezelf moet gaan zorgen. De huisarts drukte me op het hart om vooral gezond te gaan leven en mijn rust te pakken waar dat kan.

De wereld ligt aan mijn voeten. Ik moet alleen nog in die wereld stappen. Uit mijn droom, uit de ontkenning en realiseren dat ik mijn geluk zelf kan maken. Of breken. Iedere stap die ik zet doet mij beseffen dat ik mijn leven nu echt zelf in moet gaan richten. Keuzes moet maken. De wereld draait door en ik heb moeite om het bij te benen.

Mijn omgeving laat me weten dat ik het kan. Maar dat ik niet te lang moet wachten, anders is het moment voorbij. Ik besef me meer dan ooit dat ik verder wil, met mijn liefde, mijn passies en mijn leven. Ik weet alleen nu nog niet hoe. Welke stappen moet ik zetten om los te komen van de oude gewoonten?

De wereld lig aan mijn voeten. Ik kom eraan. Ik ben thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s